Beranda / อื่น ๆ / ชะตารักนายหัวจอมทัพ / ตอนที่7 ไม่อยากเป็นในสิ่งที่เธอต้องการ

Share

ตอนที่7 ไม่อยากเป็นในสิ่งที่เธอต้องการ

last update Tanggal publikasi: 2026-01-06 10:45:02

"จริงด้วย น้าบัวเคยบอกหนูว่าคนงานและชาวบ้านที่นี่ต่างเคารพและเกรงกลัวนายหัวกันทั้งนั้น งั้นหนูกับแม่ก็อยู่ที่นี่ได้อย่างสบายใจแล้วสินะคะ" ของขวัญพูดตอบกลับไปน้ำเสียงใสแจ๋ว พูดไปยิ้มไปอย่างคลายความกังวลเมื่อเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าน้าบัวของเธอเคยบอกถึงกิตติศัพท์ของคนตรงหน้าไว้ว่าอย่างไร

"ใช่ ยัยหนูอยู่ที่นี่สบายใจได้เลย มีฉันอยู่ฉันไม่ปล่อยให้ใครมาทำอะไรหนูกับแม่หนูหรอก ว่าแต่บัวเล่าถึงฉันให้หนูฟังว่ายังไงบ้างเหรอ" อดไม่ได้ที่จะอยากรู้ว่าเด็กสาวรู้อะไรเกี่ยวกับตัวของเขาบ้าง โดยไม่ได้คิดถือโทษโกรธบัวที่เล่าเรื่องของตนให้เด็กสาวฟัง กลับกันอยากจะขอบคุณบัวเสียอีก

"น้าบัวเล่าถึงนายหัวให้หนูฟังเยอะเลยค่ะ เกี่ยวกับคุณตาคุณยายก็ด้วย น้าบัวบอกว่าคุณยายเป็นคนกรุงเทพเหมือนหนู ส่วนคุณตาเป็นคนใต้ คุณยายย้ายมาอยู่กับคุณตาตั้งแต่ยังสาวจนมีนายหัว แต่หนูไม่รู้ว่าคุณตากับคุณยายไปเจอกันแล้วรักกันได้ยังไง เพราะน้าบัวก็ไม่รู้เลยไม่ได้เล่าให้หนูฟังค่ะ" 

"เล่าต่อสิ" ขณะที่เด็กสาวกำลังพูดเจื้อยแจ้ว เขาก็เอาแต่มองหน้าเธอไม่ละสายตา ราวกับโดนต้องมนต์สะกดให้เขาไม่อาจละสายตาไปไหนได้

"น้าบัวบอกว่านายหัวพูดกลางติดคุณยาย เป็นคนกตัญญูรักพ่อรักแม่ แล้วก็จริงจังกับงานมากค่ะ"

"แล้วยังไงต่อ"

สิ้นเสียงทุ้ม เด็กสาวก็ทำหน้าครุ่นคิด จนคนที่มองอยู่รู้สึกเอ็นดูแล้วเอ็นดูอีกกับทุกอิริยาบถของเธอที่ช่างน่ารักน่าเอ็นดูไปเสียหมด จากนั้นเสียงหวานก็เอ่ยพูดต่อ

"ที่จริงน้าบัวเล่าให้หนูฟังเยอะมากเลยค่ะ แต่หนูจำไม่หมด"

"จำไม่หมดก็ไม่เป็นไร ไว้หนูนึกออกเมื่อไหร่ค่อยมาเล่าให้ฉันฟังว่าหนูรู้อะไรเกี่ยวกับตัวฉันอีกบ้าง" แอบเสียดายที่เด็กสาวจำเรื่องของเขาไม่หมด แต่ทว่าประโยคต่อมาของเธอก็ทำเอาคนแก่อย่างเขาใจฟูขึ้นมาทันที

"อ๋อ นายหัวหล่อแล้วก็ใจดี อันนี้หนูยืนยันอีกเสียงค่ะว่าจริงแท้แน่นอน คิกๆ~" ของขวัญพูดไปยิ้มไป หัวเราะคิกคัก ท่าทางน่ารักของเธอทำเอาคนแก่ที่โดนชมถึงกับกลั้นยิ้มไม่อยู่กันเลยทีเดียว

"หนูมีคำถามอยากจะถามนายหัวค่ะ แต่ไม่รู้ว่าควรถามไหม" หลังจากที่เล่าไปก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ เธอจึงพูดหยั่งเชิงไปก่อน เพราะกลัวว่าคำถามของตัวเองอาจจะไม่เหมาะสมถ้าเกิดถามออกไป

"ถามมาเถอะ ถ้ายัยหนูไม่ถามแล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าควรถามหรือไม่ควรถาม"

"จริงด้วย แต่หนูถามได้ใช่ไหมคะ"

"ถามได้ทุกอย่าง ฉันจะตอบทุกคำถามที่ยัยหนูอยากรู้"

สิ้นเสียงทุ้ม ของขวัญก็ยิ้มกว้างออกมาทันที ก่อนจะไม่รอช้าเอ่ยถามคำถามแรกออกไป

"น้าบัวบอกว่านายหัวยังไม่มีแฟน เอ่อ หมายถึงเมียน่ะค่ะ จริงไหมคะที่นายหัวยังไม่มีเมีย"

"อือ ฉันยังไม่มีเมียจริงๆ ยัยหนูก็อยู่บ้านฉันมาสองวันแล้วเห็นเมียฉันไหมล่ะ" เขาตอบชัดถ้อยชัดคำอยากจะย้ำให้เด็กสาวรู้ว่าเขายังโสดแม้จะไม่ซิงก็ตาม แต่พอพูดถึงเรื่องนี้เขากลับกังวลไปถึงอีกเรื่อง มือใหญ่จึงเลื่อนไปจับไหล่มนทั้งสองข้างเอาไว้ แล้วเอ่ยถามเด็กสาวน้ำเสียงจริงจังไม่ต่างจากสีหน้า

"แล้วบัวได้พูดอะไรมากกว่านี้อีกไหม ได้เล่าถึงฉันให้ยัยหนูฟังในด้านไม่ดีหรือเปล่า"

"ไม่เลยค่ะ ไม่มีเรื่องไหนไม่ดีเลย น้าบัวพูดถึงนายหัวในด้านดีๆทั้งนั้นเลยค่ะ"

เมื่อได้ยินเด็กสาวตอบมาเช่นนั้นก็รู้สึกโล่งใจ เพราะยังดีที่บัวรู้ว่าสิ่งไหนควรพูดหรือไม่ควรพูด แต่ทว่าเขาก็อดที่จะถามย้ำไม่ได้

"อย่างเช่นเรื่องผู้หญิง เอ่อ หมายถึง... ช่างเถอะ ดึกแล้วยัยหนูกลับเข้าบ้านไปนอนเถอะ" แม้อยากถามเด็กสาวให้แน่ใจว่าเธอไม่รู้เรื่องที่เขากำลังกังวลอยู่ แต่ก็ไม่รู้จะถามออกไปยังไง จึงเลือกที่จะไม่ถามต่อ

"ค่ะ นายหัวก็รีบเข้านอนนะคะ ฝันดีค่ะ" ของขวัญเลือกที่จะเชื่อฟังอีกคนอย่างว่าง่าย เมื่อบอกฝันดีจบเธอก็ยิ้มหวานให้เขา ก่อนจะหันหลังให้ แต่ทว่าก็ต้องหันกลับมาอีกครั้งเมื่อยังมีอีกเรื่องที่เธอไม่รู้เกี่ยวกับเขาและอยากจะถามเขา

"นายหัวอายุเท่าไหร่เหรอคะ"

ด้านจอมทัพเมื่อได้ยินคำถามของเด็กสาวก็ชะงักไปเล็กน้อย รู้สึกไม่อยากตอบคำถามนี้ออกไปเท่าไหร่ ไม่ใช่ว่ารับไม่ได้ที่ตัวเองแก่ย่างเข้าสี่สิบไปทุกวัน แต่เพราะเด็กสาวตรงหน้าเด็กเกินไปต่างหาก อายุห่างกับเขาเป็นยี่สิบปี พอคิดเรื่องนี้ใจแกร่งก็รู้สึกห่อเหี่ยวขึ้นมาทันที แต่กระนั้นก็เลือกที่จะตอบออกไป

"สามสิบแปด"

"เท่าแม่หนูเลย แม่หนูปีนี้ก็สามสิบแปดค่ะ"

! สิ้นเสียงหวานราวกับเสียงแก้วที่ตกพื้นแตกดังก้องขึ้นมาในหัว คำพูดของเด็กสาวทำเอาคนแก่ถึงกับจุกอกจนพูดอะไรไม่ออกเลย เธอพูดออกมาหน้าตาใสซื่อ แถมยังดูตื่นเต้นเมื่อรู้ว่าเขาอายุเท่าแม่ของเธอ แต่คนฟังอย่างเขาแทบรับไม่ได้ ตัวเขาแก่เขายังพอรับได้ แต่ดันรุ่นเดียวกับแม่ของเธอ มันยิ่งตอกย้ำช่องว่างระหว่างวัยของเธอกับเขาชัดเจน

"นายหัวคะ นายหัวว่าแม่ของหนูสวยไหมคะ"

ทว่าคำถามต่อมาของเด็กสาว ทำให้เขาถึงกับเอะใจ เพราะเหมือนจะรู้ได้ถึงเจตนาของเด็กสาวที่ถามคำถามนี้ขึ้นมา ใจแกร่งยิ่งห่อเหี่ยวหนักกว่าเดิมปนไม่พอใจขึ้นมาที่เด็กสาวถามมาเช่นนี้เพราะมันบอกได้ถึงความคิดของเธอ ซึ่งเขาไม่ต้องการอยากจะเป็นในสิ่งที่เธอต้องการให้เขาเป็น แต่กระนั้นก็พยายามใจเย็น แล้วเลือกที่จะตอบออกไปตรงๆ น้ำเสียงเรียบนิ่งเช่นเดียวกับใบหน้า คราแรกที่ยังยิ้มได้ ตอนนี้กลับยิ้มไม่ออกแล้ว

"ก็สวยดี"

"สวยพอที่นายหัวจะชอบได้ไหมคะ"

หมับ!

สิ้นเสียงหวาน จอมทัพก็กระชากแขนเรียวเล็กข้างหนึ่งดึงรั้งร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรง ทำเอาเด็กสาวที่ไม่ทันตั้งตัวถึงกับตกใจกลัวขึ้นมาทันที ก่อนที่เขาจะพูดออกมาเสียงเข้มไม่ต่างจากใบหน้าเข้มดุที่ดุอยู่แล้วยามนี้ยิ่งดูดุเข้าไปใหญ่

"ฉันไม่มีวันชอบแม่หนู อย่าคิดจะจับคู่ฉันกับแม่หนูอีกเพราะฉันไม่ชอบ เข้าใจไหมของขวัญ"

"ค่ะ ขะ เข้าใจแล้วค่ะ" ของขวัญตอบขณะที่เอาแต่ก้มหน้างุด น้ำเสียงตะกุกตะกักด้วยความกลัวคนตรงหน้า ไหนจะที่เขาบีบแขนของเธอจนรู้สึกเจ็บแต่ก็ไม่กล้าปริปากบอก ยามนี้เขาโกรธเขาน่ากลัวจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาด้วยซ้ำ

"เงยหน้าขึ้นมาของขวัญ! มองหน้าฉันแล้วพูดใหม่ว่าเข้าใจที่ฉันพูด!"

เมื่ออีกคนสั่งเสียงเข้ม ของขวัญจึงเงยหน้ามองเจ้าของคำสั่งทันทีก่อนจะพูดออกมาน้ำเสียงสั่นเครือตะกุกตะกักไปหมด ไม่ต่างจากร่างกายที่สั่นเทาด้วยความกลัวสุดขีด

"นะ หนูเข้าใจแล้วค่ะ พะ พูดดีๆก็ได้ ทำไมต้องดุหนูด้วย ฮึ่ๆ หนูกลัว หนูเจ็บแขนด้วย ฮือ~" เธอปล่อยโฮออกมาทันทีเมื่อพูดจบ ปากบางเบะคว่ำ น้ำใสๆพร้อมใจกันหลั่งไหลออกจากตาลงมาอาบแก้มทั้งสองข้าง ทำเอาอีกคนได้สติพร้อมกับใจแกร่งกระตุกวูบ จึงรีบผละมือออกจากแขนเรียวเล็กทันที แล้วกะจะปลอบเธอ แต่ทว่า...

พรึ่บ!

เด็กสาวกลับหันหลังให้เขาแล้ววิ่งร้องไห้เข้าบ้านไปอย่างไวจนเขาคว้าตัวเอาไว้ไม่ทัน ได้แต่มองตามหลังเธอก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างคนคิดหนักกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น นึกโกรธตัวเองที่เรื่องอื่นเขาใช้เหตุผลเสมอ แต่พอเป็นเรื่องของเด็กสาวเขากลับใช้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล แค่เธอไม่ชอบเขาอย่างที่เขาอยากให้เธอชอบก็พาลไม่พอใจจนเผลอทำเธอเจ็บตัว แต่เธอคงไม่รู้ว่าเป็นเขาเองที่เจ็บยิ่งกว่า

...อยู่บ้านเดียวกันยังไม่ถึงสองวันเต็ม ยังไม่ครบสี่สิบแปดชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ แต่เด็กสาวคนนี้กลับทำให้เขาเสียความเป็นตัวเอง เข้ามามีผลต่อความรู้สึกต่อหัวใจของเขามากมายเหลือเกิน แม้จะพยายามหักห้ามใจแล้ว เพราะรู้ผิดชอบชั่วดีว่าตนไม่ควรคิดอกุศลกับเด็ก แต่ทว่ามันห้ามไม่อยู่จริงๆ ใจมันไม่รักดี มันไม่เชื่อฟังแม้กระทั่งเจ้าของมันเอง...

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ชะตารักนายหัวจอมทัพ   ตอนพิเศษ 2

    เมื่อเดินออกมาดูอีกคนที่เดินหายออกมาทางหน้าบ้าน ก็เห็นเขายืนกอดอกอยู่ข้างริมรั้ว นึกว่าจะไปไหนได้ที่แท้มายืนงอนอยู่ตรงนี้ เห็นเช่นนั้นปากบางจึงระบายยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูคนแก่ขี้น้อยใจ เธอจึงเดินเข้าไปสวมกอดเอวสอบจากด้านหลังแล้วเอ่ยถามเขาน้ำเสียงหวาน“นายหัวโกรธหนูเหรอคะ”“...”ทว่าไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากอีกคน เธอจึงไม่รอช้าที่จะง้อเขาต่อขณะที่ยังสวมกอดเอวสอบไม่ยอมปล่อย“หนูขอโทษนะคะที่พูดกับนายหัวแบบนั้น ช่วงนี้หนูแค่รู้สึกเหนื่อยๆน่ะค่ะ นายหัวไม่โกรธหนูนะ” เมื่อเธอพูดจบอีกคนก็หันมาประจันหน้ากัน ก่อนที่เขาจะเอ่ยพูดกับเธอ“ฉันต่างหากที่ควรขอโทษยัยหนู ยัยหนูดูแลลูกของเราก็เหนื่อยอยู่แล้ว แต่ฉันก็ยังทำตัวงี่เง่าเพิ่มภาระให้หนูอีก ฉันมันเป็นสามีที่ใช้ไม่ได้เลยใช่ไหม”สิ้นเสียงทุ้ม คิ้วเรียวเล็กจึงขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนเสียงหวานจะบ่นพึมพำเบาๆคนเดียว“คนแก่อารมณ์ขึ้นๆลงๆแบบนี้ทุกคนเลยไหมนะ หรือว่านายหัวจะเป็นวัยทอง”“อะไรทองๆนะ”เมื่อได้ยินอีกคนถาม ของขวัญจึงได้สติและกลับมาโฟกัสที่ประเด็นหลักต่อ“ไม่มีอะไรค่ะ นายหัวฟังหนูนะคะ นายหัวเป็นสามีและเป็นพ่อของลูกที่ดีมากค่ะ แต่ละวันนายหัวทำงาน

  • ชะตารักนายหัวจอมทัพ   ตอนพิเศษ 1

    หกปีต่อมาหลังจากของขวัญเรียนจบ เธอกับจอมทัพก็แต่งงานกันทันที งานแต่งของทั้งคู่จัดขึ้นใหญ่โตสมฐานะของเจ้าบ่าวและไม่ให้ฝ่ายเจ้าสาวน้อยหน้าใคร แขกเหรื่อมากันมากมายเป็นที่พูดถึงกันไม่ขาดปาก จนสาวๆในหมู่บ้านต่างพากันอิจฉาเจ้าสาวกันเป็นแถวที่ได้สามีหล่อรวยและเพอร์เฟคไปทุกอย่าง ส่วนหนุ่มๆก็เช่นเดียวกัน ต่างพากันอิจฉาเจ้าบ่าวเฒ่าที่ได้เมียเด็กทั้งสาวทั้งสวยและน่ารักไม่มีที่ติ ช่างเป็นวาสนาของเจ้าบ่าวเฒ่าจริงๆหลังจากแต่งงานกันได้ไม่นาน ทั้งคู่ก็มีลูกชายด้วยกันหนึ่งคน ตอนนี้อายุได้หนึ่งขวบสองเดือนแล้ว มีนามว่า เจ้าขุน เด็กน้อยน่าตาน่ารักน่าเอ็นดูและอ้วนท้วมสมวัยเป็นที่รักของทุกคนในบ้าน เว้นแต่คนเป็นพ่อที่แอบอิจฉาลูกตัวเองที่มาแย่งความรักของเมียไปจากตน แม้จะรักลูกไม่ต่างกับคนอื่น แต่ก็แอบนอยด์ที่ตนไม่ได้เป็นที่หนึ่งในใจเมียเหมือนแต่ก่อน เพราะมีลูกจึงโดนแย่งความรักความสนใจไปหมด ซึ่งเขารู้ตัวดีว่าไม่ควรคิดเช่นนี้กับลูกในสายเลือด แต่มันก็อดคิดไม่ได้จริงๆ จากเคยเป็นที่หนึ่งตอนนี้กลับเป็นรองใครบ้างจะไม่นอยด์“นายหัวให้ลูกดูโทรศัพท์อีกแล้วเหรอคะ หนูบอกแล้วไงว่าลูกยังเล็กไม่ควรให้เล่นโทรศัพท์ แล้วนี่

  • ชะตารักนายหัวจอมทัพ   ตอนที่51 (ตอนจบ)

    เวลาต่อมา20:35 น.“นายหัวเห็นขนมหนูไหมคะ” เมื่อหาขนมที่เหลือไม่เจอ ของขวัญจึงหันไปถามอีกคนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง เขาจึงละสายตาจากหนังสือหันมาพูดกับเธอ“แล้วที่ถืออยู่นั่นไม่ใช่ขนมเหรอ” ปากขยับพูดกับเด็กสาวขณะสายตาหลุบมองขนมในมือเล็กที่ถืออยู่หนึ่งห่อ“ก็ใช่ค่ะ แต่หนูจำได้ว่ามันยังเหลืออีกสามห่อ กลับจากสวนหนูเอาใส่ไว้ในลิ้นชักตรงนี้ แต่ทำไมมันถึงมีแค่ห่อเดียว” ขณะพูดใบหน้าก็เริ่มงองำ เธอจำได้แม่นว่าตอนกลับจากสวนเธอเอาขนมที่เหลือสามห่อเก็บไว้ในลิ้นชักข้างหัวเตียง แต่ตอนนี้กลับเหลือแค่ห่อเดียว แล้วอีกสองห่อมันหายไปไหน“ยัยหนูจำผิดรึเปล่าครับ”“ไม่นะคะ หนูจำได้ว่ามันยังเหลืออีกสามห่อ หนูกะว่าอาบน้ำเสร็จจะมากิน แต่ทำไมถึงมีอยู่แค่หอเดียว หรือว่านายหัวแอบกินของหนูคะ” เมื่อหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ ก็เหลือแต่เขานี่แหละที่น่าสงสัย ทว่าอีกคนแม้จะถูกเธอกล่าวหาแต่เขาก็ยังคงนั่งนิ่ง ก่อนที่เขาจะพูดกับเธออย่างใจเย็น“ฉันไม่ชอบกินขนมฉันจะไปแย่งยัยหนูกินทำไม อีกอย่างขนมพวกนี้ฉันเป็นคนซื้อ ถ้าฉันจะกินจริงๆฉันไปซื้อเอาใหม่ก็ได้ ไม่เห็นต้องมาแอบกินของยัยหนูเลย”“ก็จริง แต่มันหายไปไหนสองห่อนะ” ยิ่ง

  • ชะตารักนายหัวจอมทัพ   ตอนที่50 อยู่กับแม่ แม่ไม่เห็นบังคับ

    สองเดือนต่อมาหลังจากที่ราเชนทร์พาเมียและลูกไปพบหน้าคนที่บ้าน ทางด้านพ่อแม่ของเขาก็ชอบในตัวเข็มมุกและเอ็นดูในตัวของขวัญเป็นอย่างมาก ไม่ต้องตรวจดีเอ็นเอก็พิสูจน์ได้จากความรู้สึกผูกพันทางสายเลือด แม้ปู่ย่าจะไม่ได้เลี้ยงดูหลานมาแต่ก็สัมผัสได้ถึงสายเลือดของตน โดยไม่ต้องใช้เหตุผลใดๆแค่เห็นหน้าหลานครั้งแรกพวกท่านก็รู้สึกรักแล้วทุกอย่างลงเอยด้วยดี ซึ่งตอนนี้เข็มมุกก็ได้ย้ายไปอยู่กับราเชนทร์เรียบร้อยแล้ว ส่วนจอมทัพกับของขวัญก็อยู่ด้วยกันเช่นเดิม ทุกคนต่างได้อยู่กับคนที่รักสมใจ โดยที่คอยแวะเวียนไปหากันตลอดแล้วแต่ใครจะสะดวกมาตอนไหน แต่ส่วนใหญ่ก็จะเป็นราเชนทร์กับเข็มมุกที่เป็นฝ่ายแวะเวียนมาหาลูกสาว เนื่องจากมีลูกสาวอยู่คนเดียวก็ต้องห่วงเป็นธรรมดา แม้ว่าลูกจะมีคนรักที่คอยดูแลอยู่แล้วเป็นอย่างดี ทว่าคนเป็นพ่อแม่ก็ยังคงห่วงลูกเสมอทางจอมทัพกับของขวัญก็ยังคงใช้ชีวิตในแต่ละวันวนลูปอยู่เช่นเดิม เพิ่มเติมคือความรักที่พวกเขามีให้กันไม่เคยลดน้อยลงเลย วันไหนเด็กสาวมีเรียนจอมทัพก็จะคอยไปรับไปส่งเธอที่มหาลัยเหมือนเช่นเคย โดยที่มีนักศึกษาหนุ่มคอยมาเกาะแกะเมียเด็กของเขาให้เห็นอยู่ตลอด ซึ่งเขาก็ต้องคอยจัดการค

  • ชะตารักนายหัวจอมทัพ   ตอนที่49 กินกล้วย

    ด้านของขวัญแม้จะเห็นท่อนเอ็นของอีกคนมาหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่เคยชินกับความใหญ่โตของมันสักที ทุกครั้งที่เห็นมันก็ใจเต้นแรงตลอด รู้สึกหวั่นๆทุกครั้ง ปฏิเสธไม่ได้ว่ากลัวมันนั่นแหละ แต่ทว่าต่อให้กลัวแค่ไหนเธอก็ยังอยากที่จะทำให้เขาอยู่ดี จึงรวบรวมความกล้าเอ่ยถามเขาที่กำลังใช้มือชักสาวท่อนเอ็นลำใหญ่ของตัวเองไม่หยุด“ละ แล้วหนูต้องทำยังไงคะ”“จับมันแบบนี้ครับ” ไม่สอนปากเปล่า มือใหญ่จับมือเล็กมากุมท่อนเอ็นของตัวเอง ก่อนจะนำพามือเล็กชักสาวมันขึ้นลงเบาๆ แล้วเอ่ยสอนต่อพร้อมกับมือใหญ่อีกข้างคอยลูบศีรษะเล็กเบาๆ“ยัยหนูแลบลิ้นออกมาเลียตรงหัวมันก่อน หรือจะเลียทั้งลำก็ได้แล้วค่อยอมมันเข้าไป จากนั้นก็ดูดมันเหมือนไอติมแท่งเลยครับ พอทำได้ไหม”“ได้ค่ะ” เด็กสาวพยักหน้าตอบทันทีที่อีกคนสอนจบ จากนั้นเธอจึงสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆแล้วพ้นลมออกแรงๆเพื่อเตรียมความพร้อมกับสิ่งที่ต้องทำ จนอีกคนที่มองอยู่หลุดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูกับท่าทีของเธอในตอนนี้ เขารู้ดีว่าเด็กสาวทั้งตื่นเต้นทั้งกลัวที่จะทำเช่นนี้ให้เขา แต่แค่เธอมีใจอยากทำให้ก็ทำให้เขามีความสุขมากแล้วขณะที่นั่งมองเด็กสาวไม่ละสายตา เมื่อเห็นเธอค่อยๆเลื่อนใบหน้า

  • ชะตารักนายหัวจอมทัพ   ตอนที่48 กล้วยหอมเป็นเหตุ

    ทางด้านจอมทัพที่อุ้มกระเตงเด็กสาวเข้ามาในห้อง ก็วางร่างบางของเธอลงบนโต๊ะทำงาน ที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้อง ขณะที่กายแกร่งของเขาแทรกกลางตรงหว่างขาเธอไม่ห่าง สองแขนแกร่งโอบกอดเอวบางเอาไว้หลวมๆ ก่อนจะเอ่ยพูดกับเธอน้ำเสียงอ่อนโยน“ยัยหนู เมื่อกี้หนูน่ารักมากเลยรู้ไหม รู้จักปกป้องฉันด้วย”“ก็หนูรักนายหัวหนิคะ หนูก็ต้องปกป้องนายหัวอยู่แล้ว““ฉันก็รักยัยหนูนะ”“รักมากแค่ไหนคะ” ขณะเอ่ยถามอีกคนสองแขนเรียวเล็กก็เลื่อนขึ้นมาคล้องลำคอหนาเอาไว้ เอียงใบหน้าเล็กน้อย มองอีกคนตาแป๋วอย่างรอคำตอบ ก่อนจะได้ยินเขาตอบออกมาน้ำเสียงอ่อนโยนฟังแล้วนุ่มหู“ฉันรักหนูมาก มากจนหนูคิดไม่ถึงหรอก”“ขนาดนั้นเลยเหรอคะ แต่ถ้าเราอยู่กันแบบนี้ไปเรื่อยๆนายหัวก็ต้องมีเบื่อหนูเข้าสักวันแหละ พอเบื่อแล้วทิ้งหนูขึ้นมาทำไง”หมับ!สิ้นเสียงหวาน จอมทัพก็จับล็อคใบหน้าเล็กเข้ามาแล้วกัดริมฝีปากล่างของเธอไปหนึ่งที เด็กสาวจึงส่งเสียงร้องอยู่ในลำคอด้วยความเจ็บ“อื้อ!”พอเขาผละปากออก เธอก็แว้ดใส่เขาทันทีขณะใบหน้าน่ารักงองำ“นายหัวกัดปากหนูทำไมคะ”“ก็โทษฐานที่ยัยหนูพูดจาไม่น่าฟังยังไงล่ะ”“บอกกันดีๆก็ได้หนิคะไม่เห็นต้องกัดกันเลย หนูเจ็บ” ไม่พูดเ

  • ชะตารักนายหัวจอมทัพ   ตอนที่37 เมียในทางพฤตินัย

    ด้านเข็มมุกเมื่อกลับมาถึงบ้านก็เห็นทุกคนนั่งกันอยู่ครบตรงโซฟาหน้าทีวี เธอจึงเดินเข้าไปพูดกับจอมทัพและคนรักเก่า“นายหัวคะ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย นายด้วยราเชนทร์”“ฉันก็มีเรื่องจะคุยกับเธอเหมือนกัน” เป็นจอมทัพที่เอ่ยพูดขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยราเชนทร์“ฉันก็ด้วย”“งั้นพวกเราไปหาที่คุยกันหน่อยไหม” เพราะเห็น

  • ชะตารักนายหัวจอมทัพ   ตอนที่36 แค่สับสน

    ซึ่งหลังจากที่เข็มมุกได้ฟังลูกสาวเล่ามาก็ตกใจไม่น้อย เพราะไม่คาดคิดว่าคนที่คิดทำร้ายลูกของเธอจะเป็นเขา คนที่รักและเอ็นดูลูกสาวของเธอ ดีกับลูกสาวของเธอมาตลอด ซึ่งมันยากที่จะทำใจยอมรับ แต่กระนั้นเมื่อคิดได้ว่ามันเป็นเรื่องในอดีตที่เธอเองก็ไม่อยากจะไปผูกใจเจ็บอะไรแล้ว จึงไม่ได้รู้สึกเคืองโกรธอะไร เพรา

  • ชะตารักนายหัวจอมทัพ   ตอนที่30 เต็มใจให้ทำ

    "หนูจูบไม่เป็นค่ะ นายหัวคงไม่ชอบเด็กที่ไม่มีประสบการณ์อย่างหนู"สิ้นเสียงหวาน จอมทัพถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก คราแรกเขาคิดไปต่างๆนาๆว่าเด็กสาวเป็นอะไร ที่แท้เธอก็กลัวเขาจะไม่ชอบที่เธอไร้ประสบการณ์เรื่องบนเตียง นึกแล้วก็อยากจะเขกกระโหลกเล็กๆของเธอสักทีสองทีที่คิดอะไรแบบนี้ ใครๆต่างก็ชอบความบริส

  • ชะตารักนายหัวจอมทัพ   ตอนที่29 ไม่ใช่แค่ความชอบ แต่มันคือความรัก

    "คือ... คือทั้งหมดที่หนูทำไป เพราะ เพราะหนูชอบนายหัวค่ะ หนูคิดว่าหนูชอบนายหัว ชอบแบบที่ผู้หญิงผู้ชายเขาชอบกันค่ะ" พูดจบของขวัญก็เม็มปากแน่น ก้มหน้างุดกลัวว่าอีกคนจะโกรธที่เธอคิดไม่ซื่อแต่หารู้ไม่ว่าคำตอบของเธอทำเอาใจแกร่งเต้นแรงแทบจะกระโจนออกมานอกอก จอมทัพแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ไม่คาดคิดด้วยซ้ำว่

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status