LOGIN“เรื่องราวในตอนนั้นท่านจำมาได้ตลอดเลยหรือเจ้าคะ?”หวงหยางหมิงทำท่าครุ่นคิด “อืมมม คราแรกข้าก็ลืมเลือนไปบ้าง เพราะพวกเรายังเด็กทั้งคู่ มาจำได้ตอนที่เห็นเจ้ากำลังช่วยเด็กคนหนึ่งที่กำลังถูกจับตัวไป และข้าก็ไปช่วยเจ้าได้ทันพอดี” เซียวเหม่ยอิงฟังและนึกตามคำพูดของสามี ดวงตางามเบิกตากว้างด้วยความตกใจ คน
“ฮ่าฮ่าฮ่า สมแล้วที่เป็นบุตรสาวของเรา ช่างพูด และกล้าขอผู้ชายแต่งงานตั้งแต่เด็กเหมือนแม่ของเจ้าไม่มีผิด ฮ่าฮ่าฮ่า” หวงหยางหมิงหัวเราะออกมาอย่างอดกลั้นกับการกระทำของบุตรสาว มันเหมือนว่าเขาย้อนเวลากลับไปตอนที่เซียวเหม่ยอิงทำกับเขาในตอนนั้น สมแล้วที่เป็นแม่ลูกกัน เหมือนกันจริง ๆ“ทะ ท่านพี่ ท่านหมายควา
วันนี้บรรยากาศภายในจวนของหวงหยางหมิงเต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่น หวงจื่อหานอยู่รับประทานอาหารกับหลาน ๆ ของเขาอย่างมีความสุข หลังจากที่รับประทานอาหารและส่งหลานเข้านอนเรียบร้อยแล้วก็ถึงเวลากลับจวนตนเอง“ท่านพ่อนอนค้างที่จวนข้าก็ได้นะขอรับ”“ไม่เป็นไรหรอก เจ้าก็รู้นิว่าข้ามีเรื่องต้องกลับไปจัดการ”
“แล้วเหตุใดท่านถึงไม่เคยอธิบายให้ข้าฟังบ้างเลย”“ทั้งจวนมีแต่คนของหนิงซู ต่อให้พูดในที่ลับก็มีคนของนางแอบฟังอยู่ดี เฮ้อ ข้ายอมรับผิดที่ข้าเห็นแก่ตัว ที่เห็นอำนาจดีความถูกต้อง” ที่เขามาในวันนี้ไม่ได้มาเพื่อแก้ตัวแต่อย่างใด มันเป็นความรู้สึกผิดที่ติดอยู่ในใจมานานเกือบยี่สิบปี อีกอย่างอดีตผ่านมันมาแ
“ท่านพี่ ท่านปู่คือผู้ใดหรือเจ้าคะ”“เดี๋ยวแม่อธิบายให้ฟังเอง พวกเราเข้าไปในเรือนกันดีกว่า” เซียวเหม่ยอิงหันไปมองสามีอย่างรู้หน้าที่ นางจูงมือบุตรชายและบุตรสาวเข้าไปในเรือน เพื่อให้สามีของนางได้พูดคุยกับบิดาตามลำพัง หลังจากที่เซียวเหม่ยอิงได้พาลูก ๆ เข้าไปในเรือนแล้ว หวงหยางหมิงก็นั่งรอคนที่ก
“เจ้าคิดจะมีลูกกี่คนกัน?” องค์รัชทายาทเหลียงซินเผงอดถามสหายตนเองไม่ได้ เพราะหลังจากที่เซียวเหม่ยอิงคลอดบุตรคนแรกไปไม่ทันไร ตอนนี้สหายตัวดีของเขากำลังมีบุตรคนที่สองแล้ว “กระหม่อมเองก็ไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ เพราะเรื่องนี้กระหม่อมไม่ได้เป็นคนตัดสินใจ กระหม่อมเพียงทำตามความต้องการฮูหยินตนเองเท่านั้น” คำตอ
“อิงเอ๋อร์ ข้ายอมเจ้าได้ทุกอย่างที่เจ้าขอร้องข้า แต่เรื่องนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ยอมให้เจ้าทำไม่ได้” หวงหยางหมิงพูดย้ำอย่างเด็ดขาด เซียวเหม่ยอิงคิดไว้อยู่แล้วว่าหากสามีของนางรู้ว่านางจะใช้วิธีนี้ หวงหยางหมิงไม่ยินยอมให้นางทำอย่างแน่นอน“ตั้งแต่ที่ท่านแต่งข้ามาเป็นฮูหยินของท่าน ข้าไม่เคยทำอะไรให้ท่านสั
“แปลกมาก พิษนี้ข้าเองก็เพิ่งเคยพบ อาจจะเป็นพิษจากต่างแคว้นหรือไม่ก็เป็นพิษจากชาวเปอร์เซีย” ชายชราลูบเคราตนเองอย่างใช้ความคิด หลังจากที่ได้ตรวจร่างกายของแม่ทัพหวงหยางหมิงตามคำสั่งขององค์หญิงถังซูลี่ เนื่องจากเป็นองค์หญิงทำให้ไม่สามารถแตะต้องตัวบุรุษอื่นได้หากไม่ใช่สามี ถังซูลี่จึงต้องให้หมอหลวงตรว
“ที่องค์หญิงกำลังบดอยู่นั้น ใช่ยาพิษหรือไม่เพคะ”“ถูกต้อง อาอิงรู้ได้อย่างไร?”“พอดีหม่อมฉันมีวรยุทธในระดับหนึ่งเลยรับรู้กลิ่นได้ดี และยาที่องค์หญิงกำลังบดอยู่นั้นกลิ่นค่อนข้างฉุนจนแสบจมูก หม่อมฉันคิดว่าคงเป็นยาพิษเพคะ”เซียวเหม่ยอิงได้กลิ่นตั้งแต่ที่เดินเข้ามาหาองค์หญิงแล้ว นางจึงสงสัยว่าเหตุใดองค์
หลังจากเหตุการณ์ทุกอย่างจบลง หวงหยางหมิงก็เดินไปหาฮูหยินที่ยืนรอเขาอยู่ เขาเอื้อมมือจะไปจับมือนางแต่ก็ต้องดึงมือกลับเมื่อนึกอะไรได้บ้างอย่าง จนเซียวเหม่ยอิงรู้สึกงุนงงกับท่าทางของสามีนาง“มือข้าเปื้อนเลือดสกปรก” หวงหยางหมิงเอ่ยขึ้นอย่างเจ็บใจ เพราะเมื่อครู่เขาเพิ่งฟันแขนคนขาดไปทำให้เลือดกระเด็นมา







