ตอนที่ 9 พยัคฆ์ซ่อนคม

     ภายในห้องทรงอักษรอันโอ่อ่า ผ้าไหมม่วงเข้มปักดิ้นเงินสะท้อนแสงตะเกียงเป็นลวดลายเมฆมงคลซ้อนทับกัน เงาไฟสั่นไหวราวสิ่งมีชีวิตที่แฝงกายอยู่ในม่านหมอก บนตั่งไม้จันทน์แกะลายมังกร องค์ชายเยล่วี่ซุ่น นั่งนิ่งลำพัง ชาบ๊วยในถ้วยแทบไม่พร่อง ดวงตาคมกริบทอดมองความมืดนอกหน้าต่าง นิ่งสงบ ไร้แววมึนเมาอย่างที่คนภายนอกตราหน้า

     เสียงฝีเท้าเบาจนแทบจับไม่ได้ดังขึ้นจากด้านข้าง ประตูด้านข้างเปิดออกเพียงเล็กน้อย ก่อนจะปิดลงอย่างไร้เสียง ร่างสูงในชุดองครักษ์สีดำก้าวเข้ามา คุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างมั่นคง 

     “ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ หวังเย่” หลี่เหยียน องครักษ์คู่ใจ ก้มศีรษะต่ำจนแทบแนบอก

     เยล่วี่ซุ่นไม่หันกลับ เพียงกล่าวเสียงเรียบ “มีเรื่องใดเร่งด่วน หลี่เหยียน”

     “ทูลหวังเย่…ข่าวจากตำหนักคุนหนิงพ่ะย่ะค่ะ... หลังที่ฮองเฮาทรงประกาศเรื่องอภิเษกของพระองค์กับคุณหนูจวนแม่ทัพ ฮองเฮาก็ทรงเริ่มเคลื่อนไหวทันที” หลี่เหยียนรายงานด้วยเสียงทุ้มหนักแน่น 

     “เขา... เริ่มเคลื่อนไหวอย่างไร” เสียงต่ำเรียบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ

      “คนของพระนางเริ่มแพร่กระจาย…ข่าวเรื่องพระองค์หมกมุ่นในสุรานารี ไม่สนกิจการใด ตอนนี้ข่าวลือแพร่สะพัดดั่งไฟลามทุ่ง  อีกเรื่องที่น่ากังวล... คนคุมรถม้าในวันพรุ่งนี้ยังถูกสับเปลี่ยนเป็นคนจากตำหนักกลางทั้งหมดพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเกรงว่า...”

     “เสด็จแม่…เร่งมือกว่าที่ข้าคิด” เยล่วี่ซุ่นแค่นเสียงหัวเราะไร้อารมณ์ 

     “นางคงคิดว่า หากข้ายังไม่อยู่... ตำแหน่งรัชทายาทย่อมเป็นของอ๋องหย่ง”

     ในจังหวะนั้นเอง เงาร่างหนึ่งก็แทรกตัวผ่านม่านมุกเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ฟู่ไห่ ขันทีชราผู้มีรอยยิ้มลึกลับ ก้าวเข้ามาสมทบด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเกินปกติ ในมือเขาไม่มีถาดน้ำชาเหมือนทุกครั้ง แต่กลับถือม้วนกระดาษแผ่นเล็กที่ขอบมีรอยไหม้ เขาคุกเข่าลงทันที

     “ทูลหวังเย่... ไม่ใช่แค่เปลี่ยนคนคุมรถม้าพ่ะย่ะค่ะ สายของเรารายงานว่ามีการเบิกเหล็กชนิดพิเศษจากคลังหลวงเมื่อสองวันก่อนหน้า คาดว่า…หากเพลาล้อของรถม้า ถูกสับเปลี่ยนเป็นเหล็กที่ผ่านการรมไฟจนเปราะ...หากวิ่งบนทางราบจะไม่เห็นความต่าง แต่ถ้าเจอแรงกระแทกต่อเนื่อง... มันจะหักสะบั้นทันที”

      เยล่วี่ซุ่นรับม้วนกระดาษมา มองเพียงแวบเดียว ก่อนจะยื่นเข้าใกล้ตะเกียง ไฟลามเลียกระดาษอย่างเงียบงัน เศษเถ้าร่วงหล่นลงบนพื้นโดยไร้ผู้เหลียวแล 

     “เหล็กเปราะกับคนคุมชุดใหม่...”  เยล่วี่ซุ่นเอ่ยเสียงต่ำ“พรุ่งนี้ข้ามีกำหนดการไปเดินทางไปหออวี้เหยียนและไป๋เหม่ยรบเร้าข้าให้พาไปไหว้พระที่วัดบนเขาชิงซาน…” 

     “เส้นทางพรุ่งนี้”เขาเอ่ย พลางเดินไปที่แผนที่ยุทธศาสตร์ผนัง

     “เส้นทางไปศาลเจ้าบนเขาชิงซานมีเพียงทางเดียวที่รถม้าวิ่งได้ เส้นทางแคบ ต้องผ่านโค้งพันลี้ที่ขนาบด้วยเหวชัน และผ่านช่องเขาอวี๋หลง” ฟู่ไห่เผลอกล่าวออกมาเบาๆ ทันที

     เยล่วี่ซุ่นพยักหน้าเพียงเล็กน้อย

     “เพียงพอแล้ว”

     “โค้งพันลี้...มันเป็นทางลาดชันที่รถม้าต้องใช้แรงส่งสูง หากเพลาล้อไม่แข็งแรงพอ มันจะหักสะบั้นลงในจังหวะที่รถเหวี่ยงตัวพอดี บริเวณช่องเขาอวี๋หลง เป็นจุดอับที่เหมาะสำหรับการลอบจู่โจมสังหารมากที่สุด พ่ะย่ะค่ะ” นิ้วของหลี่เหยียนลากไปหยุดที่เส้นทางหักศอกริมหน้าผา

     เยล่วี่ซุ่นหมุนจอกชาในมือช้าๆ แววตาคมวาบเย็นราวเหล็กกล้า “พวกเขาวางบทให้ข้าหายไปในก้นเหว เพื่อให้เรื่องนี้จบลงด้วยอุบัติเหตุที่ตรวจสอบไม่ได้หรือไม่ก็โดนลอบสังหารสินะ นอกกำแพงวัง... อุบัติเหตุไม่เคยมีเจ้าของ ไม่มีใครเรียกร้องความยุติธรรมได้ งดงามดี...ตกเขาตายไม่ก็โจรป่าชิงทรัพย์ ตายโดยไร้ร่องรอย และไร้ผู้ต้องรับผิด”

      “หากพระองค์มีพระบัญชา กระหม่อมจะสั่งให้เปลี่ยนรถม้าเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์หลี่เหยียนกำหมัดแน่น 

     “ไม่ได้” เสียงเฉียบขาดสวนกลับทันควัน 

     คำสั่งนั้นสั้น เฉียบ และตัดบททุกอย่าง แววตาคมปลาบ ความเงียบปกคลุมห้องอีกครั้ง หนักหน่วงเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของทั้งสองคน

      “หากเจ้าเปลี่ยนรถม้า พวกนั้นก็จะรู้ว่าข้าตื่นรู้ และครั้งหน้ามันจะมาในรูปแบบที่เราคาดเดาไม่ได้...แผนการจะยิ่งซับซ้อนจนยากจะรับมือ... ในเมื่อเขาอยากให้ข้าตกเหวนัก ข้าก็จะตกให้ดู อยากให้ข้าโดนปล้นข้าก็จะถูกปล้นให้ดู”

     ฟู่ไห่และหลี่เหยียนสบตากันด้วยความตกใจ แต่เพียงครู่เดียวพวกเขาก็เห็นรอยยิ้มที่มุมปากของเจ้านาย

     หลี่เหยียนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “เช่นนั้น…กระหม่อมจะจัดกำลังลับไปดักซุ่มที่โค้งหน้าผาและช่องเขาอวี๋หลง หากหวังเย่มีพระบัญชา กระหม่อมจะปลิดชีพไอ้พวกคนขับชั่วกับพวกโจรนั่นก่อนที่มันจะลงมือ”

     “ไม่ต้อง” คำสั่งนั้นสั้นและเด็ดขาดจนหลี่เหยียนต้องชะงัก ความเงียบปกคลุมห้องอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เยล่วี่ซุ่นจะแค่นยิ้มเย็น

     “ความตายทำให้คนถูกจดจำ แต่ความพิการทำให้คนถูกลืม” เยล่วี่ซุ่นหยัดกายขึ้นยืน ชายเสื้อคลุมสะบัดไหวอย่างทรนง เขาเดินไปหยุดที่หน้าต่าง มองออกไปยังความมืดที่ไร้ดาว

     “นางต้องการกำจัดข้ามิใช่หรือ ข้าจะมอบสิ่งที่นางต้องการให้... ทว่า ผลลัพธ์จะไม่ใช่ความตายตามที่นางหวัง หากเป็นความพิการที่ไร้เขี้ยวเล็บ... เพื่อให้นางหมดความระแวงในตัวข้าไปตลอดชีวิต”

     ฟู่ไห่ขันทีชราหน้าถอดสี ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ท้วงทันที“แต่…หวังเย่...มันเสี่ยงเกินไปพะยะค่ะ ถ้าจังหวะพลาดเพียงเสี้ยวเล็บ... ความพิการมิใช่เรื่องเล็กน้อย พระวรกายต้องเจ็บปวดแสนสาหัสพ่ะย่ะค่ะ แม้กระทั่งพระชนม์ชีพจะ...” 

     “เอาเถิด...ในเมื่อพวกเขาเตรียมบทละครมาให้ข้าแล้ว” เขากล่าวช้า ๆ

      “ผู้แสดงย่อมไม่ควรปฏิเสธโอกาส ข้าก็จะเล่นตามน้ำไป... แต่ตอนจบของเรื่องนี้ ข้าจะเป็นคนเขียนเอง เราก็มาเตรียมโรงละครให้พร้อมเถิด ฟู่ไห่..."

     เยล่วี่ซุ่นกวักมือเรียกทั้งสองให้เข้ามาใกล้ ก่อนจะเริ่มกระซิบแผนการด้วยเสียงที่เบาจนมีเพียงพวกเขาที่ได้ยิน

     บทสนทนาต่อจากนั้นถูกกลืนหายไปในความสลัว มีเพียงแววตาของหลี่เหยียนที่เบิกกว้างขึ้นด้วยความทึ่งและความหวาดหวั่นในความเด็ดเดี่ยวของเจ้านายตนเอง

     ฟู่ไห่ขมวดคิ้ว “หวังเย่... ได้โปรดเปลี่ยนใจ...”

      เยล่วี่ซุ่นไม่ตอบทันที เขาเพียงยกมือขึ้นเล็กน้อย ขันทีชราก็เงียบลงในบัดดล

     “บางครั้ง” เสียงของเขาเย็นนิ่ง

      “การถูกมองว่าไร้ค่า… ปลอดภัยกว่าการถูกมองว่าเป็นภัย”

     หลี่เหยียนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้าง เขาไม่เอ่ยคำใด แต่เข้าใจแล้ว

     เยล่วี่ซุ่นหันกลับมา แววตาคมกริบดุจมังกรที่ยังซ่อนเล็บ

     “เตรียมตัวให้พร้อม”

      “พรุ่งนี้… อย่าให้มีความผิดพลาด ความปลอดภัยของข้าฝากไว้ที่พวกเจ้า”

     “รับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ” ทั้งฟู่ไห่และหลี่เหยียนคุกเข่าลงพร้อมกันขานรับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกดดัน