LOGINShare
ตอนที่10 ง้อเด็ก
Last Updated:
2026-01-08 09:34:58หลังจากซื้อของเสร็จ บัวก็มาส่งของขวัญที่หน้าบ้านของนายหัว ด้านของขวัญที่ลงจากท้ายรถของน้าสาว ก็ไม่ลืมที่จะถอดเสื้อคลุมแขนยาวคืนให้น้าสาวของเธอที่ให้ยืมมาใส่กันแดดก่อน จากนั้นก็เอ่ยขอบคุณพร้อมกับพนมมือไหว้
"ขอบคุณน้าบัวมากนะคะที่พาหนูไปซื้อของ"
"ไม่เป็นไร คราวหลังอยากไปไหนก็มาบอกน้าได้ตลอด เดี๋ยวน้าพาไปเอง"
"ค่ะ ขอบคุณนะคะ"
"จ้ะ แล้วอย่าลืมบอกแม่ให้แวะไปกินเลี้ยงด้านหลังคืนนี้ด้วยล่ะ ถ้าไม่ไปน้าจะมาตามถึงที่นะบอกก่อน"
"ค่ะ หนูกับแม่ไปแน่นอนค่ะไม่ต้องห่วง"
"จ้ะ งั้นน้าไปก่อนนะ"
"ค่ะ" ของขวัญพยักหน้าตอบรับด้วยใบหน้ายิ้มๆ
จากนั้นบัวก็ขับรถกลับไปทางบ้านพักด้านหลังทันที ส่วนของขวัญก็เดินกลับเข้าบ้านโดยไม่รู้เลยว่ามีดวงตาคมกริบคู่หนึ่งแอบมองเธอตั้งแต่ที่เธอซ้อนท้ายรถของบัวกลับบ้านมาแล้ว กระทั่งได้ยินเสียงทุ้มดังมาจากด้านข้าง...
"ไปไหนมาเหรอ"
สองเท้าเล็กจึงหยุดชะงักทันทีโดยไม่ทันจะเดินถึงประตูบ้าน ก่อนจะหันไปมองตามเสียง ขณะที่เจ้าของเสียงกำลังเดินมาหาเธอ
"นายหัว" เธอดูมีสีหน้าตกใจเมื่อเห็นเขา
"ว่าไง ไปไหนมาหื้ม" น้ำเสียงอ่อนโยนที่เอ่ยถามย้ำกับสีหน้าของเขาที่ดูใจดีผิดกับเมื่อคืน ทำให้เด็กสาวรู้สึกดีคลายความกลัวลงมาได้เยอะ
"หนูไปซื้อของกับน้าบัวที่เซเว่นข้างตลาดสดมาค่ะ พอดีหนูมีของใช้ส่วนตัวที่ต้องซื้อเลยวานให้น้าบัวพาไปค่ะ" เธอเอ่ยตอบขณะชูถุงของใช้ส่วนตัวในมือที่ซื้อมาให้อีกคนดู
"คราวหลังบอกฉันก็ได้เดี๋ยวฉันพาไปเอง"
"ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ งั้นหนูขอตัวเข้าบ้านก่อน" พูดจบของขวัญก็ตั้งท่าจะเดินเข้าบ้าน แต่ก็ถูกมือใหญ่คว้าแขนเอาไว้เสียก่อน
หมับ!
"ยัยหนูยังโกรธฉันเรื่องเมื่อคืนสินะ"
ของขวัญได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย เนื่องจากไม่รู้จะพูดหรือตอบยังไงดี จะบอกว่าโกรธก็ไม่เชิง จะบอกว่าไม่โกรธก็ไม่ใช่
"เงียบแบบนี้แสดงว่าโกรธฉันจริงๆด้วย"
"ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ หนูแค่..." อยู่ๆก็หยุดพูดไปกระทันหัน จนอีกคนต้องเอ่ยถามต่อ
"แค่อะไร"
"หนูแค่กลัว ตอนนายหัวดุนายหัวน่ากลัวมากค่ะ" พูดจบก็ก้มหน้าลงเล็กน้อย ไม่กล้าสบตาอีกคน
"ขอโทษ" คำขอโทษจากปากของนายหัวจอมทัพที่ไม่เคยพูดออกมาง่ายๆ แต่กับเด็กสาวตรงหน้า เขากลับพูดมันออกมาอย่างเต็มใจและไม่ต้องคิดให้เยอะ
ด้านของขวัญเมื่อได้ยินคำขอโทษจากปากอีกคน เธอจึงเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของคำขอโทษทันที
"นายหัวเป็นผู้ใหญ่ ไม่จำเป็นต้องมาขอโทษเด็กอย่างหนูก็ได้ค่ะ"
"จะบอกว่าฉันแก่งั้นเหรอ" แม้จะเข้าใจในความหมายของเด็กสาว แต่ก็อดที่จะแกล้งไม่ได้ เพราะเธอน่ารักน่าหมั่นเขี้ยวจนอยากแกล้งเสียหน่อย
"เปล่านะคะ หนูไม่ได้หมายความแบบนั้น" ของขวัญรีบส่ายหน้าตอบปฏิเสธไปทันควัน สีหน้าตื่นตกใจขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
"ฉันล้อเล่น" พูดจบปากหนาก็ระบายยิ้มบางๆออกมา ทำเอาเด็กสาวถึงกับหน้ามุ่ยที่โดนคนแก่หลอกเข้าให้
"นายหัว แกล้งหนูเหรอ"
"หึๆ" จอมทัพถึงกับหลุดขำเอ็นดูเด็กน้อยตรงหน้าที่เหมือนจะไม่พอใจเขาที่ไปแกล้งเธอ
"หนูไม่คุยกับนายหัวแล้ว" เธอพูดอย่างกระเง้ากระงอด พูดจบก็ตั้งท่าจะเดินเข้าบ้านไปอีกครั้ง ทว่าก็ถูกมือใหญ่คว้าแขนเอาไว้เช่นเดิม
หมับ!
"เดี๋ยวสิเรายังคุยกันไม่จบเลย แขนยัยหนูเมื่อคืนเจ็บมากไหม" ถามด้วยสีหน้าเป็นห่วงและรู้สึกผิดต่อเธอจริงๆ พลางมองหน้าเด็กสาวสลับกับแขนเรียวเล็กข้างที่เขาเผลอลงมือออกแรงบีบเมื่อคืน
"ไม่แล้วค่ะ ที่จริงก็ไม่ได้เจ็บขนาดนั้น"
"หายเจ็บก็ดีแล้ว แล้วยัยหนูยังกลัวฉันอยู่ไหม"
"ก็ถ้านายหัวไม่ดุ หนูจะกลัวนายหัวทำไมล่ะคะ"
"หมายถึงตอนนี้ ยัยหนูยังกลัวฉันอยู่รึเปล่า"
"ไม่แล้วค่ะ แต่ถ้านายหัวดุหนูอีกหนูก็จะกลัวนายหัวอีก"
"หึ นี่กำลังจะบอกให้ฉันห้ามดุสินะ เพราะถ้าฉันดุยัยหนูก็จะกลัวฉันอีก"
สิ้นเสียงทุ้ม เด็กสาวจึงพยักหน้าหงึกๆแทนคำตอบ ขณะที่เม็มปากเล็กน้อยมองคนตัวโตตรงหน้าตาปริบๆ จนเขาที่มองอยู่ยิ้มตามด้วยความเอ็นดู ก่อนจะยกมือใหญ่ขึ้นมาวางบนศีรษะเล็กแล้วลูบเบาๆอย่างทะนุถนอม
"ต่อไปฉันจะไม่ดุหนู ถ้าหนูไม่ดื้อและเป็นเด็กดีเชื่อฟังฉัน"
"หมายถึงถ้าหนูดื้อและไม่เชื่อฟัง หนูจะโดนนายหัวดุอีกเหรอคะ"
"ใช่แล้ว เด็กดื้อไม่เชื่อฟังก็ต้องโดนดุโดนตีไม่ใช่เหรอ"
"โดนตีด้วยเหรอคะ" เด็กสาวถามด้วยสีหน้าเหวอ ทำเอาอีกคนที่มองอยู่ถึงกับหลุดยิ้มด้วยความเอ็นดูปนขำกับสีหน้าของเธอ ที่ดูตกใจราวกับเห็นผี
"แน่นอน ถ้ายัยหนูเป็นเด็กดีและเชื่อฟังก็ไม่ต้องกลัวโดนดุโดนตีหรอกนะ"
"จริงด้วย หนูออกจะเป็นเด็กดีหนูจะกลัวทำไมเนอะ" พอคิดได้เช่นนี้ก็รู้สึกสบายใจ เพราะเธอมั่นใจว่าตัวเองเป็นเด็กดีไม่ดื้อและเชื่อฟังผู้ใหญ่อยู่แล้ว แล้วจะกลัวทำไมกับการโดนดุโดนตี
นาทีนี้ความน่ารักของเด็กสาวตรงหน้ามันกระแทกใจคนแก่เข้าอย่างจัง คำพูดคำจาของเธอที่พูดออกมาแต่ละคำมันช่างน่ารักน่าเอ็นดูไปหมด จนเขาแทบทนไม่ไหวอยากจะจับเธอมาฟัดแก้มให้หายหมั่นเขี้ยว แต่ทว่าก็ทำได้แค่คิดเท่านั้น ก่อนจะเอ่ยพูดเปลี่ยนเรื่องแทนเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเอง แม้มันจะไม่ช่วยอะไรเลยก็ตาม
"เมื่อกี้บัวชวนไปกินเลี้ยงกับคนงานคืนนี้ด้วยใช่ไหม"
"ใช่ค่ะ"
"แล้วยัยหนูจะไปใช่ไหม"
"ไปอยู่แล้วค่ะ"
"ดีเลย งั้นไปพร้อมฉัน ทางข้างหลังมันไม่มีไฟ ตอนค่ำเดินมืดๆมันอันตราย ในป่ายางแบบนี้พวกสัตว์มีพิษมันเยอะ เดี๋ยวฉันพาไปเอง"
"ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูจะไปบอกแม่ว่ารอไปพร้อมนายหัว"
"ดีมากยัยหนู งั้นหนูเข้าบ้านเถอะ" ไม่พูดเปล่า ยื่นมือใหญ่ไปขยี้ผมเด็กสาวเบาๆอย่างนึกหมั่นเขี้ยวปนเอ็นดู ก่อนที่เธอจะยิ้มหวานให้เขาแล้วเดินเข้าบ้านไปโดยมีเขายืนมองตามหลังเธอด้วยสายตาเอ็นดู
...วันนี้ทั้งวันเขาแทบจะไม่เป็นอันทำงานเพราะเอาแต่คิดว่าจะง้อหรือขอโทษเธอยังไงดี เนื่องจากไม่เคยง้อใครมาก่อน ยิ่งง้อเด็กอีกยิ่งไม่รู้ว่าต้องทำยังไง แต่ทว่ายามนี้เมื่อเข้าใจกันแล้วก็สบายใจขึ้นมาเป็นกอง ราวกับยกเรื่องหนักอึ้งออกจากอก จากคราแรกที่คิดไม่ตกเอาแต่กังวลเรื่องของเธอ ตอนนี้กลับแทนที่ด้วยความรู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจแทน...
Latest chapter
ชะตารักนายหัวจอมทัพ ตอนที่14 เป็นไข้แล้วดื้อ ดื้อจนได้เรื่อง
ชะตารักนายหัวจอมทัพเช้าวันต่อมา"ทัพเช้านี้จะเข้าสวนไหมลูก" คุณนายจันทร์ทิพย์เอ่ยถามลูกชายที่เดินเข้ามาในครัว ขณะที่เธอกับเข็มมุกเพิ่งจะทานข้าวเช้าเสร็จพอดี "ไม่ครับ แต่ช่วงบ่ายผมว่าจะเข้าไปดูทุเรียน""งั้นแม่ฝากดูหนูของขวัญหน่อยสิ แม่จะไปตลาดกับเข็มมุกน่ะ ไม่นานก็กลับแล้ว""ยัยหนูของขวัญเป็นอะไร"สิ้นเสียงทุ้มที่ถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง เข็มมุกจึงเป็นคนเอ่ยตอบ"เมื่อคืนสงสัยนั่งตากน้ำค้างนานไปหน่อย เช้ามาเลยไม่สบายน่ะค่ะ"จอมทัพได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าให้อย่างเข้าใจก่อนจะเอ่ยพูดต่อ"งั้นเธอไปตลาดกับแม่ฉันเถอะ เดี๋ยวฉันดูยัยหนูให้ไม่ต้องห่วง""ขอบคุณนะคะนายหัว"สิ้นเสียงของเข็มมุก จอมทัพจึงพยักหน้าให้เล็กน้อย จากนั้นสองสาวต่างวัยก็พากันไปตลาดนัดตอนเช้าเพื่อซื้อพวกผักและของสดมาตุนไว้ ในบ้านจึงเหลือแค่จอมทัพกับของขวัญ ส่วนนายใหญ่ศรตื่นเช้ามากินข้าวเสร็จก็ออกไปทำกิจของตัวเองตามประสาคนเฒ่าคนแก่ที่มีอะไรให้ทำจิปาถะไปเรื่อยด้านจอมทัพที่ลังเลว่าจะเข้าไปดูเด็กสาวในห้องหรือจะนั่งเฝ้าเธออยู่ด้านนอกดี แต่ด้วยความเป็นห่วงเขาจึงตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปในห้องของเด็กสาว โดยไม่ได้เคาะประตูเรียกเจ้าข
ชะตารักนายหัวจอมทัพ ตอนที่13 อุ้มเด็กกลับบ้าน
งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลา หลังจากทุกคนดื่มสังสรรค์กันจนเต็มที่เต็มเหนี่ยวแล้ว ก็ช่วยกันเก็บของให้เรียบร้อยก่อนจะพากันเข้าบ้านนอน ส่วนคนที่ขยันหน่อยก็พากันไปกรีดยาง แม้จะเมาแต่หากร่างกายยังทำงานไหวพวกเขาเหล่านั้นก็สู้งานไม่ถอย ส่วนใครที่เมาแอ๋จนตัดยางไม่ไหวก็พากันนอนไปตามระเบียบ ส่วนใครที่เป็นวันหยุดพอดีก็สบายตัวไป เพราะจะได้หลับอย่างไม่ต้องห่วงงาน...ซึ่งคนงานในไร่หรือช้าวบ้านที่นี่มักจะกรีดยางสามเช้าหยุด หรือหมายถึงกรีดยางติดกันสามวันจึงจะหยุดหนึ่งวัน แต่บางที่หรือที่อื่นๆก็อาจจะตัดดองเป็นขี้ยาง ครบอาทิตย์ก็เก็บขี้ยางขาย ซึ่งแต่ละที่ก็จะแตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับความสะดวกว่าจะขายเป็นน้ำยางหรือขายเป็นขี้ยาง แต่ที่สำคัญคือใครกรีดยางหลายไร่ก็จะได้เยอะ หากกรีดน้อยก็จะได้น้อย ใครไหวก็ทำเยอะ ใครไม่ไหวก็ทำแต่พอตัว ชีวิตของคนรับจ้างกรีดยางก็จะวนลูปอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ ส่วนคนที่เป็นเจ้าของสวนเจ้าของไร่ก็แค่รอรับเงินจากส่วนแบ่งของน้ำยางที่ลูกจ้างกรีดมาได้และนำไปขายตามโรงงานหรือกลุ่มรับซื้อน้ำยาง ก็มีกินมีใช้ไม่ขาดมือด้านจอมทัพกับของขวัญที่เดินเท้ากลับบ้านมาได้ไม่ถึงครึ่งทาง โดยใช้ไฟฉายที่จอมทัพได
ชะตารักนายหัวจอมทัพ ตอนที่13 อุ้มเด็กกลับบ้าน
งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลา หลังจากทุกคนดื่มสังสรรค์กันจนเต็มที่เต็มเหนี่ยวแล้ว ก็ช่วยกันเก็บของให้เรียบร้อยก่อนจะพากันเข้าบ้านนอน ส่วนคนที่ขยันหน่อยก็พากันไปกรีดยาง แม้จะเมาแต่หากร่างกายยังทำงานไหวพวกเขาเหล่านั้นก็สู้งานไม่ถอย ส่วนใครที่เมาแอ๋จนตัดยางไม่ไหวก็พากันนอนไปตามระเบียบ ส่วนใครที่เป็นวันหยุดพอดีก็สบายตัวไป เพราะจะได้หลับอย่างไม่ต้องห่วงงาน...ซึ่งคนงานในไร่หรือช้าวบ้านที่นี่มักจะกรีดยางสามเช้าหยุด หรือหมายถึงกรีดยางติดกันสามวันจึงจะหยุดหนึ่งวัน แต่บางที่หรือที่อื่นๆก็อาจจะตัดดองเป็นขี้ยาง ครบอาทิตย์ก็เก็บขี้ยางขาย ซึ่งแต่ละที่ก็จะแตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับความสะดวกว่าจะขายเป็นน้ำยางหรือขายเป็นขี้ยาง แต่ที่สำคัญคือใครกรีดยางหลายไร่ก็จะได้เยอะ หากกรีดน้อยก็จะได้น้อย ใครไหวก็ทำเยอะ ใครไม่ไหวก็ทำแต่พอตัว ชีวิตของคนรับจ้างกรีดยางก็จะวนลูปอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ ส่วนคนที่เป็นเจ้าของสวนเจ้าของไร่ก็แค่รอรับเงินจากส่วนแบ่งของน้ำยางที่ลูกจ้างกรีดมาได้และนำไปขายตามโรงงานหรือกลุ่มรับซื้อน้ำยาง ก็มีกินมีใช้ไม่ขาดมือด้านจอมทัพกับของขวัญที่เดินเท้ากลับบ้านมาได้ไม่ถึงครึ่งทาง โดยใช้ไฟฉายที่จอมทัพได
ชะตารักนายหัวจอมทัพ ตอนที่12 ยัยหนูของขวัญ
"งั้นพี่กลับก่อน แล้วให้ของขวัญกลับพร้อมนายหัวแล้วกัน ยังไงพี่ฝากบัวดูๆของขวัญด้วยนะ""ได้จ้ะพี่เข็มไม่ต้องห่วงเลย ของขวัญก็หลานฉันฉันจะดูแลเป็นอย่างดีแน่นอน""ขอบใจนะ งั้นพี่ไปบอกนายหัวก่อน""จ้ะพี่ ไปเถอะ"จากนั้นเข็มมุกก็ไม่ลืมที่จะบอกลาคนในวงว่าขอตัวกลับก่อน พอบอกกล่าวเอ่ยลากันเสร็จ ก็ลุกขึ้นออกจากวงเดินไปหาคนเป็นนายเพื่อฝากลูกสาวกลับ"นายหัวคะ ฉันจะขอตัวกลับก่อน แต่ของขวัญยังสนุกกับเพื่อนอยู่เลย ฉันฝากนายหัวพาของขวัญกลับด้วยได้ไหมคะ""ได้สิ มากับฉันฉันก็ต้องพากลับเองอยู่แล้ว""ขอบคุณค่ะ""แล้วเธอกลับเองได้ใช่ไหม" "ได้ค่ะฉันไม่กลัว""งั้นก็เอาไฟฉายไป" จอมทัพพูดพลางยื่นไฟฉายให้เข็มมุก"ให้ไฟฉายฉันแล้วตอนกลับนายหัวจะใช้อะไรล่ะคะ""เดี๋ยวค่อยยืมของคนงานเอา""อ๋อค่ะ ขอบคุณนะคะ" เข็มมุกเอ่ยขอบคุณพร้อมกับรับไฟฉายจากคนเป็นนายมา โดยที่รู้สึกดีกับเขาขึ้นมาในอีกระดับหนึ่ง เพราะสังเกตดูแล้วเขาก็มีใจเป็นห่วงเธออยู่เหมือนกัน แต่ความเป็นห่วงนั้นไม่ใช่ในแบบคนพิเศษ แค่ความเป็นห่วงทั่วๆไปที่ใครๆก็สามารถมีให้กันได้ ห่วงแบบเพื่อน ห่วงแบบเจ้านายห่วงลูกน้อง ห่วงในแบบมิตรภาพดีๆ ซึ่งเธอก็รับรู้ได้ว่าเข
ชะตารักนายหัวจอมทัพ ตอนที่11 ยัยหนูอย่าซน
ช่วงหัวค่ำด้านสองแม่ลูกที่รอนายหัวจอมทัพอยู่ด้านล่างเพื่อจะไปกินเลี้ยงสังสรรค์กับคนงานที่บ้านพักด้านหลัง ไม่นานคนที่พวกเธอรอก็เดินลงมาจากห้อง"จะไปกันเลยไหม" เสียงทุ้มเอ่ยถาม ไม่ได้เจาะจงว่าถามคนลูกหรือถามคนแม่"ค่ะ" เป็นคนลูกที่พยักหน้าตอบด้วยใบหน้ายิ้มๆจากนั้นทั้งสามก็พากันเดินไปยังบ้านพักคนงาน โดยจอมทัพถือไฟฉายคาดหัวที่ใช้ส่องสำหรับตอนตัดยางที่เขามีติดบ้านเอาไว้อยู่หลายอัน แต่วันนี้กะจะเอามาให้สองแม่ลูกใช้ส่องนำทางกลับหาไม่เจอ จึงได้มาแค่อันเดียวที่เขาถือส่องนำทางให้สองแม่ลูกอยู่ขณะที่ของขวัญเดินกอดแขนคนเป็นแม่ตามหลังอีกคน สายตาของเธอก็กวาดมองไปทั่วสวนยางที่มืดไปหมดอย่างหวาดระแวง บรรยากาศรอบๆมีเพียงแค่เสียงสัตว์เล็กในยามค่ำคืนที่ส่งเสียงร้องประสานกัน ลมเย็นๆที่พัดผ่านกระทบผิวกายพาให้รู้สึกเย็นยะเยือก ไหนจะเสียงยอดไม้ที่ไหวเอนตามแรงลม ทุกอย่างรวมกันพาให้บรรยากาศดูวังเวงจนเธอขนลุกซู่ แม้จะเห็นแสงไฟจากบ้านพักคนงานอยู่ไม่ไกล แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้บรรยาศตรงที่ที่เดินอยู่น่ากลัวน้อยลงเลย"แม่ สวนยางตอนกลางคืนน่ากลัวจังเลย ไม่เหมือนตอนกลางวันเลยนะคะ" แม้ปากจะบอกแม่ว่ากลัว แต่สายตาก็ยังคงกวา
ชะตารักนายหัวจอมทัพ ตอนที่10 ง้อเด็ก
หลังจากซื้อของเสร็จ บัวก็มาส่งของขวัญที่หน้าบ้านของนายหัว ด้านของขวัญที่ลงจากท้ายรถของน้าสาว ก็ไม่ลืมที่จะถอดเสื้อคลุมแขนยาวคืนให้น้าสาวของเธอที่ให้ยืมมาใส่กันแดดก่อน จากนั้นก็เอ่ยขอบคุณพร้อมกับพนมมือไหว้"ขอบคุณน้าบัวมากนะคะที่พาหนูไปซื้อของ""ไม่เป็นไร คราวหลังอยากไปไหนก็มาบอกน้าได้ตลอด เดี๋ยวน้าพาไปเอง""ค่ะ ขอบคุณนะคะ""จ้ะ แล้วอย่าลืมบอกแม่ให้แวะไปกินเลี้ยงด้านหลังคืนนี้ด้วยล่ะ ถ้าไม่ไปน้าจะมาตามถึงที่นะบอกก่อน""ค่ะ หนูกับแม่ไปแน่นอนค่ะไม่ต้องห่วง""จ้ะ งั้นน้าไปก่อนนะ""ค่ะ" ของขวัญพยักหน้าตอบรับด้วยใบหน้ายิ้มๆจากนั้นบัวก็ขับรถกลับไปทางบ้านพักด้านหลังทันที ส่วนของขวัญก็เดินกลับเข้าบ้านโดยไม่รู้เลยว่ามีดวงตาคมกริบคู่หนึ่งแอบมองเธอตั้งแต่ที่เธอซ้อนท้ายรถของบัวกลับบ้านมาแล้ว กระทั่งได้ยินเสียงทุ้มดังมาจากด้านข้าง..."ไปไหนมาเหรอ"สองเท้าเล็กจึงหยุดชะงักทันทีโดยไม่ทันจะเดินถึงประตูบ้าน ก่อนจะหันไปมองตามเสียง ขณะที่เจ้าของเสียงกำลังเดินมาหาเธอ"นายหัว" เธอดูมีสีหน้าตกใจเมื่อเห็นเขา"ว่าไง ไปไหนมาหื้ม" น้ำเสียงอ่อนโยนที่เอ่ยถามย้ำกับสีหน้าของเขาที่ดูใจดีผิดกับเมื่อคืน ทำให้เด็กสาวรู
