ตอนที่12 ยัยหนูของขวัญ

"งั้นพี่กลับก่อน แล้วให้ของขวัญกลับพร้อมนายหัวแล้วกัน ยังไงพี่ฝากบัวดูๆของขวัญด้วยนะ"

"ได้จ้ะพี่เข็มไม่ต้องห่วงเลย ของขวัญก็หลานฉันฉันจะดูแลเป็นอย่างดีแน่นอน"

"ขอบใจนะ งั้นพี่ไปบอกนายหัวก่อน"

"จ้ะพี่ ไปเถอะ"

จากนั้นเข็มมุกก็ไม่ลืมที่จะบอกลาคนในวงว่าขอตัวกลับก่อน พอบอกกล่าวเอ่ยลากันเสร็จ ก็ลุกขึ้นออกจากวงเดินไปหาคนเป็นนายเพื่อฝากลูกสาวกลับ

"นายหัวคะ ฉันจะขอตัวกลับก่อน แต่ของขวัญยังสนุกกับเพื่อนอยู่เลย ฉันฝากนายหัวพาของขวัญกลับด้วยได้ไหมคะ"

"ได้สิ มากับฉันฉันก็ต้องพากลับเองอยู่แล้ว"

"ขอบคุณค่ะ"

"แล้วเธอกลับเองได้ใช่ไหม" 

"ได้ค่ะฉันไม่กลัว"

"งั้นก็เอาไฟฉายไป" จอมทัพพูดพลางยื่นไฟฉายให้เข็มมุก

"ให้ไฟฉายฉันแล้วตอนกลับนายหัวจะใช้อะไรล่ะคะ"

"เดี๋ยวค่อยยืมของคนงานเอา"

"อ๋อค่ะ ขอบคุณนะคะ" เข็มมุกเอ่ยขอบคุณพร้อมกับรับไฟฉายจากคนเป็นนายมา โดยที่รู้สึกดีกับเขาขึ้นมาในอีกระดับหนึ่ง เพราะสังเกตดูแล้วเขาก็มีใจเป็นห่วงเธออยู่เหมือนกัน แต่ความเป็นห่วงนั้นไม่ใช่ในแบบคนพิเศษ แค่ความเป็นห่วงทั่วๆไปที่ใครๆก็สามารถมีให้กันได้ ห่วงแบบเพื่อน ห่วงแบบเจ้านายห่วงลูกน้อง ห่วงในแบบมิตรภาพดีๆ ซึ่งเธอก็รับรู้ได้ว่าเขามีความจริงใจ จึงทำให้ความระแวงเขาในเรื่องของลูกสาวลดน้อยลงทันที เพราะดูท่าเขาก็ไม่ได้ดูเป็นตาเฒ่าหัวงูอย่างที่เธอคิด

และหลังจากฝากฝังลูกสาวกับคนเป็นนายเสร็จ เข็มมุกก็เดินไปหาลูกสาวของเธอ ก่อนจะนั่งลงคุยกับลูก

"ขวัญลูก แม่ง่วงแล้วแม่จะกลับก่อน ถ้าลูกอยากอยู่สนุกกับเพื่อนก็อยู่ต่อได้เลยนะ แม่ฝากน้าบัวไว้แล้ว มีอะไรก็บอกน้าบัวนะ ส่วนตอนกลับก็กลับกับนายหัว แม่บอกนายหัวไว้แล้ว"

สิ้นคำบอกกล่าวของคนเป็นแม่ ของขวัญก็หันไปมองอีกคนทันที พอเห็นว่าเขามองมาอยู่ก่อนแล้ว เธอจึงยิ้มให้เขาตามปกติ ซึ่งเขาก็ยิ้มบางๆตอบกลับมาให้เธอ จากนั้นเธอจึงหันกลับมาคุยกับคนเป็นแม่

"ได้ค่ะ แม่ไม่ต้องห่วงหนูนะหนูไม่ซนหรอก"

"จ้ะลูก แม่รู้ว่าลูกแม่เป็นเด็กดีอยู่แล้ว" เข็มมุกลูบศีรษะเล็กของลูกสาวเบาๆอย่างรักใคร่เอ็นดู

"แล้วแม่กลับคนเดียวได้เหรอคะ แม่ไม่กลัวเหรอ หนูเป็นห่วง"

"แม่ไม่กลัวสิ่งที่มองไม่เห็นหรอก ส่วนไอ้ที่เป็นคนมองเห็นได้ ขวัญไม่ต้องห่วงหรอกนะลูก ที่นี่เป็นเขตของนายหัวไม่มีใครกล้าเข้ามาทำเรื่องไม่ดีหรอก" เข็มมุกพูดขณะลูบศีรษะเล็กของลูกสาวเบาๆให้ลูกสาวคลายความกังวล

"งั้นถ้าแม่เดินกลับถึงบ้านแล้วโทรบอกหนูด้วยนะคะ หรือไลน์บอกก็ได้"

"ได้เดี๋ยวแม่ถึงบ้านแล้วแม่ไลน์บอกนะ งั้นแม่ไปล่ะ"

"ค่ะ เดินกลับดีๆนะคะ ระวังทางด้วย"

เข็มมุกจึงพยักหน้าให้ลูกสาวด้วยใบหน้ายิ้มๆ ก่อนจะเดินกลับไปทางบ้านของเจ้านาย โดยมีคนเป็นลูกมองตามหลังอย่างเป็นห่วง ก่อนจะหันกลับมานั่งสังสรรค์กับเพื่อนในวงต่อ โดยทุกอิริยาบถของเธอตกอยู่ในสายตาคู่คมของนายหัวจอมทัพตลอดเวลา

...

เวลาผ่านไปสักพักคนเป็นแม่ก็ไลน์มาบอกว่าถึงบ้านแล้ว รับรู้เช่นนั้นคนเป็นลูกก็สบายใจ นั่งดื่มกับเพื่อนต่อโดยไม่ต้องพะวงห่วงคนเป็นแม่ที่ยามนี้กลับบ้านไปนอนหลับสบายแล้ว

ขณะเดียวกันทางด้านโก้หลานชายลุงแสงที่รอจังหวะเหมาะๆเพื่อจะเข้าหาของขวัญ พอเห็นทางสะดวกก็รีบหันไปชวนเพื่อนอีกสองคนที่นั่งข้างๆให้ไปเป็นเพื่อนทันที จะเข้าไปขอเบอร์สาวแต่ก็เขิน ไม่กล้าไปคนเดียว

"ไอ้พีไอ้เจพวกมึงสองตัวไปเป็นเพื่อนกูที กูอิไปขอเบอร์น้องของขวัญ" (ไอ้พีไอ้เจพวกมึงสองตัวไปเป็นเพื่อนกูหน่อย กูจะไปขอเบอร์น้องของขวัญ)

...พีก็คือลูกชายของนิด ส่วนเจก็คือลูกชายของน้อย นิดกับน้อยก็คือคนงานผู้หญิงที่คุยกับของขวัญเมื่อตอนบ่าย พีกับเจอายุสิบเก้าเท่ากันกับโก้

"พอแม่น้องเขาไม่อยู่กะเอาเลยนะมึงไอ้โก้" (พอแม่น้องเขาไม่อยู่ก็เอาเลยนะมึงไอ้โก้) เป็นพีที่พูดขึ้นมา

"เออหน่า ไปเป็นเพื่อนกูทีไปๆ" (เออหน่า ไปเป็นเพื่อนกูหน่อยไปๆ) โก้เซ้าซี้ต่อ พีกับเจก็ไม่คิดจะขัดเพราะอยากจะไปเชยชมของขวัญใกล้ๆอยู่แล้ว มีคนสวยๆมาให้มองก็ต้องเข้าไปมองให้ชัดๆ มองให้อิ่มตากันไปเลย

และเมื่อทั้งสามคนพากันเดินมาถึงกลุ่มที่ของขวัญนั่งอยู่ แต่ทว่าไม่ทันที่โก้จะได้ย่อตัวนั่งลงคุยกับของขวัญ เสียงทุ้มคุ้นเคยของคนที่ทุกคนต่างยำเกรงก็ดังขึ้นมา ราวกับเสียงปืนที่ทำให้โก้กับพีและเจได้ยินถึงกับสะดุ้ง

"พวกมึงสามตัวใครเข้าใกล้ยัยหนูของขวัญกูจะจับไปอยู่คอกม้าคอกวัวหลังสวนปาล์มให้หมด! อยู่เลี้ยงม้าเลี้ยงวัวสักสองปีไม่ต้องออกมา!"

สิ้นคำประกาศกร้าวของนายหัวจอมทัพ ใครจะอยู่ก็อยู่แต่โก้ไม่อยู่ครับ วิ่งป่าราบกลับวงไปก่อนเพื่อน พีกับเจจะมัวรอช้าอยู่ไยก็เผ่นตามโก้กลับไปยังวงเหล้าของตัวเองเช่นกัน ก่อนจะพากันนั่งก้มหน้าหัวหด ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหันไปมองของขวัญอีกเลย

แน่นอนว่าพวกของโก้ไม่มีใครอยากไปอยู่เลี้ยงวัวเลี้ยงม้าหลังสวนปาล์มที่มองไปทางไหนก็มีแต่ป่าปาล์ม ไม่มีสาวๆให้มอง ไม่มีอะไรให้ครึกครื้น ไม่มีสิ่งเร้าใจให้น่าตื่นเต้น มีเพียงแค่วัวกับม้าใครเลยจะไปอยากอยู่ ซึ่งแค่เพียงคำขู่แค่นี้ก็สามารถหยุดพวกของโก้ได้แล้ว

ขณะเดียวกันหลายคนในที่นี้ก็พร้อมใจพากันหัวเราะพวกของโก้อย่างสมน้ำหน้า แต่จะมีบางคนที่พากันเอะใจกับสรรพนามที่นายหัวจอมทัพเรียกเด็กสาวว่า 'ยัยหนูของขวัญ' ที่ไม่เคยมีใครได้ยินนายหัวจอมทัพผู้นี้เรียกใครได้น่าเอ็นดูเช่นนี้มาก่อน ขนาดเด็กเล็กๆหรือเด็กแรกเกิดนายหัวก็เรียกแค่ชื่อเท่านั้น ยิ่งแทนตัวเองกับลูกหลานคนงานไม่ว่าจะหญิงหรือชายก็ไม่ต้องพูดถึง เพราะมึงกูทุกคำ แต่กระนั้นคนที่เอะใจก็ได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ ใครเลยจะกล้าถามหรือกล้าพูดออกมา