อาหมิง 1

“คุณไม่ควรกระโดดมาขวางหน้ารถของผม”

คำพูดห่างเหินและแววตาเย็นชาของผู้ชายตัวโต เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาในชุดสูทสุดเนี๊ยบแม้เวลานอกสถานที่ทำงานดังขึ้นอย่างหงุดหงิด เขากำลังยืนอยู่ตรงขอบเตียงผู้ป่วยของอิงอิง ทำเอาเธอต้องกะพริบตาปริบๆ เรียกสติของตนให้กลับมาอย่างรวดเร็ว

เขาคือจ้าวหยางหมิงเซียน ไม่สิ! เขาคือคุณอานนท์ เจ้านายของเธอ

“อาหมิง...”

น้ำเสียงแหบแห้งของคนบนเตียงนอนผู้ป่วยเอ่ยเรียกขานนามของผู้ชายตัวโตตรงหน้าอย่างลืมตัว

“เป็นท่านจริงๆ” น้ำเสียงแห้งผากยังคงเอ่ยพร้อมใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด

อานนท์ถึงกับเป็นฝ่ายกะพริบตาบ้างเมื่อได้ยินการเรียกขานอย่างนั้นและประโยคแปลกๆ นั่น

“คุณไม่มีสิทธิ์เรียกผมอย่างนั้น” น้ำเสียงห่างเหินพร้อมใบหน้าเช่นเดิมยังคงเอ่ยออกมา  

อิงอิงที่รู้ตัวแล้วว่าเผลอไผลลืมตัวเรียกขานนามผู้ชายในอดีตกาลเมื่อรัชศกเสวียนจงถึงกับรีบลุกขึ้นพรวดพราดแล้วนั่งตัวตรงรีบพูดขอโทษทันที “ขอโทษค่ะคุณอานนท์ ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ”

“ไม่เป็นไร” อานนท์พูดแค่นั้นก่อนหมุนตัวทำท่าจะผละจากไป

“เอ่อ! คุณอานนท์คะ” อิงอิงรีบเรียกเขาเอาไว้                 เธอไม่อยากห่างจากเขา ไม่อยากห่างอีกเป็นครั้งที่สอง “ไม่ไปได้ไหม?”

อานนท์หันมามองหน้าอิงอิงอย่างงุนงงแวบหนึ่งก่อนจะเลิกคิ้วเข้มขึ้นเป็นเชิงคำถาม

“เอ่อ...ขอโทษค่ะ” อิงอิงพูดได้แค่นั้นอีกครั้ง เธอเจอกับเขาแค่วันนี้วันแรกในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง เธอไม่มีสิทธิ์ตีสนิทกับเขาเธอรู้ดี แต่เธอมีโอกาสได้เจอกับเขาแล้วหลังจากที่ตามหาเขามานานเก้าปีเต็ม เธอไม่อยากปล่อยโอกาสไป ความผิดที่เธอทิ้งเขาเอาไว้ให้เดียวดายเมื่อครั้งอดีตชาติ เธอสมควรชดใช้

อานนท์ยืนมองใบหน้าซีดเซียวของเลขาคนใหม่อย่างชั่งใจครู่หนึ่งจึงเอ่ยเสียงเรียบ “ผมไปส่งคุณที่บ้านก็แล้วกัน” จบคำก็หมุนตัวเดินนำหน้าออกจากห้องพักผู้ป่วยไปโดยไม่หันหน้ามามองอิงอิงอีกเลย

อิงอิงมีหรือจะช้า เธอรีบกระโดดลงจากเตียงนอนของผู้ป่วยเดินตามหลังของอานนท์ไปอย่างไวโดยไม่ต้องรอให้เขาพูดซ้ำสอง 

พยาบาลภายให้ห้องนั้นได้แต่มองตามอย่างงุนงง นั่นเธอถูกรถชนใช่หรือไม่!?

บนทางเดินระหว่างตึกผู้ป่วยฉุกเฉินกับอาคารจอดรถของโรงพยาบาลแห่งนี้

หลังจากอานนท์ได้เคลียร์ค่าใช้จ่ายในการรักษาตัวให้กับเลขาหมาดๆ ของเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เขาจึงเดินนำหน้าเลขาของเขามาตามทางเดินอย่างไม่สนใจใคร่ดีอะไรกับเลขาของเขาเลยแม้แต่น้อย  

ท่าทางเย็นชาในมาดงามสง่าเหนือใครยังคงฉายชัดไม่มีเปลี่ยนแปลง อิงอิงกำลังเดินตามแผ่นหลังกว้างใหญ่ของผู้ชายตัวสูงตรงหน้าอย่างเหม่อลอยปากก็พูดออกมาแบบไม่ตั้งใจ

“ท่านตัวสูงขึ้น...”

และประโยคแปลกประหลาดอย่างนั้นก็ทำเอาอานนท์ที่กำลังเดินอยู่ข้างหน้าของอิงอิงถึงกับชะงักและหยุดเท้าลงก่อนจะหันหน้าหล่อๆ สายตาเข้มๆ มองมาทางอิงอิงอย่างเย็นชา

“เธอว่าอะไร?” สรรพนามที่ใช้เรียกอิงอิงเปลี่ยนไป หญิงสาวจึงรับรู้ได้ว่าเขาเริ่มไม่ชอบใจเธอ

“เอ่อ...ไม่มีอะไรค่ะ ไม่มี” อิงอิงรีบยกไม้ยกมือปฏิเสธแล้วแก้ตัว “สงสัยหัวกระแทกพื้นก็เลยเพี้ยนไปน่ะค่ะ” จบคำก็ก้มหน้าก้มตาหลบสายตาของอานนท์