ตอนที่ 8 เบื้องหลังม่านแพรชิงหลัน

เมื่อกลับถึงตำหนักชิงหลัน แสงตะวันยามเย็นกระทบผ้าไหมเนื้อดีที่ประดับอยู่ตามเสาแกะสลัก ส่งประกายอ่อนละมุนดุจสายพิณ เสียงระฆังลมกระทบกันแผ่วเบา ล้อไปกับกลิ่นกำยานหอมหวาน ที่ลอยอวลอยู่ทั่วตำหนัก ทำให้สถานที่แห่งนี้ดูงามราวแดนสวรรค์ ทุกความงามล้วนถูกสร้างขึ้นตามความต้องการของผู้เป็นเจ้าของ นี่คือตำหนักของอ๋องติ้ง บุรุษผู้ครอบครองความมั่งคั่งและอิสระอย่างล้นเหลือ และเป็นผู้ที่ทั้งวังต่างขนานนามเขาว่า

'อ๋องเจ้าสำราญ'

ร่างสูงโปร่งของเยล่วี่ซุ่นก้าวเข้ามาด้วยท่าทีโงนเงนประหนึ่งกิ่งหลิวล้อลม เขาเอนพิงกรอบประตู ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีระเรื่อ ดวงตาปรือปรอยราวกับจมอยู่ในห้วงนิทราแห่งสุรา ริมฝีปากคลี่ยิ้ม ดวงตาปรือราวคนไร้สติ

“ท่านอ๋อง…”

 ไป๋เหม่ย นางรำผู้งดงามดุจบุปผาแรกแย้ม ที่ถูกส่งมาจากฝ่ายในตามพระบัญชาของฮองเฮาตั้งแต่คืนก่อนเพื่อปรนนิบัติ  รีบปราดเข้ามาประคองด้วยท่าทางอ่อนช้อย อาภรณ์บางเบาพริ้วไหวตามจังหวะก้าว มือเรียวแตะที่แขนแกร่งเบา ๆ กลิ่นแป้งร่ำจากกายนางหอมยั่วยวน 

“ท่านอ๋องทรงดื่มมากเกินไปแล้ว หากยังเป็นเช่นนี้ต่อ หม่อมฉันเกรงว่า…” 

“ไม่ต้องเกรง… ข้าไม่เป็นอะไร”

เยล่วี่ซุ่นโบกมืออย่างคนสติเลือน ก่อนยกมือขึ้นลูบไล้ปรางแก้มอย่างเชื่องช้า ดวงตาฉายแววหลงใหลคล้ายถูกราคะครอบงำ

“เหม่ยเอ๋อร์... เจ้าช่างอ่อนโยนและงดงามปานนี้… อยู่กับข้าเถิด คืนนี้... อย่าได้ไปไหน อยู่ปรนนิบัติข้าใกล้ ๆ ข้าอยากให้เจ้าดื่มกับข้าอีกสักหน่อย แล้วคืนนี้ ข้าจะมอบรางวัลให้เจ้า…รางวัลที่เจ้าจะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต” เสียงของเขาพร่าเลือน รอยยิ้มกรุ้มกริ่มแสนเจ้าชู้เหมือนบุรุษที่จมดิ่งอยู่ในกิเลส

 “ท่านอ๋อง ทรงสุราหนัก หม่อมฉันจะไปเตรียมน้ำแกงสร่างเมามาถวายเพคะ” ไป๋เหม่ยก้มหน้าเขินอาย เสียงอ่อนหวาน

เยล่วี่ซุ่นทรุดกายลงบนตั่งอย่างไร้แรง รอยยิ้มยังประดับอยู่ที่มุมปาก มือใหญ่ลูบไล้เส้นผมของนางอย่างแผ่วเบา สายตาเต็มไปด้วยความหลงใหล

“เจ้าช่างใส่ใจข้ายิ่งนัก ไป๋เหม่ยของข้า คืนนี้… ข้าจะตอบแทนเจ้าด้วยความสุขอย่างสาสม…ทั้งคืน” 

ไป๋เหม่ยประคองเขาให้นั่งมั่นคง ก่อนรินสุราวางไว้ใกล้มือ นางก้มหน้าอย่างนอบน้อม ทว่าในใจกลับกระหยิ่มยิ้ม ‘อ๋องติ้ง…ก็ไม่ต่างจากบุรุษทั่วไป มัวเมาสุราจนไร้แก่นสาร เป็นเพียงบุรุษมักมาก มัวแต่ลุ่มหลงสตรีจนโงหัวไม่ขึ้น จนยอมสยบแทบเท้าข้า คืนนี้ ข้าจะรีบส่งข่าวกลับไปยังฮองเฮา… เขากลายเป็นสุนัขเชื่องๆ ในกำมือข้าไปเสียแล้ว หากมิใช่เพราะเมื่อคืนข้าเตรียมการไว้ล่วงหน้าอย่างแนบเนียน คงไม่ผ่านพ้นง่ายดายนัก เขาคงกลายเป็นผู้ครอบครองข้าไปแล้วจริง ๆ บุรุษเช่นนี้จะสู้อ๋องหย่งของข้าได้อย่างไร’ 

“ท่านอ๋อง โปรดพักผ่อนก่อนเพคะ หม่อมฉันจะไปดูน้ำแกงสร่างเมา ว่าพร้อมหรือไม่” นางค้อมกายด้วยท่วงท่านอบน้อม ก่อนถอยออกไป 

ทันทีที่ประตูไม้จันทน์บานหนักปิดลงสนิท... เงาสะท้อนบนพื้นหยกภายในห้องก็เปลี่ยนไปในชั่วพริบตา ท่วงท่าโงนเงนเหมือนคนไม่สร่างเมาสลายหายราวหมอกที่ถูกลมพัด เยล่วี่ซุ่นยืดกายขึ้น แผ่นหลังเหยียดตรงประดุจทวนเหล็ก เนื้อไม้ของตั่งยังสะเทือนเพราะแรงปรับท่านั่ง ดวงตาที่เคยพร่ามัวกลับคมกริบดุจคมมีด ใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยราคะเมื่อครู่ กลับเย็นชาและนิ่งสงบ เขามองถ้วยน้ำสีอำพันข้างกาย  

“เข้ามานี่… ฟู่ไห่” เขาเอ่ยเสียงเรียบราวกับกระซิบสั่งการ 

ประตูเมลืองเปิดอย่างไร้เสียง ฟู่ไห่ ขันทีคนสนิทก้าวเข้ามาปรากฏตัวอย่างเงียบเชียบ ดุจเงาที่ติดตามตัว ก้มศีรษะลงแสดงความเคารพอย่างนอบน้อม

เยล่วี่ซุ่นชี้ไปที่ถ้วยน้ำสีอำพันบนโต๊ะ “ชาบ๊วยของเจ้าแนบเนียนยิ่งนัก ... ช่างแยกได้ยากเกิน จนใครๆ ต่างก็คิดว่าเป็นสุราชั้นเลิศ… หากข้าไม่เป็นคนสั่งเจ้าเอง ข้าคงนึกว่าตัวเองเมามายไปจริงๆ คืนนี้เตรียมไว้เพิ่ม… ข้าคงต้องใช้มันอีกมาก เพื่อรับบทบุรุษหลงนารี ต่อไปให้จบฉาก อ่อ…เตรียมของไว้สำหรับไป๋เหม่ยด้วย

ฟู่ไห่ยิ้มอย่างคนรู้ทัน

  “พ่ะย่ะค่ะ สูตรตำรับชาบ๊วย...สูตรนี้ตกทอดมาหลายชั่วอายุคน แม้ผู้คร่ำหวอดในวงสุราก็ยังแยกไม่ออก ว่ามิใช่ของมึนเมา ท่านอ๋องทรงปลอดภัยแน่นอน”

เยล่วี่ซุ่นพยักหน้าเล็กน้อย พลางเคาะเล็บเบา ๆ บนขอบถ้วย

 “ดี...แล้ว การแสดงในท้องพระโรงวันนี้ล่ะ ท่านเห็นอย่างไร” 

“ยอดเยี่ยมยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ…ขุนนางทั้งหลายล้วนเชื่อว่าพระองค์เมามายจนไร้แก่นสาร ฮองเฮาก็ทรงพึงพระทัยยิ่งนัก โดยเฉพาะเมื่อไป๋เหม่ยรายงานว่า… พระองค์หลงใหลนางจนไม่เป็นอันใด นางคงคิดว่า...ท่านอ๋องทรงคล้ายผู้จมอยู่ในสุรานารี จนมิอาจประคองสติได้อีกแล้ว...อย่างแท้จริง” ฟู่ไห่ตอบเสียงหนักแน่น

รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่ริมฝีปากของเยล่วี่ซุ่น “ดี…นางอยากให้ข้าเหลวแหลก ข้าก็จะเหลวแหลกให้นางดู ยิ่งนางมองข้าเป็นเพียงขยะไร้ค่า ข้าก็ยิ่งเคลื่อนไหวได้สะดวก...เท่านั้น ไป๋เหม่ย…” เขาหยุด ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา 

 “นางเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง ที่ข้าใช้หลอกให้ส่งเสียงไปยังเสด็จแม่ ตามใจสั่งของข้าเท่านั้น ไม่มีค่าพอ…ให้ข้าเสียเวลาแตะต้อง” เสียงของเขาราบเรียบเหมือนกำลังกล่าวถึงสิ่งของไม่ใช่คน 

“ข้าต้องแสดงให้ทุกคนเชื่อ… ว่าอ๋องติ้งเป็นเพียงคนไร้ค่า ที่รอวันพินาศจากความมักมากด้วยสุราและกิเลส” เขาถอนหายใจยาว ความเงียบแผ่ซ่านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนน้ำเสียงของเขาจะเปลี่ยนไป แววตาของเขาที่เคยแข็งกร้าวกลับหม่นแสงลง 

“ฟู่ไห่... เจ้าว่าใจคนเรา เหตุใดจึงอำมหิตนัก นางมิใช่เพียงไม่รักข้า แต่นางยังพยายามบดขยี้ข้าให้จมดิน” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ความเย็นชาในดวงตาค่อย ๆ แปรเป็นความเศร้าลึกที่ซ่อนไว้มานาน

 “ข้าอยากรู้นัก เหตุใดเสด็จแม่ ถึงได้เกลียดชังข้าเช่นนี้ ประหนึ่งข้ามิใช่สายเลือดของนาง...ไม่เคยเชื่อใจข้า ไม่เคยรักข้าเหมือนที่รักเยล่วี่เฉิง” เสียงของเขาแผ่วลง เมื่อนึกถึงความลำเอียงของพระมารดาที่มีต่อตนเองและเยล่วี่เฉิง 

“ตั้งแต่ข้าจำความได้… ทุกอย่างที่ควรเป็นของข้า นางล้วนถวายใส่พานให้เยล่วี่เฉิง... เสมอ นางมักจะให้ข้าเสียสละทุกสิ่งให้กับองค์ชายรองอยู่ร่ำไป ทุกครั้งที่ข้าถามว่าเหตุใด…คำตอบมีเพียงความเงียบ  จนบางครั้งข้ากลับคิดว่าข้าทำสิ่งใดผิด พระมารดาถึงเหมือนไม่รักข้าเลย ราวกับข้าเป็นตัวอัปมงคล…เป็นโอรสที่ไม่ควรเกิดมา” เขาพูดเบาๆ แต่ทำให้คนฟังเจ็บหัวใจไปด้วย 

“ท่านอ๋อง... โปรดทรงระงับความโทมนัส” ฟู่ไห่คุกเข่าลง 

“ขอเพียงพระองค์อดทน วันที่ความจริงเปิดเผย เมื่อนั้นนางจะได้รู้ว่าพยัคฆ์ที่นางพยายามกักขังไว้ บัดนี้มีเขี้ยวเล็บที่สามารถสั่นคลอนได้ทั้งใต้หล้า”

เยล่วี่ซุ่นกำหมัดแน่น ก่อนจะคลายออกอย่างช้าๆ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นอีกครั้ง

“เอาเถิด... ในเมื่อนางต้องการการแสดง ข้าก็จะจัดให้ชุดใหญ่ ฟู่ไห่… คืนนี้จัดการนางหมากตัวนั้นให้เรียบร้อยตามแผน”

 “รับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ คืนนี้กระหม่อมจะให้นางหลับฝันหวานข้างแท่นบรรทมของพระองค์อย่างไร้สติที่สุด นางจะไม่ล่วงรู้เลยแม้น้อยว่า... แม้แต่ชายเสื้อของอ๋องติ้งนางก็ไม่มีวาสนาได้สัมผัส” ฟู่ไห่ค้อมศีรษะ