หวนกลับมาครานี้ข้าไม่รักท่านอีกแล้ว

ตอนที่ 1 ความหวังสุดท้ายลมหนาวพัดโชยเข้ามาในห้องขังใต้ดินอันมืดมิดและชื้นแฉะ กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นเลือดจางๆ คละคลุ้งในอากาศ ซูเยว่หลิงรู้สึกได้เพียงความหนาวเหน็บที่กัดกินไปจนถึงกระดูก และความเจ็บปวดที่รุมเร้าจากบาดแผลทั่วร่าง นางอยู่ในชุดนักโทษสีหม่นที่ขาดวิ่น เนื้อผ้าหยาบกระด้างบาดผิวที่เคยอ่อนนุ่มของนาง ทว่าความเจ็บปวดทางกายทั้งหมดนั้น เทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดรวดร้าวที่อยู่ในอกเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นหน้าประตูห้องขัง แสงไฟจากคบเพลิงส่องสว่างให้เห็นเงาร่างสูงสง่าที่คุ้นเคย หัวใจของซูเยว่หลิงเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง ความหวังริบหรี่สุดท้ายที่เหมือนเปลวเทียนในสายลม กลับลุกโชนขึ้นอีกครั้ง แม้จะรู้ว่าไม่มีประโยชน์ แต่นางก็ยังคงรักเขา... รักเขาจนยอมทำทุกอย่าง...ยอมเป็นหญิงแพศยาให้ผู้อื่นดูแคลนเมื่อประตูถูกเปิดออก หลี่อี้เหริน ท่านอ๋องผู้ทรงอำนาจและเย็นชา ก้าวเข้ามาในคุกใต้ดินอันสกปรกแห่งนี้ ร่างกายของเขาปกคลุมด้วยอาภรณ์สีเข้มปักดิ้นทอง งดงามสง่าราวเทพเซียนที่ก้าวลงมาจากสวรรค์ ทว่าใบหน้าของเขาแข็งกระด้างราวกับสลักจากหินหยก ดวงตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความรังเกียจชิงชังยามที่มองมายังส

ตอนที่ 3 ดวใจของนางหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ซูเยว่หลิงก้าวเดินออกจากเรือนหลักอย่างเงียบเชียบ มุ่งหน้าไปยังเรือนเล็กที่อยู่เกือบจะท้ายจวนอ๋อง เป็นที่ที่หลี่ซินอิง บุตรสาวของนาง ถูกทอดทิ้งให้อยู่ตามลำพังมาตั้งแต่จำความได้ เส้นทางเดินถูกปกคลุมไปด้วยวัชพืชที่ไม่ได้ถูกถางอย่างสม่ำเสมอ บรรยากาศเงียบเหงาราวกับเป็นเรือนร้าง แต่ละก้าวที่เดินไป ซูเยว่หลิงรู้สึกราวกับมีมีดนับพันเล่มกรีดเข้าที่หัวใจเมื่อมาถึงหน้าเรือนเล็ก ซูเยว่หลิงกำมือแน่นก่อนจะผลักประตูเข้าไปหาลูกสาว ภายในห้องนั้นมีเด็กหญิงตัวเล็กๆ ในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนนั่งเล่นอยู่บนพื้นไม้ข้างๆ มีสาวใช้คนหนึ่งกำลังเย็บซ่อมชุดของตัวเองอยู่ ดูเหมือนจะกำลังเพลิดเพลินกับการละเลยหน้าที่ของตนสาวใช้คนนั้นหันมามองด้วยความรำคาญใจที่ถูกขัดจังหวะ แต่เมื่อเห็นว่าเป็นซูเยว่หลิงที่ปกติจะไม่ย่างกรายมาที่นี่เลยแม้แต่ครั้งเดียว นางก็รีบลุกขึ้นยืนอย่างลนลาน ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจอย่างเห็นได้ชัดเด็กหญิงตัวเล็กๆ เงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและหวาดระแวงเล็กน้อย นางค่อยๆ คลานไปหลบอยู่ด้านหลังสาวใช้คนนั้นอย่างหวาดกลัว“พระ...พระชายา

ตอนที่ 5 ไม่พอใจซินอิงตัวแข็งทื่อทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น ใบหน้าเล็กๆ ที่กำลังมีความสุขซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด นางรีบหลบสายตาและก้มหน้ามองถ้วยข้าวต้มในมือราวกับกลัวว่าบิดาจะโกรธเมื่อเห็นนางซูเยว่หลิงสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาของบุตรสาว นางรีบวางช้อนลงทันที มือเรียวสวยเอื้อมไปลูบศีรษะของซินอิงเบาๆ อย่างปลอบโยน“ไม่ต้องกลัวนะซินอิง”นางเหลือบมองไปที่ประตูห้อง ทันใดนั้น ร่างสูงสง่าภายใต้เสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้มปักดิ้นทองก็ก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายของความเย็นชาและอำนาจแผ่ซ่านไปทั่วห้อง หลี่อี้เหรินมองมายังภรรยาของตนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและอ่านไม่ออกซูเยว่หลิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างสง่างาม ในชุดกระโปรงผ้าฝ้ายสีอ่อนที่ดูเรียบง่ายแต่กลับขับเน้นความงดงามตามธรรมชาติของนางออกมา ริมฝีปากที่เคยแต่งแต้มด้วยสีแดงสดบัดนี้กลับมีเพียงสีชมพูอ่อนๆ เท่านั้น ที่สำคัญที่สุดคือ ความนิ่งเฉยของนางในอดีต หากเขามาที่นี่ ซูเยว่หลิงจะรีบลุกขึ้นอย่างตื่นเต้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดีที่จะได้พบเขา พยายามแสดงความอ่อนหวานและโหยหาอย่างเปิดเผยเพื่อให้เขาได้เห็น แต่ตอนนี้ นางกลับนั่งนิ่ง ไม่แม้แต่จ

ตอนที่ 7 ลูกคือความสุขหลังจากจัดการเรื่องบัญชีเสร็จแล้ว ซูเยว่หลิงก็หันมาสนใจบุตรสาวที่กำลังเพลิดเพลินกับการกินขนมอยู่“ขนมอร่อยไหมลูก?” ซูเยว่หลิงเอ่ยถามเสียงแผ่วเบาซินอิงเงยหน้าขึ้นมองมารดา ดวงตากลมโตเป็นประกาย นางพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว “อร่อยเจ้าค่ะ ท่านแม่!”รอยยิ้มสดใสปรากฏบนใบหน้าเล็กๆ ของลูกสาว ทำให้ซูเยว่หลิงยิ้มกว้าง นางเช็ดคราบน้ำตาลที่มุมปากของซินอิงเบาๆ ด้วยผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมอย่างทะนุถนอม“ถ้าอย่างนั้น พวกเราไปเดินเล่นที่ตลาดกันเถอะ” ซูเยว่หลิงส่งซินอิงให้ชิงเถาอุ้ม จากนั้นนางก็บอกลาเหวินหยาด้วยรอยยิ้มที่สดใส “ข้าฝากร้านด้วยนะเหวินหยา”“เพคะ!...พระชายาไม่ต้องห่วงร้านนี้ฮูหยินรักมากข้าสัญญาว่าจะดูแลอย่างดีที่สุด” เหวินหยาประสานมือคารวะจนสุดตัวเมื่อมาถึงตลาด ซูเยว่หลิงพยุงซินอิงลงจากรถม้าอย่างระมัดระวัง เมื่อเท้าเล็กๆ สัมผัสพื้นดินที่เต็มไปด้วยความคึกคัก เสียงจอแจของผู้คนและพ่อค้าแม่ค้า กลิ่นหอมของอาหารนานาชนิด และสีสันฉูดฉาดของสินค้าที่วางเรียงราย ทำให้ซินอิงยืนนิ่งด้วยความตกตะลึง“ท่านแม่... นี่... นี่หรือคือตลาด?” เด็กหญิงกระซิบเสียงแผ่วเบา ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายด้วยคว