ตอนที่9 ออกนอกบ้าน

"แม่ขาคุณยายอนุญาตแล้วค่ะ ว่าแต่น้าบัวพักอยู่ห้องไหนเหรอคะหนูจะได้ไปหาถูก" ขณะที่ปากขยับถามคนเป็นแม่ สายตาก็สอดส่องชะเง้อคอมองไปยังบ้านพักห้องแถวของคนงานที่อยู่ไม่ไกลมากนัก สามารถมองเห็นคนงานที่บ้านพักกำลังเดินไปเดินมา บ้างก็นั่งกันอยู่หน้าห้องพักที่มองเห็นได้ในระยะสายตา เมื่อคนเป็นแม่เอ่ยตอบจึงหันกลับมามองแม่ของตน

"แม่เองก็ไม่เคยไปหาน้าบัวที่บ้านพักหรอก แต่เหมือนน้าบัวของลูกเคยบอกแม่ว่าพักอยู่ห้องกลางๆน่ะ ขวัญลองเดินไปดูก่อน ถ้าไม่เห็นก็ค่อยถามคนงานแถวนั้นดู"

"ค่ะแม่ งั้นหนูไปหาน้าบัวก่อนนะคะ"

เข็มมุกจึงพยักหน้าให้ลูกสาวด้วยใบหน้ายิ้มๆ จากนั้นของขวัญก็เดินไปหาน้าบัวของเธอที่บ้านพักคนงานทันที เมื่อเดินมาถึงหน้าบ้านพักคนงานที่มีทั้งหมดราวสิบสองห้อง ก็เห็นคนเป็นน้าสาวนั่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่หน้าห้องพักหลังที่หกนับมาจากด้านซ้ายของเธอ โดยมีคนงานผู้หญิงหลายช่วงอายุนั่งอยู่กับน้าเธอประมาณสี่ถึงห้าคน และยังมีที่นั่งจับกลุ่มกันอยู่หลายจุด บ้างก็นั่งกันบนแคร่หน้าบ้านพักใต้ล่มไม้ยาง บ้างก็นั่งปูเสื่อกัน ขณะที่เธอกำลังนึกเอะใจว่าทำไมถึงมีแต่คนงานผู้หญิง ไม่เห็นคนงานผู้ชายเลยนอกจากเด็กเล็กๆที่วิ่งกันให้ควัก ก็มีสายตาของทุกคนต่างหันมามองเธอเป็นตาเดียวกัน ทำให้เธอรู้สึกประหม่าขึ้นมา แต่ก็ไม่ลืมยกมือไหว้ผู้คนเหล่านั้นแม้จะไม่รู้ชื่อนามก็ตาม และเมื่อได้รอยยิ้มของทุกคนตอบกลับมา ความประหม่าก็ลดน้อยลง กระทั่งได้ยินเสียงคนเป็นน้าเอ่ยเรียก

"อ้าวของขวัญ ไปยืนทำไรอยู่ตรงนั้นมานี่เร็ว เดี๋ยวน้าจะแนะนำพวกป้าๆน้าๆให้รู้จัก มาๆ"

เมื่อคนเป็นน้ากวักมือเรียก ของขวัญจึงเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย ก่อนจะนั่งลงบนแคร่ข้างน้าสาวของเธอ โดยยิ้มตอบคนงานผู้หญิงทุกคนที่ต่างส่งยิ้มมาให้อย่างเป็นมิตร แล้วหนึ่งในนั้นที่มีนามว่านิดก็เอ่ยถามขึ้น

"นี่เนาะหลานสาวมึงอีบัว เทว่ามาทำงานบ้านนายหัวใช่หม้าย" (นี่เหรอหลานสาวมึงอีบัว ที่ว่ามาทำงานบ้านนายหัวใช่ไหม)

"ใช่จ้ะพี่นิดคนนี้แหละ ชื่อของขวัญ น่ารักไหมล่ะ" บัวออกอาการภูมิใจอย่างปิดไม่มิดเมื่อหลานสาวตัวเองน่ารักจนใครได้เห็นเป็นต้องเอ็นดู

"เออ น่ารักเหมือนเทมึงยอไว้นั่นแหละ" (เออ น่ารักเหมือนที่มึงชมไว้นั่นแหละ)

หลังจากนั้นคนงานผู้หญิงที่นั่งอยู่บนแคร่เดียวกันก็ต่างพากันชื่อชมความน่ารักของของขวัญไม่ขาดปาก โดยที่ต่างคนต่างช่วยกันหั่นผักและเนื้อจัดเตรียมวัตถุดิบในการทำอาหารให้พวกหนุ่มๆที่ไปใส่ปุ๋ยยางกับนายหัว ซึ่งแน่นอนว่าหลังจากทำงานหนักก็ต้องมีงานเลี้ยงค่าเหนื่อยเล็กๆน้อยเป็นประจำ ฝ่ายสปอนเซอร์ก็ไม่พ้นจะเป็นนายหัวจอมทัพ ที่ไม่ว่าเหล้าเบียร์อาหารกับแกล้มนายหัวก็จัดให้หมด

ขณะเดียวกันด้านบัวก็คอยแนะนำชื่อนามของเหล่าบรรดาคนงานผู้หญิงให้หลานสาวของเธอรู้จัก ส่วนของขวัญก็ยกมือไหว้ทุกคนที่น้าบัวของเธอแนะนำ พลางยิ้มไม่หุบเมื่อโดนป้าๆน้าๆชมกันยกใหญ่

ส่วนคนงานผู้หญิงที่นั่งอยู่อีกกลุ่มตามจุดต่างๆที่ได้กล่าวไว้ข้างต้น ก็ต่างพากันหันมามองกลุ่มของบัวที่มีของขวัญนั่งอยู่อย่างสนอกสนใจ อยากจะมาร่วมวงด้วยเพราะเห็นกลุ่มนี้ดูครึกครื้นดี แต่ก็ไม่รู้จะนั่งตรงไหนเพราะที่นั่งมันเต็มแล้ว แต่ทว่าก็ไม่ใช่ปัญหาในการร่วมแจม นั่งร่วมวงด้วยไม่ได้ก็ตะโกนคุยกันข้ามวงไปเลย ตามประสาคนบ้านๆที่แหกปากคุยกันเสียงดังเป็นเรื่องปกติ แต่หารู้ไม่ว่าอยู่กันแบบนี้แหละเป็นอะไรที่อบอุ่นและสนุกสุดแล้ว

"เออ ว่าแต่เรามาหาน้าเหรอ มัวแต่ชวนคุยเลยลืมถาม" บัวถามขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้ว่าที่หลานสาวมาหาถึงที่พักคงต้องมีเรื่องอะไร ด้านของขวัญจึงเอ่ยตอบเสียงใส

"ใช่ค่ะ หนูว่าจะมาชวนน้าบัวออกไปร้านค้า พอดีหนูมีของใช้ส่วนตัวที่ต้องซื้อค่ะ"

"อ๋อ ได้สิเดี๋ยวน้าพาไป" พูดกับหลานสาวจบ บัวก็หันไปพูดกับคนงานผู้หญิงในกลุ่ม

"ทำกันไปก่อนนะเดี๋ยวฉันมา พาหลานไปซื้อของก่อน"

"เออไม่พรื่อ ไปตะๆ พาหลานมึงไปซื้อของก่อนเดี๋ยวค่อยหลบมาช่วยทำต่อกะได้ไปตะ" (เออไม่เป็นไร ไปเถอะๆ พาหลานมึงไปซื้อของก่อนเดี๋ยวค่อยกลับมาช่วยทำต่อก็ได้ไปเถอะ) เป็นน้อยน้องสาวของนิดที่พูดขึ้น ก่อนที่นิดจะหันไปพูดกับของขวัญด้วยใบหน้ายิ้มๆเพราะมีความเอ็นดูเด็กสาวไม่น้อย

"ลูกสาว ซื้อของเสร็จแล้วกะชวนแม่มากันนะ คืนนี้หนุกแน่ เหล้าเบียร์นายหัวเลี้ยงจัดเต็มไม่ต้องห่วง อย่าลืมมานะลูกนะ" (ลูกสาว ซื้อของเสร็จแล้วก็ชวนแม่มาด้วยนะ คืนนี้สนุกแน่ เหล้าเบียร์นายหัวเลี้ยงจัดเต็มไม่ต้องห่วง อย่าลืมมานะลูกนะ)

"ค่ะป้านิด" ของขวัญตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มๆเช่นเดียวกัน

หลังจากนั้นบัวก็ขับรถมอเตอร์ไซค์พาของขวัญไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อที่อยู่ข้างตลาดสดในตัวหมู่บ้าน

ทว่าเมื่อขับรถพ้นปากซอยมาได้ระยะหนึ่ง ก็สวนทางกับรถกระบะคันเก่าๆของนายหัวจอมทัพที่มีเหล่าเด็กหนุ่มลูกหลานคนงานอยู่เต็มท้ายกระบะด้านหลัง ตามมาด้วยรถมอเตอร์ไซค์และรถพ่วงข้างอีกหลายคันของเหล่าคนงานของนายหัว หนึ่งในนั้นมีรถของชินสามีของบัวด้วย

ซึ่งพวกเขาทั้งหมดต่างทยอยกันกลับมาจากใส่ปุ๋ยยางในสวนระแวกใกล้ๆของนายหัวจอมทัพ ส่วนสวนยางที่อยู่ไกลออกไปในพื้นที่อื่นจะมีคนงานย่อยดูแลอยู่แล้ว โดยมีหัวหน้าคนงานคอยคุมงานเป็นหลักแทนนายหัวจอมทัพ ซึ่งทำหน้าที่ไม่ต่างจากลุงแสง ส่วนตัวคนเป็นนายอย่างนายหัวจะเน้นอยู่กับคนงานที่พักอาศัษอยู่ด้านหลังบ้านของเขา เพราะอยู่กันมานานสนิทกันราวกับคนในครอบครัว ส่วนคนงานหยิบย่อยอีกหลายชีวิตที่พักอาศัยอยู่ตามสวนยางในพื้นที่ระแวกอื่นของเขาส่วนใหญ่เป็นคนงานที่เข้าๆออกๆ ใครสู้งานหนักก็อยู่นาน ใครสู้ไม่ไหวก็ออก ซึ่งมันก็วนลูปอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ เช่นเดียวกับคนงานสวนทุเรียนและสวนปาล์มก็ไม่ต่างกัน แต่ทว่านายหัวจอมทัพก็พร้อมรับคนเข้าทำงานเสมอถ้าใครเต็มใจที่จะทำงานให้เขา ทำไม่ไหวก็แค่ลาออก ขอแค่ไม่สร้างปัญหาก็พอ

และในขณะที่ของขวัญนั่งซ้อนท้ายรถของบัวสวนทางกับรถกระบะของนายหัว ก็ไม่พ้นเด็กหนุ่มวัยรุ่นที่นั่งท้ายกระบะหันมาโห่แซวและผิวปากวี๊ดวิ่วใส่เธอกันใหญ่ ต่างพากันทำเสียงคึกคะนองเมื่อเห็นสาวสวย ชื่นชมโห่แซวของขวัญกันไม่หยุดปาก

"วี๊ดวิ่ว~ ไปไหนจ๊ะคนสวย"

"ให้พี่ไปส่งไหมจ๊ะ แต่พี่ไม่มีรถนะ มีแค่ใจอีหนูจะเอาไหม"

"ฮิ้วๆ~" พร้อมใจกันประสานเสียง

"พี่ก็มีใจให้นะคนสวย ให้ฟรีไม่คิดตังค์ด้วย"

"ฮิ้วๆ~" พร้อมใจกันประสานเสียงอีกรอบ

"พี่ไม่มีหรอกใจ เพราะใจพี่อยู่ที่อีหนูหมดแล้ว"

"ฮิ้วๆ~"

แม้รถของบัวที่ของขวัญนั่งซ้อนท้ายอยู่จะขับพ้นห่างออกไปไกลแล้ว แต่พวกเด็กหนุ่มก็ยังไม่หยุดแซว จนนายหัวจอมทัพที่เป็นคนขับรถทนฟังต่อไปไม่ไหว เขาจึงยื่นมือออกมาด้านนอกก่อนจะเคาะประตูรถเสียงดังหลายทีพร้อมกับตะโกนบอกพวกเด็กหนุ่มด้านหลังให้หยุดแหกปาก

!!!!!

"พวกมึงจะหยุดแหกปากกันได้ยัง! ถ้ายังไม่หยุดกูจะจอดรถทิ้งพวกมึงไว้ตรงนี้! ถ้าพวกมึงอยากเดินกลับบ้านเองก็แหกปากต่อไป! อย่าหยุดแหกปากล่ะ!"

สิ้นคำประกาศกร้าวของนายหัว พวกเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ท้ายกระบะต่างพากันหุบปากเงียบกริบ ทว่าบางคนก็ทะเล้นพูดจาล้อเลียนนายหัวราวกับไม่เกรงกลัว

"พวกมึงจะหยุดแหกปากกันได้ยัง"

"ไม่หยุดกูจะจอดรถทิ้งพวกมึงไว้ตรงนี้"

"อย่าหยุดแหกปากล่ะ"

ฮ่าๆๆๆ~

ก่อนที่ทั้งหมดจะพร้อมใจกันหัวเราะเบาๆ ที่กล้าล้อเลียนกันเช่นนี้เพราะพูดเบาโดยที่อีกคนไม่ได้ยินไม่ได้เห็น หากเป็นต่อหน้าใครเลยจะกล้าล้อเลียนนายหัวจอมทัพผู้นี้ มีแต่จะพากันกลัวหัวหด

ด้านจอมทัพถึงแม้เมื่อครู่จะตะโกนด่าพวกเด็กหนุ่มด้านหลัง แต่สายตาของเขากลับมองตามเด็กสาวที่นั่งซ้อนท้ายรถของน้าเธอตลอด จนรถของเธอขับพ้นรถของเขาไปแล้ว เขาก็ยังคงมองตามแผ่นหลังของเธอผ่านกระจกมองข้างอยู่อย่างนั้น กระทั่งเธอห่างออกไปไกลเรื่อยๆจนพ้นสายตา เขาจึงหันกลับมาจดจอกับทางข้างหน้าต่อ ขณะที่ในหัวเอาแต่คิดถึงเรื่องของเธอ โดยมีคำถามผุดขึ้นมาว่าเธอกำลังออกไปไหน แต่เมื่อไม่ได้คำตอบก็รู้สึกหงุดหงิด ไว้เธอกลับบ้านคงต้องถามให้เคลียร์