Masuk“เรื่องราวในตอนนั้นท่านจำมาได้ตลอดเลยหรือเจ้าคะ?”หวงหยางหมิงทำท่าครุ่นคิด “อืมมม คราแรกข้าก็ลืมเลือนไปบ้าง เพราะพวกเรายังเด็กทั้งคู่ มาจำได้ตอนที่เห็นเจ้ากำลังช่วยเด็กคนหนึ่งที่กำลังถูกจับตัวไป และข้าก็ไปช่วยเจ้าได้ทันพอดี” เซียวเหม่ยอิงฟังและนึกตามคำพูดของสามี ดวงตางามเบิกตากว้างด้วยความตกใจ คน
“ฮ่าฮ่าฮ่า สมแล้วที่เป็นบุตรสาวของเรา ช่างพูด และกล้าขอผู้ชายแต่งงานตั้งแต่เด็กเหมือนแม่ของเจ้าไม่มีผิด ฮ่าฮ่าฮ่า” หวงหยางหมิงหัวเราะออกมาอย่างอดกลั้นกับการกระทำของบุตรสาว มันเหมือนว่าเขาย้อนเวลากลับไปตอนที่เซียวเหม่ยอิงทำกับเขาในตอนนั้น สมแล้วที่เป็นแม่ลูกกัน เหมือนกันจริง ๆ“ทะ ท่านพี่ ท่านหมายควา
วันนี้บรรยากาศภายในจวนของหวงหยางหมิงเต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่น หวงจื่อหานอยู่รับประทานอาหารกับหลาน ๆ ของเขาอย่างมีความสุข หลังจากที่รับประทานอาหารและส่งหลานเข้านอนเรียบร้อยแล้วก็ถึงเวลากลับจวนตนเอง“ท่านพ่อนอนค้างที่จวนข้าก็ได้นะขอรับ”“ไม่เป็นไรหรอก เจ้าก็รู้นิว่าข้ามีเรื่องต้องกลับไปจัดการ”
“แล้วเหตุใดท่านถึงไม่เคยอธิบายให้ข้าฟังบ้างเลย”“ทั้งจวนมีแต่คนของหนิงซู ต่อให้พูดในที่ลับก็มีคนของนางแอบฟังอยู่ดี เฮ้อ ข้ายอมรับผิดที่ข้าเห็นแก่ตัว ที่เห็นอำนาจดีความถูกต้อง” ที่เขามาในวันนี้ไม่ได้มาเพื่อแก้ตัวแต่อย่างใด มันเป็นความรู้สึกผิดที่ติดอยู่ในใจมานานเกือบยี่สิบปี อีกอย่างอดีตผ่านมันมาแ
“ท่านพี่ ท่านปู่คือผู้ใดหรือเจ้าคะ”“เดี๋ยวแม่อธิบายให้ฟังเอง พวกเราเข้าไปในเรือนกันดีกว่า” เซียวเหม่ยอิงหันไปมองสามีอย่างรู้หน้าที่ นางจูงมือบุตรชายและบุตรสาวเข้าไปในเรือน เพื่อให้สามีของนางได้พูดคุยกับบิดาตามลำพัง หลังจากที่เซียวเหม่ยอิงได้พาลูก ๆ เข้าไปในเรือนแล้ว หวงหยางหมิงก็นั่งรอคนที่ก
“เจ้าคิดจะมีลูกกี่คนกัน?” องค์รัชทายาทเหลียงซินเผงอดถามสหายตนเองไม่ได้ เพราะหลังจากที่เซียวเหม่ยอิงคลอดบุตรคนแรกไปไม่ทันไร ตอนนี้สหายตัวดีของเขากำลังมีบุตรคนที่สองแล้ว “กระหม่อมเองก็ไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ เพราะเรื่องนี้กระหม่อมไม่ได้เป็นคนตัดสินใจ กระหม่อมเพียงทำตามความต้องการฮูหยินตนเองเท่านั้น” คำตอ
“หึ นึกว่าจะไม่รู้จักหน้าแม่สามีตัวเองเสียแล้ว” แม้จะมีใบหน้าที่ดูราวกับว่าเป็นสตรีที่มีน้ำใจโอบอ้อมอารี ทว่าน้ำเสียงกลับไม่ใช่เช่นนั้น“กว่าจะได้เจอกันไม่ง่ายเลย วันนี้ถือเป็นวันดีที่ได้เจอกันแล้ว ข้าขอคุยด้วยได้หรือไม่ หรือว่าเจ้ารังเกียจที่ข้าเป็นเพียงแม่เลี้ยงของสามีเจ้ากัน" หนิงซูจ้องแววตาคน
“ฮูหยิน อยากกินอะไรหรือไม่เจ้าคะ” น้ำเสียงเอ่ยถามอย่างห่วงใย“ไม่เป็นไร ข้ายังรู้สึกอิ่มท้องอยู่เลย” เพราะตอนที่อยู่ด้วยกันกับหวงหยางหมิง นางกินขนมและชาไปไม่น้อย ขณะที่เซียวเหม่ยอิงกำลังพูดคุยกับลี่จินอยู่นั้น สายตาก็มองไปเห็นครอบครัวเดิมของนางที่กำลังเดินเข้ามาภายในงาน เซียวเหม่ยอิงเห็นอย่างนั้น
ยามมีงานเลี้ยง งานประเพณี หรืองานสำคัญต่าง ๆ เป็นเรื่องปกติของจวนที่ฐานะจะเรียกเหล่าบรรดาพ่อค้าแม่ค้าที่ค้าขายเสื้อผ้าอาภรณ์และเครื่องประดับมาที่จวนเพื่อให้เหล่าบรรดา ขุนนาง ฮูหยิน หรือเหล่าบรรดาคุณชายคุณหนูต่าง ๆ ได้เลือกซื้อเพื่อใส่ไปงานเลี้ยงประชันโฉมกัน ครั้งนี้เองก็เช่นกัน ที่เหล่าพ่อค้าแม่ค
ยามเย็น ร่างเปลือยเปล่าของสองคนแช่อยู่ในสระน้ำราวกับว่าเรื่องที่พวกเขาสองคนทำนั้นเป็นเรื่องปกติที่ทำด้วยกันทุกวันจนเคยชิน หวงหยางหมิงดึงร่างภรรยาของเขามากอดเพื่อให้ร่างทั้งสองนั้นแนบชิดติดกัน ใบหน้าคมคายก้มเล็กน้อยเพื่อให้คางนั้นเกยกับไหล่งาม แขนทั้งสองข้างกระชับอ้อมกอดแน่นกว่าเดิม“ข้าได้รับพระบ







