ตอนที่ 3 การผูกมัดด้วยหยกและอำนาจ

ฮองเฮาซูผิงอัน ไม่ปล่อยให้ความเงียบในท้องพระโรงอึดอัดยืดยาวนาน นางขยับกายเพียงเล็กน้อย แต่การเคลื่อนไหวนั้นกลับดึงสายตาทั้งหมดให้หันตามราวถูกสะกด 

“ท่านแม่ทัพมู่หรง ข้าได้ยินว่าการจัดการศึกชายแดนครั้งนี้สำเร็จลุล่วง สมควรได้รับคำชมเชยอย่างยิ่ง ความกล้าหาญและความเด็ดขาดของท่านยังคงเป็นที่เลื่องลือไปทั่วใต้หล้า"

ดวงตาเย็นเฉียบของนางทอดมองไปยังแถวขุนนางฝ่ายทหารด้านหน้า

ตรงจุดที่ ท่านแม่ทัพมู่หรง หรงอู่ ยืนอยู่ด้วยท่าทีเคร่งขรึม มั่นคง ดุจเสาหลักของแผ่นดิน

“ท่านแม่ทัพมู่หรง” เสียงอ่อนนุ่มดังขึ้น ทว่าแฝงคมดุจปลายเข็ม

“ข้าได้ยินว่า การจัดการศึกชายแดนครั้งนี้สำเร็จลุล่วง จบลงอย่างงดงามยิ่งนัก ความกล้าหาญ ความเด็ดขาด และความจงรักภักดีของท่าน ยังคงเป็นที่เลื่องลือไปทั่วใต้หล้า สมกับเป็นเสาหลักของราชวงศ์ต้าเหยียนโดยแท้ และสมควรได้รับคำชมเชยอย่างยิ่ง” 

คำว่า เสาหลัก ทำให้ขุนนางหลายคนเผลอกลั้นหายใจ

มู่หรง หรงอู่ ก้าวออกมาค้อมกายลงอย่างงดงามตามแบบทหาร สีหน้ายังคงนิ่งสนิทไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ทว่าดวงตาลึกล้ำ กลับซ่อนคลื่นอารมณ์ความรู้สึกที่หนักอึ้งไว้ภายใน 

“เป็นวาสนาของกระหม่อม และตระกูลมู่หรง ที่ได้รับใช้ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”

ซูผิงอัน พยักหน้าเล็กน้อย คลี่ยิ้มเย็น รอยยิ้มนั้นคล้ายพอพระทัยในอำนาจ จากนั้นสายตาของนางจึงกวาดเลื่อน ไปหยุดอยู่ที่ร่างสูงใหญ่ซึ่งยืนอยู่แถวองค์ชายทั้งหลายด้านหนึ่งของท้องพระโรง องค์ชายใหญ่ เยล่วี่ซุ่น กำลังยืนหาวอย่างเหนื่อยล้า

“ความดีความชอบเช่นนี้” นางเอ่ยช้า ๆ

 “หากไม่ตอบแทน ย่อมทำให้ขุนนางทั้งหลายหนาวใจ และเป็นที่ครหา ไม่รู้จักบุญคุณ” ฮองเฮาหยุด เสี้ยววินาทีนั้นเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจของผู้คน

“ตามสัญญาที่ฮ่องเต้เคยประทานไว้…ถึงเวลาแล้ว ที่ราชวงศ์จะต้องแสดงความจริงใจต่อผู้ภักดี” เสียงนั้นเบาลง แต่กลับกดทับหนักยิ่งกว่าเดิม นางหยุดไปครู่หนึ่ง คำพูดของนางทำให้ขุนนางหลายคนเริ่มมองหน้ากันอย่างประหลาดใจ

“อีกไม่นานนัก… บุตรีแห่งตระกูลมู่หรง ผู้มีสัญญาหมั้นหมายกับราชวงศ์มาเนิ่นนาน ก็ถึงเวลาที่จะเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับอ๋องติ้ง…โอรสองค์โตของเรา” ฮองเฮาหยุดเล็กน้อยเพียงเพื่อให้ทุกคน ตั้งใจฟัง เสียงนางทอดเย็นหนักหน่วง ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด

“สัญญานี้ เป็นโองการ เป็นเกียรติ และเป็นหน้าที่ของตระกูลมู่หรง นี่คือการรวมตระกูลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของแผ่นดิน เป็นการผูกมัดราชวงศ์ต้าเหยียนเข้ากับเหล่าทหารกล้าอย่างมั่นคง เรื่องนี้ต้องถึงเวลาเดินหน้าอย่างไม่มีข้อกังขาแล้ว” 

น้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ทุกถ้อยคำคือคำสั่ง แม้จะนุ่มนวล แต่ทุกพยางค์มีความเด็ดขาดดุจคำประกาศิตหนักยิ่งกว่ากลองศึก

คำประกาศนั้นตกลงกลางท้องพระโรงอย่างไม่ปิดบังความหมายทางการเมือง... หนักแน่น เด็ดขาดไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง มู่หรง หรงอู่ ก้มศีรษะยอมรับลงอย่างช้า ๆ เพื่อซ่อนแววตาที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจดุจไฟสุม หมัดที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่นจนเส้นเอ็นตึง ใบหน้ายังคงนิ่งสงบดุจขุนเขา แต่ในอกเหมือนถูกกรีดเป็นแผลยาว คลื่นความเสียดายซัดสาดอย่างรุนแรง 

  บุตรสาวที่เปรียบดั่งหยกขาวของตระกูล ต้องถูกส่งไปเป็นเครื่องผูกอำนาจ ต้องแต่งงานกับองค์ชายที่ทั้งราชสำนักตราหน้าว่าไร้ค่า องค์ชายที่กำลังทำลายอนาคตของตนเองด้วยสุราและสตรี... ตอนนี้ ความรู้สึกของแม่ทัพใหญ่มู่หรง หรงอู่ รู้สึก ไม่ต่างจากถูกตบหน้ากลางท้องพระโรง ต่อหน้าผู้คนทั้งแผ่นดิน 

เยล่วี่ซุ่นชะงักไปเพียงชั่วลมหายใจ แรงกดดันถาโถมใส่ไหล่กว้างอย่างเงียบงัน เขารู้สึกถึงความกดดันที่หนักอึ้งกว่าเดิม เขารู้ดี นี่ไม่ใช่รางวัล แต่คือโซ่ตรวนทองคำที่ผูกมัดเขากับตระกูลมู่หรงที่แข็งแกร่ง และหมากที่วางไว้ให้ตระกูลมู่หรงนั้นเดินต่อ กระนั้น รอยยิ้มเหลาะแหละก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเขาอย่างพอดี รอยยิ้มที่ไม่มีผู้ใดอ่านออก เขารีบกล่าวแทรกขึ้นอย่างบุรุษผู้สมหวังด้วยแววตาเคลิ้มฝัน

“จริงสิพ่ะย่ะค่ะ คุณหนูใหญ่มู่หรงเซียน งดงามดุจเทพธิดา การที่ลูกได้อภิเษกกับนาง ถือเป็นพรที่สวรรค์ประทานให้ลูกพ่ะย่ะค่ะ บุตรชายผู้นี้จะดูแลนางอย่างดี ไม่ให้ขาดตกบกพร่อง จะยกให้นางเป็นชายาเอกเลย"

คำพูดนั้น…ยิ่งทำให้ภาพลักษณ์ องค์ชายเจ้าสำราญผู้หลงใหลในรูปงาม ผู้ไม่สนใจอำนาจการเมืองถูกตอกย้ำให้แน่นหนาขึ้น ฮองเฮาซูผิงอัน พึงพอใจในคำตอบของเขา รอยยิ้มเย็นจางปรากฏในดวงตา

ส่วนท่านแม่ทัพมู่หรง ยังคงยืนนิ่ง สีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาที่สั่นไหวเล็กน้อย เพราะเขารู้ดีตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป บุตรสาวของเขาไม่ใช่เพียงบุตรีของตระกูลมู่หรงอีกต่อไป หากแต่เป็นหมากบนกระดานของวังหลวง

แต่นั่น...ยังไม่เจ็บเท่า บุตรสาวที่เขาทะนุุถนอมต้องแต่งให้กับองค์ชายที่ถูกตราหน้าว่าเป็นคนไร้ค่า...ซ้ำยังได้เป็นชายาเอก บ่งถึงว่าบุตรสาวอันเป็นที่รักของเขาเป็นเพียงหนึ่งในสตรีขององค์ชายไร้ค่าผู้นี้เท่านั้น สีหน้าของแม่ทัพใหญ่หาได้รอดพ้นสายตาของฮองเฮาไปได้แม้แต่น้อย 

มุมปากของเยล่วี่เฉิงกระตุกเล็กน้อย องค์ชายรองหันไปมองผู้พี่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยาอย่างไม่อาจปิดบัง ตระกูลมู่หรงเป็นทรัพย์สินทางการเมืองที่ยิ่งใหญ่ที่สุด แต่กลับถูกมอบให้กับพี่ชายที่ไร้ค่า ไร้ความสามารถไปครอง นัยน์ตาเขาคำนวณบางสิ่งเงียบงัน แต่ต่อให้ตระกูลมู่หรง…ถูกบีบให้ยกบุตรีให้พี่ชาย เขาย่อมหาหนทางดึงพวกเขากลับมาอยู่ภายใต้อำนาจของตนให้ได้