ตอนที่8 หลบหน้า

เช้าวันต่อมา

"ข้าวเช้าเสร็จยัง"

สองแม่ลูกที่กำลังวุ่นอยู่ในครัว เมื่อได้ยินเสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นก็ทำเอาคนเป็นลูกที่กำลังยืนล้างอุปกรณ์ทำครัวอยู่หยุดชะงักนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะเลือกไม่สนใจยืนล้างของต่อ

"เสร็จแล้วค่ะ นายหัวจะกินข้าวเช้าเลยไหมคะ" เป็นเข็มมุกที่หันมาเอ่ยตอบก่อนจะถามกลับ โดยไม่ทันได้สนใจสังเกตท่าทีของลูกสาว

"ไม่ต้อง จัดใส่ปิ่นโตมาให้ฉันก็พอ"

"นายหัวจะพาปิ่นโตไปวัดเหรอคะ"

"เปล่า วันนี้ฉันจะไปช่วยคนงานใส่ปุ๋ยยาง เลยจะเอาข้าวไปกินกับคนงานที่สวน"

"อ๋อได้ค่ะ งั้นรอสักครู่นะคะ"

จอมทัพพยักหน้ารับ ก่อนจะชำเลืองมองไปยังเด็กสาวที่ยืนหันหลังให้เขาอยู่ ดูเธอกำลังวุ่นกับสิ่งที่ทำหรือตั้งใจหลบหน้าเขาก็ไม่รู้

ด้านเข็มมุกที่สังเกตเห็นสายตาของนายหัวจอมทัพขณะที่พูดกับเธอเมื่อครู่ แต่ลอบมองไปยังลูกสาวของเธออยู่ตลอด เธอไม่ไว้ใจกับสายตาคู่นี้ที่มองลูกสาวของเธอแปลกๆตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน แม้สองสามวันมานี้ที่เธอคอยสังเกตเห็นว่าเขาดูเป็นคนดีอย่างที่ลูกสาวเธอพูดยกยอ แต่เธอก็ยังรู้สึกระแวงเขาอยู่ดี กลัวว่าเขาจะคิดไม่ดีกับลูกสาวของเธอ หากเป็นเช่นนั้นเธอก็พร้อมจะย้ายออกจากที่นี่ทันทีเพื่อความปลอดภัยของลูกสาว แม้อีกใจไม่อยากคิดอคติกับเขา แต่ความเป็นแม่ก็อดห่วงลูกไม่ได้อยู่ดี

"ขวัญลูก" เข็มมุกเอ่ยเรียกลูกสาวขณะกำลังจัดกับข้าวใส่ปิ่นโตอยู่ ด้านคนเป็นลูกที่มือไม้กำลังวุ่นอยู่กับการล้างอุปกรณ์เครื่องครัวยังไม่เสร็จก็หันมาขานรับคนเป็นแม่

"คะแม่"

"เมื่อวานแม่เห็นมีรังผึ้งอยู่ที่ต้นมังคุดหน้าบ้าน รดน้ำต้นไม้ก็ระวังหน่อยนะลูกเดี๋ยวโดนมันต่อยเอาจะยุ่ง หรือให้แม่ไปรดแทนไหม"

"ไม่ต้องค่ะ ที่จริงหนูเห็นตั้งแต่เมื่อวานแล้วเหมือนกัน เดี๋ยวตอนไปรดน้ำต้นไม้หนูจะระวังก็แล้วกันค่ะ"

"อือ งั้นก็ระวังๆนะลูก"

"ค่ะแม่"

บทสนทนาของสองแม่ลูก มีอีกคนที่นั่งมองอยู่ตั้งใจฟังเป็นอย่างดี และหลังจากที่ได้ปิ่นโตมาแล้ว ร่างสูงก็ดันตัวลุกขึ้นก่อนจะเดินออกไปจากห้องครัวพร้อมกับปิ่นโตในมือ

...

ไม่นานนักนายใหญ่ศรกับคุณนายจันทร์ทิพย์ก็เดินเข้ามาในครัวขณะที่สองแม่ลูกกำลังนั่งกินข้าวเช้ากันอยู่ ด้านของขวัญจึงดันตัวลุกขึ้นก่อนจะลากเก้าอี้อีกสองตัวออกเล็กน้อยเพื่อให้หญิงชายชราได้นั่ง พร้อมกับเอ่ยถามท่านทั้งสองด้วยใบหน้ายิ้มๆ

"คุณตาคุณยายจะกินข้าวเช้าเลยไหมคะเดี๋ยวหนูไปตักให้"

"จ้ะ ไปตักมาเลยลูก ของยายไม่ต้องเยอะนะ กินมากเดี๋ยวแน่นท้องอีก"

"ได้ค่ะ ของคุณตาล่ะคะเอาเยอะหรือน้อยบอกหนูมาได้เลยค่ะ เดี๋ยวหนูจัดให้ตามคำขอ" รับคำหญิงชราจบ ของขวัญก็หันไปถามชายชราต่อด้วยท่าทางร่าเริงสดใสตามประสาเธอ จนหญิงชายชราทั้งสองที่มองอยู่ยิ้มตามด้วยความเอ็นดู เช่นเดียวกับเข็มมุกที่นั่งยิ้มมองลูกสาวตัวเองด้วยความรู้สึกภมูิใจ

"ของตาเอาพอดีๆพอลูก กินน้อยไปก็ไม่อิ่ม กินเยอะไปก็แน่นท้องเหมือนที่ยายว่านั่นแหละ"

"โอเคค่ะ เดี๋ยวหนูไปจัดมาให้นะคะ" รับคำจบของขวัญก็เดินไปหยิบจานข้าวมาสองใบก่อนจะเปิดหม้อหุงข้าวแล้วจัดการตักข้าวใส่จานในปริมาณตามที่หญิงชายชราบอก ก่อนจะนำมาเสิร์ฟให้ท่านทั้งสอง

จากนั้นทั้งสี่คนก็นั่งกินข้าวกัน พลางพูดคุยกันไปด้วยอย่างสนิทสนมราวกับเป็นคนในครอบครัวเดียวกันอยู่ก่อนแล้ว ทั้งที่สองฝ่ายต่างรู้จักกันได้แค่เพียงสามวัน แต่เพราะต่างฝ่ายมีความจริงใจและไว้ใจต่อกัน ความสัมพันธ์จึงเป็นไปในทางที่ดีได้ง่าย

"จริงสิ ของขวัญเช้านี้ไม่ต้องรดน้ำต้นไม้นะลูก แล้วก็อยู่แต่ในบ้านไม่ต้องออกไปหน้าบ้านก่อนนะ ลูกชายตามันบอกว่าเดี๋ยวจะให้คนงานมาจับผึ้ง ปล่อยไว้ก็กลัวจะมาต่อยคนในบ้านเอา" นายใหญ่ศรพูดขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้ที่ลูกชายบอกไว้ตอนเดินสวนกันในบ้านก่อนที่ลูกชายตนจะเดินถือปิ่นโตออกไป

"ได้ค่ะคุณตา" ของขวัญตอบรับอย่างเชื่อฟัง ส่วนเข็มมุกที่นั่งฟังอยู่เงียบๆก็รู้สึกโล่งอกที่จะมีคนมาเอาแมลงผึ้งออกไป เธอจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงลูกสาวมากในตอนที่ไปรดน้ำต้นไม้หน้าบ้าน

"ที่จริงผึ้งรังนั้นมันอยู่มาเป็นเดือนแล้วล่ะ แต่เจ้าทัพเพิ่งจะมานึกให้คนงานจับออกไป คงเห็นว่ามีเข็มมุกกับหนูของขวัญมาอยู่น่ะ เลยกลัวเราสองคนจะโดนผึ้งต่อยเอา"

ด้านเข็มมุกที่นั่งฟังอยู่เมื่อได้ยินคุณนายจันทร์ทิพย์พูดมาเช่นนั้น เธอกลับคิดว่าเหตุที่นายหัวจอมทัพสั่งให้คนงานมาจับแมลงผึ้งออกไปนั้นเป็นเพราะลูกสาวของเธอคนเดียวเสียมากกว่า แต่นั่นมันก็เป็นแค่ความคิดของเธอที่ไม่สามารถพูดออกไปได้ แต่ทว่าพอรับรู้ว่าอีกคนเป็นห่วงเป็นใยลูกสาวเธอขนาดนี้ เธอก็รู้สึกดีกับเขาขึ้นมาในระดับหนึ่ง แต่ก็ใช่ว่าจะลดความระแวงลง

เวลาต่อมา 13:35 น.

"แม่ขา หนูอยากออกไปซื้อของใช้ส่วนตัวข้างนอกจัง มีหลายอย่างเลยที่อยากซื้อ เราออกไปข้างนอกได้ไหมคะ" ของขวัญเดินเข้ามาถามคนเป็นแม่ที่กำลังนั่งทำอะไรไปเรื่อยอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนข้างหลังบ้าน

"ถ้าจะออกไปข้างนอกก็ไปขอคุณยายก่อน ถ้าคุณยายอนุญาตก็ไปชวนน้าบัวให้น้าบัวพาไป แม่จะอยู่เฝ้าบ้านเผื่อคุณตาคุณยายจะใช้อะไร"

"ได้ค่ะ งั้นหนูไปหาคุณยายก่อนนะคะ"

เข็มมุกพยักหน้ารับด้วยใบหน้ายิ้มๆ จากนั้นของขวัญก็เดินเข้าบ้านไปหาคุณนายจันทร์ทิพย์เพื่อจะขออนุญาตให้เธอออกไปซื้อของข้างนอก

"คุณยายขา~" เสียงหวานเอ่ยเรียกมาแต่ไกล ก่อนที่ร่างบางจะเดินมานั่งลงที่พื้นข้างโซฟาที่มีหญิงชรานั่งอยู่

"ว่าไงลูก"

"หนูขอออกไปข้างนอกได้ไหมคะ หนูจะไปซื้อของใช้ส่วนตัวค่ะ"

"ได้สิลูก แล้วจะไปยังไงล่ะ เพิ่งมาอยู่ยังไม่รู้จักร้านค้าแถวนี้ไม่ใช่เหรอเรา เอาอย่างนี้ดีไหม รอให้ลูกชายยายกลับมาจากสวนก่อน แล้วเดี๋ยวยายจะให้เจ้าทัพพาไปซื้อ"

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหนูให้น้าบัวพาไปก็ได้ค่ะ"

"อ๋อจริงด้วย ยายลืมไปว่ามีบัวอยู่ งั้นหนูก็ไปเถอะลูก"

"ขอบคุณนะคะคุณยาย งั้นหนูไปก่อนนะคะ"

"จ้ะลูก"

หลังจากยกมือไหว้ขอบคุณหญิงชราตรงหน้า ของขวัญก็ตั้งท่าจะลุกขึ้นเดินออกไป ทว่า...

"เดี๋ยวลูก"

เมื่อหญิงชราเอ่ยรั้ง ของขวัญจึงนั่งลงอย่างเดิมพร้อมกับเอ่ยถาม

"คะ"

"อะ ยายให้เอาไว้ซื้อขนม" จันทร์ทิพย์ยื่นธนบัตรสีม่วงที่หยิบออกมาจากกระเป๋าเงินของตัวเองให้เด็กสาว ทว่าเด็กสาวปฏิเสธกลับมาทันที

"ไม่เป็นไรค่ะหนูพอมีเงินอยู่"

"เงินหนูก็ส่วนของหนูสิ อันนี้ยายอยากให้เองไม่เกี่ยวกัน" ไม่พูดเปล่า จันทร์ทิพย์จับมือเด็กสาวขึ้นมาแล้วยัดธนบัตรใบสีม่วงใส่มือของเด็กสาวอย่างมัดมือชก จนเด็กสาวต้องรับเงินมาอย่างเสียไม่ได้ โดยไม่ลืมยกมือไหว้ผู้ใหญ่ใจดี

"ขอบคุณนะคะคุณยาย คุณยายใจดีกับหนูมากเลยค่ะ"

"ก็หนูน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ยายจะไม่ใจดีกับหนูได้ยังไงล่ะ ไปเถอะรีบไปซื้อของที่หนูอยากได้ อย่าลืมใส่เสื้อคลุมแขนยาวด้วยล่ะ แดดช่วงบ่ายมันร้อนเดี๋ยวผิวสวยๆของหนูเสียหมด"

"ค่ะคุณยาย งั้นหนูไปก่อนนะคะ"

"จ้ะลูก ไปเถอะ"

จากนั้นของขวัญก็เดินกลับไปหาคนเป็นแม่เพื่อบอกกล่าวอีกครั้งก่อนจะออกไปข้างนอกกับน้าบัวของเธอ