ตอนที่ 2 องค์ชายเจ้าสำราญ

ท้องพระโรงยามเช้าปกคลุมด้วยบรรยากาศตึงเครียด ราชกิจดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ ขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊เรียงแถวตามตำแหน่ง เสียงฝีเท้าและการขยับกายค่อย ๆ สงบลง เมื่อฮ่องเต้เยล่วี่ซ่งประทับบนบัลลังก์มังกร

ฎีกาที่ว่าด้วยภัยแล้งในมณฑลซานหนิงได้ถูกรวบรวมและถวายขึ้นล่วงหน้าแล้ว หลายวันมานี้ชื่อของซานหนิงปรากฏในราชสำนักไม่ขาดสาย

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรลงมายังท้องพระโรง ดวงพระเนตรเย็นเฉียบ

“ภัยแล้งซานหนิง…ราษฎรเดือดร้อนหนัก” พระสุรเสียงราบเรียบ แต่กดทับทุกลมหายใจ

  “ฎีกาทั้งหมด เราได้อ่านแล้ว”

“วันนี้ เราต้องการมิใช่ถ้อยคำสวยหรู” พระเนตรกวาดผ่านขุนนางทีละคน ในท้องพระโรงช้า ๆ

 “ขุนนางทั้งหลาย ผู้ใดมีแนวทางที่เฉียบขาด พอจะบรรเทาความทุกข์ของราษฎรได้ในบัดนี้ จงกล่าวมา”

พระพักตร์ของฮ่องเต้อ่อนล้ากว่าทุกวัน พระหัตถ์ที่วางบนพนักบัลลังก์สั่นเล็กน้อย ทว่าพระสุรเสียงแม้จะอ่อนแรงและสั่นเครือ กลับยังคงรักษาความหนักแน่นไว้ได้

ยังไม่ทันที่ความเงียบจะจางหาย องค์ชายรอง เยล่วี่เฉิงไม่รอช้า รีบก้าวออกมากลางท้องพระโรงอย่างมั่นคง คำนับอย่างพอดีด้วยท่าทีสุขุมและนอบน้อม เสื้อคลุมครามเข้มขับให้ท่วงท่าสง่างาม ดุจผู้ที่คุ้นเคยกับการยืน ณ จุดศูนย์กลางอำนาจเขาถวายรายงานด้วยความมั่นใจ 

“ทูลเสด็จพ่อ... ลูกเห็นว่า การเร่งส่งเสบียงจากคลังหลวงเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอพ่ะย่ะค่ะ ลูกขอเสนอให้จัดตั้งหน่วยงานตรวจตราพิเศษ และจัดซื้อธัญพืชจากต่างแคว้นโดยเร็วที่สุด แม้จะมีค่าใช้จ่ายสูง แต่ก็สามารถบรรเทาความอดอยากได้ในคับขันอย่างทันท่วงที”

 เสียงเห็นพ้องดังขึ้นแทบจะในทันที ขุนนางฝ่ายบุ๋นหลายคนพยักหน้าโดยไม่ลังเล บางคนถึงกับก้าวออกมาค้อมกายสนับสนุน ซูผิงอัน ฮองเฮาผู้เป็นพระมารดาแย้มพระสรวลบางด้วยความภาคภูมิ ดวงตาเปล่งประกายพึงพอใจ และกล่าวสนับสนุนโอรสทันที

“ความคิดของอ๋องหย่ง รอบคอบยิ่งนักสมกับเป็นโอรสแห่งราชวงศ์” น้ำเสียงอ่อนโยน แต่แฝงการประกาศสถานะ 

“ยามบ้านเมืองคับขัน แม้จะสิ้นเปลือง แต่ชีวิตราษฎรย่อมอยู่เหนือเงินตรา สมควรดำเนินการโดยเร็ว” หลายสายตาหันไปทางองค์ชายรองด้วยแววชื่นชม

แต่ฮ่องเต้เยล่วี่ซ่ง กลับขยับพระวรกายเล็กน้อย พระเนตรหรี่ลงและตรัสขัดขึ้น

“การกว้านซื้อธัญพืชจากต่างแคว้น...จะนำมาซึ่งความผันผวนของราคาในระยะยาว” สุรเสียงแผ่ว แต่เย็น

“ทั้งยังเป็นการเปิดช่องให้พ่อค้าต่างเมืองกุมราคาไว้ในมือ และถือโอกาสเข้ามากดขี่ราษฎรต้าเหยียน... วิธีนี้มิใช่ทางแก้ของแผ่นดิน และเป็นการแก้ปัญหามิใช่วิธีที่ยั่งยืน” 

ความเงียบตกกระทบลงทันที แม้เสียงตรัสจะแผ่วเบา แต่คำพูดนั้นเฉียบคมคล้ายยังไม่ถูกใจนัก เยล่วี่เฉิงก้มศีรษะรับคำอย่างนอบน้อม ซ่อนความอับอายไว้ในใจ กับดวงตาจะมีประกายไม่ยินยอมวาบหนึ่ง

ก่อนที่ใครจะเอ่ยต่อ เสียงหนึ่งดังขึ้น นุ่ม ช้า และเฉือนลึก

“โอ...อ๋องติ้ง”

 ซูผิงอัน ฮองเฮาเอียงพระพักตร์ไปทางองค์ชายเยล่วี่ซุ่น ที่นางจะต้องใช้เป็นหมากกำบัง สายตาที่มองโอรสไม่ได้ถูกใจมากนัก แต่รอยยิ้มยังคงอยู่ ความอ่อนโยนนั้นฉาบใบหน้า

“เช้านี้… ดูเหมือนว่าโอรสองค์โตของข้าจะยังไม่ตื่นเต็มที่กระมัง” คำพูดเบา น้ำเสียงอ่อนหวาน แต่คำพูดกลับเหน็บแนม แทงบาดลึกยิ่งกว่าเหล็กร้อน ท้องพระโรงเงียบลงราวกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบคอทุกคน

“เหมือนว่าวันนี้อ๋องติ้งจะรีบมาถึงท้องพระโรง อาภรณ์ถึงไม่เป็นระเบียบนัก สุราจากตำหนักคงแรงจนทำให้เจ้าอ่อนเพลียเกินจะฟังราชกิจสำคัญได้แล้วกระมัง... นี่ถึงกับละเลยความเรียบร้อยจนเสียรูปโฉมของเชื้อพระวงศ์ เห็นที...แม่คงต้องหาคนดูแลเจ้าเพิ่มกระมัง” 

ทุกสายตาขุนนางในท้องพระโรงหันไปถมเข้าใส่ องค์ชายใหญ่ทันที บางคนแย้มยิ้ม บางคนมองอย่างประเมินค่า แต่ล้วนเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและรังเกียจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากเยล่วี่เฉิง ที่ได้รับความโปรดปรานจากพระมารดาเป็นพิเศษ เขายังยืนอยู่ด้านหน้าด้วยท่าทางหยิ่งยโสในใจ แต่ที่แสดงออกมาคือความห่วงใยผ่านเสียงกระซิบที่ดังพอให้ทุกคนได้ยิน

“พี่ใหญ่…เมื่อคืนตำหนักชิงหลันคงครึกครื้นมาก ข้าได้ยินมาว่า…เสียงขลุ่ยและเสียงหัวเราะไม่หยุดจนถึงยามโฉ่ว” 

เสียงหัวเราะเบา ๆ เสียงไอของผู้ที่พยายามกลั้นหัวเราะ เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นแผ่วเบาเกินกว่าจะถือว่าเสียมารยาทไปทั่วแถวขุนนาง 

 เยล่วี่ซุ่นรับรู้ถึงความจงใจในการประชดประชันนี้ เขาคิดเพียงเสี้ยววินาที ยกมือขึ้นลูบใบหน้าตนเอง คลึงขมับไล่ความมึนงง แล้วยิ้มขืน ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นตอบกลับด้วยท่าทางที่ดูเหลาะแหละและอ่อนแอที่สุด ราวกับเพิ่งตื่นจากอาการเมาค้าง ยิ่งตอกย้ำให้เขาดูเหมือนองค์ชายเจ้าสำราญไร้สมอง

“เสด็จแม่... ทรงมีสายตาเฉียบแหลมดังเดิม และทรงกล่าวถูกต้องแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เขาเอ่ยอย่างอ่อนแรง 

“ลูกขอทูลตามตรงว่า…เมื่อคืนลูกจัดงานเลี้ยงดึกไปหน่อย... ไป๋เหม่ย นางรำที่เสด็จแม่ประทานมา เต้นรำได้งดงามนัก ทำให้ลูกชายผู้นี้เผลอหลงใหลจนลืมวันลืมคืนไปเลยพ่ะย่ะค่ะ...เรื่องบ้านเมือง” เขาหยุดชั่วครู่ ก่อนกล่าวต่อราวกับไม่ใส่ใจสายตารอบข้าง

“ลูกว่า...ก็ปล่อยให้เสด็จแม่กับน้องรอง ผู้มีความสามารถจัดการเถิดพ่ะย่ะค่ะ ลูกชายผู้นี้ขอแค่ได้ดื่มสุราดี ๆ และอยู่กับสาวงามก็เพียงพอแล้ว” เขาหัวเราะแผ่ว ๆ อย่างไร้พิษภัย คำพูดนั้นตกลงกลางท้องพระโรง เหมือนเขาสละบางสิ่งออกจากมืออย่างจงใจ

“หากเช้านี้หากมีสิ่งใดผิดพลาด บุตรชายผู้นี้ขอน้อมรับคำตำหนิทั้งหมด” น้ำเสียงของเขาไม่สู้ดีนัก ราบรื่นแต่แฝงความง่วงเฉื่อย ไหล่กว้างของเขาสั่นเล็กน้อยราวกับรับคำด่าด้วยความละอาย แต่แท้จริงแล้ว เขากำลังกลั้นหัวเราะเย้ยหยันในใจ

ขุนนางต่างมองหน้ากัน บางคนแย้มยิ้มกว้างขึ้น เหยียบซ้ำอย่างพึงใจ คำพูดที่ดูโง่เขลาไร้ความรับผิดชอบนี้ ทำให้ขุนนางบางคนต้องก้มหน้าลงซ่อนรอยยิ้มเกือบหลุดหัวเราะ องค์ชายเจ้าสำราญ… โง่เขลา ปากพรั่งพรูยิ่งกว่าลิงในตลาด

เยล่วี่เฉิง ยิ้มเยาะอย่างได้ใจ ส่วนฮองเฮาซูผิงอัน พยักหน้าเล็กน้อยในใจอย่างพึงพอใจ นางหัวเราะเบา ๆ อย่างขบขันปนดูแคลนในคำสารภาพตรงๆ ของโอรสองค์โต ก่อนที่องค์ชายรองแสร้งกล่าวเหย้าผู้พี่ต่อ

 “พี่ใหญ่…วันนี้ถือว่าทรงมีเรี่ยวแรงฝืนยืนเข้าเฝ้าได้ตรงกว่าทุกวัน เห็นแบบนี้ข้าก็โล่งใจ นึกว่าจะต้องมีคนพยุงออกมาเหมือนคราวก่อน หรือว่าจะต้องเชิญหมอหลวงมาประจำท้องพระโรงเสียอีก”

“ใช่ๆ...อ๋องติ้ง…วันนี้ทรงยืนได้ตรงกว่าทุกวัน ทันได้ตื่นมาเข้าเฝ้าก็นับว่าเป็นเรื่องน่ายินดีแล้ว”

เสียงขุนนางบางส่วนสะกิดกันเบา ๆ หัวเราะหึในลำคอ เยล่วี่ซุ่นเงยหน้าขึ้นยิ้มรับเล็กน้อย ยิ้มที่ดูโง่เขลาในสายตาคนอื่น แต่ดวงตาดำสนิทใต้ขนตายาวทอแววไร้พิษสง และนิ่งสงบจนน่าประหลาด

ฮ่องเต้เยล่วี่ซ่งทอดพระเนตรพระโอรสองค์โตเนิ่นนาน พระโอษฐ์คล้ายจะตรัสอะไร แต่สุดท้ายสิ่งที่หลุดออกมากลับเป็นเพียง ลมหายใจอันแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความสิ้นหวังอันหนักหน่วง ความผิดหวังนั้น ไม่ต้องมีคำใดอธิบาย