ตอนที่6 เป็นคนของฉัน

ตกเย็น ด้านจอมทัพที่เพิ่งกลับมาจากดูสวนทุเรียนของตน ก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นเด็กหนุ่มวัยรุ่นมายืนด้อมๆมองๆอยู่หน้าบ้านเขานับสิบคนเห็นจะได้ ซึ่งเด็กหนุ่มพวกนี้ก็เป็นเด็กที่เขาคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่แล้วเพราะเป็นลูกหลานคนงานของเขาทั้งนั้น หนึ่งในนั้นก็มีโก้หลานชายลุงแสงอยู่ด้วย และเมื่อลงจากรถเขาก็เดินเข้าไปถามโก้ทันที

"ไอ้โก้ พวกมึงพากันมาทำอะไรที่หน้าบ้านกูเยอะแยะวะ"

"พวกผมกะมาแลลูกสาวแม่บ้านนายหัวนั่นแหละ เทชื่อของขวัญเห็นเขาแหลงเขาลือกันว่าน่ารักหนัด" (พวกผมก็มาดูลูกสาวแม่บ้านนายหัวนั่นแหละ ที่ชื่อของขวัญเห็นเขาพูดเขาลือกันว่าน่ารักมาก) โก้ตอบด้วยท่าทางระริกระรี้อยากจะเห็นหน้าลูกสาวแม่บ้านที่ว่าเต็มทน ก่อนที่เด็กหนุ่มอีกคนจะพูดสมทบโก้ทันที

"นั่นแหละนายหัว พวกผมกะเลยพากันมาแลสักหีดว่าน่ารักจริงหม้าย" (นั่นแหละนายหัว พวกผมก็เลยพากันมาดูสักหน่อยว่าน่ารักจริงไหม)

จอมทัพได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที เขาจึงพูดออกไปน้ำเสียงแข็ง ใบหน้าเข้มดุ

"คนเหมือนกันจะอยากดูอยากเห็นไปทำไม พวกมึงกลับบ้านไปได้แล้วไป กลับไปให้หมดเลย อย่ามายืนขวางทางหน้าบ้านกู"

สิ้นเสียงทุ้มที่ทุกคนต่างต้องยำเกรง พวกเด็กหนุ่มทั้งหมดก็พากันถอยกรูไปด้านหลัง แต่ทว่าก็ไม่มีใครยอมไปไหน เพราะยังไม่ได้เห็นหน้าลูกสาวแม่บ้านที่ว่าเลย แม้ต่างคนต่างก็เกรงกลัวนายหัว แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงทำให้พวกเด็กหนุ่มทั้งหมดยังดึงดันที่จะอยู่จนกว่าจะได้เจอคนที่อยากเจอ

กระทั่งเด็กสาวเจ้าตัวที่ทุกคนต่างอยากเจอ เดินออกมาหน้าบ้านพร้อมกับถุงขยะในมือ

"อ้าว นายหัวกลับมาแล้วเหรอคะ พอดีเลยแม่หนูทำกับข้าวเย็นเสร็จแล้ว นายหัวจะกินเลยไหมคะเดี๋ยวหนูไปตักข้าวให้"

สิ้นเสียงหวาน ไม่ทันที่จอมทัพจะได้ตอบอะไร โก้ที่ยืนมองของขวัญตาค้างก็พูดขึ้นมาราวกับคนตกอยู่ในภวังค์

"น่ารักอย่างแรง" (น่ารักมาก)

ก่อนจะตามมาด้วยเสียงชื่นชมของเด็กหนุ่มคนอื่นๆที่ต่างพูดไปในทางเดียวกัน...

"น่ารักหนัด" (น่ารักมาก)

"น่ารักจริงเหมือนที่เขาแหลงกันเลยว่ะ" (น่ารักจริงเหมือนที่เขาพูดกันเลยว่ะ)

"โหมสูแลน้องเขาน่ารักหนัด เหมือนตุ๊กตายางเลย" (พวกมึงดูน้องเขาน่ารักมาก เหมือนตุ๊กตายางเลย)

"เออจริง ตัวกะขาวตากะกลม ผมสั้นสเปกกูเลยว่ะ" (เออจริง ตัวก็ขาวตาก็กลม ผมสั้นสเปกกูเลยว่ะ)

"น่ารักพันนี้อยากให้แม่มาขอเลยกู" (น่ารักแบบนี้อยากให้แม่มาขอเลยกู)

ขณะเดียวกันด้านของขวัญที่กวาดสายตามองเหล่าชายหนุ่มทั้งหมดที่จ้องมองมาทางตัวเองก็รู้สึกหวั่นกลัวขึ้นมา เธอจึงเบี่ยงตัวไปหลบด้านหลังของร่างสูงกำยำทันทีอย่างต้องการที่กำบังราวกับรู้สึกปลอดภัยเมื่อหลบอยู่หลังเขา เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เขาเอาตัวเองมาบังตัวเธอเอาไว้เช่นกัน ก่อนที่เขาจะเอี้ยวหน้ามาพูดกับเธอ

"ยัยหนูเอาถุงขยะมาให้ฉันเดี๋ยวฉันเอาไปทิ้งให้เอง หนูกลับเข้าบ้านไปก่อน"

จอมทัพหยิบถุงขยะจากมือเด็กสาวมาถือไว้เอง ก่อนที่เธอจะเดินเข้าบ้านไปอย่างเชื่อฟัง

ขณะเดียวกันเสียงโห่ร้องของเหล่าเด็กหนุ่มก็ดังประสานกันกระหึ่มอย่างแสนเสียดายที่เห็นของขวัญเดินเข้าบ้านไป ไม่อยู่ให้พวกเขามองให้ชื่นตาชื่นใจก่อน

ด้านจอมทัพแทบจะเหลืออดกับเด็กหนุ่มพวกนี้ ไหนจะคำพูดของอีกฝ่ายที่พูดถึงเด็กสาวเมื่อครู่ แต่ละคำเขาทนฟังแทบไม่ได้

"พวกมึงกลับบ้านไปได้แล้ว แล้วอย่ามายืนเต็มกันอยู่หน้าบ้านกูอีก มึงเลยไอ้โก้ไอ้ตัวดี คราวหลังถ้ามึงพาพวกมาเยอะแบบนี้อีกกูจะให้มึงไปเลี้ยงวัวเลี้ยงม้าอยู่ท้ายสวนปาล์มสักเดือนไม่ต้องออกไปไหน อยู่กับม้ากับวัวไปเลยมึง" ไม่เพียงแค่ขู่ แต่หากเด็กหนุ่มพวกนี้ยังไม่เชื่อฟังเขาคงต้องจัดการขั้นเด็ดขาด โดยเฉพาะโก้ที่เป็นหัวโจก ถึงจะเป็นหลานชายของลุงแสงที่ตนเคารพและนับถือเสมือนพ่ออีกคนก็ไม่เว้น

"ไม่เอานายหัว ผมโร้แล้วครับ ผมไปกะได้ ไปพวกมึงหลบๆ" (ไม่เอานายหัว ผมรู้แล้วครับ ผมไปก็ได้ ไปพวกมึงกลับๆ) โก้พูดขึ้นอย่างเซ็งๆ ก่อนจะหันไปชวนเหล่าเพื่อนกลับ จากนั้นเด็กหนุ่มนับสิบก็พากันกลับอย่างเสียไม่ได้ เพราะใครเลยจะกล้าต่อกรกับนายหัวจอมทัพผู้นี้ แม้ทุกคนที่รู้จักต่างรู้ดีว่านายหัวจอมทัพที่หน้าตาอาจจะดูโหดแต่ลึกๆกลับเป็นคนจิตใจดี แต่เมื่อเวลาบทจะเด็ดขาดก็ไม่มีใครกล้าต่อกรหรือกล้าลองดีกับเขา

...

เวลาต่อมา 23:05 น.

"อ้าวนายหัว ดึกแล้วทำไมยังไม่นอนอีกคะ"

จอมทัพที่กำลังยืนกอดอกอยู่หน้าบ้านโดยแหงนหน้ามองทองฟ้าขณะที่ในหัวกำลังคิดถึงเด็กคนหนึ่งที่อยู่ๆก็โผล่เข้ามาในชีวิตเขา กระทั่งได้ยินเสียงหวานดังมาจากด้านหลัง มุมปากหนาจึงยกยิ้มทันทีเพราะรู้ดีว่าเจ้าของเสียงหวานใสนี้เป็นคนที่เขากำลังคิดถึงอยู่ ซึ่งไม่บ่อยนักที่คนอย่างเขาจะยิ้มออกมาง่ายๆ แต่พอเป็นเธอกลับทำให้เขายิ้มออกมาอย่างง่ายดายโดยที่เธอไม่ต้องทำอะไรด้วยซ้ำ

เขาจึงหันมามองเด็กสาวแล้วเอ่ยถามกลับน้ำเสียงอ่อนโยน...

"ยัยหนูนั่นแหละ ดึกแล้วทำไมยังไม่นอนอีก"

"หนูนอนไม่หลับค่ะมันแปลกที่ เมื่อคืนกว่าจะนอนหลับก็ดึกเหมือนกันค่ะ"

"อยู่ไปอีกหน่อยเดี๋ยวก็ชิน"

สิ้นเสียงทุ้ม ของขวัญจึงยิ้มให้คนตัวโตตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยถามถึงเรื่องเมื่อตอนเย็นอย่างนึกสงสัยใคร่รู้

"ว่าแต่พี่ๆผู้ชายเมื่อตอนเย็นใครเหรอคะ พวกเขามาทำอะไรกันที่นี่เยอะเชียว"

"พวกลูกหลานคนงานนี่แหละ มันมาดูยัยหนูกันไง"

"ดูหนู หนูเนี่ยเหรอคะ?" เธอถามย้ำพร้อมกับนิ้วเรียวชี้เข้าหาตัวเอง สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย เอียงคอเล็กน้อย มองคนตัวโตตรงหน้าตาแป๋วอย่างรอคำตอบ จนเขาเห็นแล้วก็นึกเอ็นดู ก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยตอบเธอน้ำเสียงอ่อนโยน

"อือ พวกมันมาดูหนูนั่นแหละ"

"แล้วมาดูหนูทำไมคะ หนูไม่ใช่ดาราซะหน่อยถึงต้องพากันมาดู"

"เวลาใครไปใครมาชาวบ้านก็มักจะอยากรู้อยากเห็นกันเป็นเรื่องธรรมดา ยิ่งเป็นคนสวยคนน่ารักแบบยัยหนูมาอยู่ใหม่ พอรู้ถึงหูไอ้เด็กพวกนั้นมันก็เลยแห่กันมาดูน่ะ"

"แล้วพี่ๆเขาเป็นคนดีไหมคะ" ของขวัญถามด้วยสีหน้าระแวง บ่งบอกถึงความหวั่นกลัวจนอีกคนเห็นได้ชัด

"ไอ้เด็กพวกนั้นมันก็เป็นเด็กวัยรุ่นทั่วไปนี่แหละ ดีบ้างเกเรบ้างตามประสาพวกมัน"

สิ้นเสียงทุ้มที่เอ่ยตอบ เด็กสาวก็พยักหน้าให้อย่างเข้าใจ มือใหญ่ข้างหนึ่งจึงวางลงบนศีรษะเล็กแล้วลูบเบาๆอย่างทะนุถนอม ก่อนที่เสียงทุ้มจะพูดขึ้นต่อขณะที่ยังคงลูบศีรษะเล็กอยู่

"ยัยหนูไม่ต้องกลัวพวกมันหรอกนะ หนูเป็นคนของบ้านนี้ เป็นคนของฉัน ไม่มีใครกล้าทำอะไรหนูหรอก" เขาพูดเน้นคำว่า 'เป็นคนของฉัน' ชัดถ่อยชัดคำ แต่เด็กสาวใสซื่อเกินกว่าจะรู้ถึงเจตนาของเขา