วาสนารักไม่หวนคืน

สายลมต้นฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านกำแพงเมืองหลวง แต่กลับไม่ ได้นำพาความอบอุ่นมาด้วยเลยแม้แต่น้อย มีเพียงแค่ความเย็นเยียบที่เสียดแทงผ่านเนื้อผ้า กัดกินลึกเข้าไปถึงกระดูกราวกับย้ำเตือนให้รู้ว่า…การรอคอยอย่างโดดเดี่ยวตลอดสิบปีที่ผ่านมา

ช่างหนาวเหน็บเสียจนหัวใจด้านชาไปหมดแล้ว

ถนนสายหลักเนืองแน่นไปด้วยผู้คนจนแทบไม่มีที่ว่าง เสียงโห่ร้องยินดีดังระงมจนแสบแก้วหู

“แม่ทัพเซียวกลับมาแล้ว!”

“ชนะศึกใหญ่ครานี้ฮ่องเต้พอใจนัก! สกุลเซียวรุ่งโรจน์แน่!”

“สิบปีเชียวนะ...ในที่สุดฝันร้ายที่ชายแดนก็จบลงเสียที”

ชาวบ้านต่างเบียดเสียด ชะเง้อคอรอคอยขบวนกองทัพราวกับกำลังรอคอยเทพเซียนก็ไม่ปาน

ทว่าท่ามกลางผู้คนมากมายกลับมีเพียงสตรีในชุดสีฟ้าอ่อนผู้หนึ่งที่ยังคงยืนสงบนิ่งอยู่หน้าร้านน้ำชา ราวกับถูกตัดขาดออกจากออกจากความครึกครื้นยินดีนี้

ซูหว่านชิง...บุตรสาวเพียงคนเดียวของเจ้ากรมพิธีการ และคู่หมั้นที่ถูกลืมเลือนของแม่ทัพเซียวมู่เฉิน

ใบหน้าของนางยังคงอ่อนหวานดังเดิม ทว่าหากสังเกตให้ดี แววตาคู่กรุ่นนั้นกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกที่กัดกินหัวใจมาตลอดสิบปี มือเรียวกำหยกครึ่งซีกในแขนเสื้อไว้แน่นจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาว

“คุณหนูเจ้าคะ...” ชิงเอ๋อร์ สาวใช้คนสนิทเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง พลางชำเลืองสายตาเหลือบมองสีหร้าคุณหนูของตนอย่างเห็นใจในคราเดียวกัน “ยามนี้ลมเริ่มแรงแล้ว อีกทั้งคุณหนูก็ยังตากหนาวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางจนปานนี้แล้ว…อย่างไรมิสู้พวกเรากลับไปรอที่จวนดีไม่กว่าหรือเจ้าคะ”

ซูหว่านชิงเพียงแค่นยิ้มบางๆ ทว่าดูแล้วช่างเบาบางและขื่นขมไม่น้อย “อีกไม่นานเขาก็คงถึงแล้วกระมัง...”

น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่าหากฟังให้ดีกลับดูสั่นสะท้านด้วยความคาดหวังที่พยุงชีวิตนางมาตลอดสิบปี

ช่วงเวลาสิบปีนั้น…หากจะกล่าวว่านานมันก็คงนานสำหรับคนผู้หนึ่งที่เฝ้ารอ แต่หากจะบอกว่าเร็ว มันก็คงเร็วเสียจนน่าใจหายสำหรับผู้ที่มีความสุข

ช่วงเวลาที่ยาวนานพอจะทำให้เด็กทารกเติบโตเป็นผู้ใหญ่

ยาวนานพอจะทำให้คนคนหนึ่งถูกลืมเลือนราวกับเคยมีอยู่

สตรีมากมายในวัยเดียวกันกับนางล้วนออกเรือนแต่งงาน มีบุตรและมีความสุขไปนานแล้วแต่นางกลับเลือกกักขังตัวเองไว้ในคำสัญญาของเด็กหนุ่มในวัยสิบหกปีแทน

‘หว่านชิง รอข้ากลับมาได้หรือไม่’

น้ำเสียงทุ้มในวันวานยังคงดังสะท้อนอยู่ในหัวใจใต้ต้นท้อที่กลีบร่วงโรย ‘ในวันที่ข้าสยบศัตรูทั่วใต้หล้า นำชัยชนะกลับคืนเมืองหลวงและก้าวขึ้นเป็นแม่ทัพใหญ่เกรียงไกร ข้าจะควบม้านำสินสอดทองหมั้นสิบหลี่มาแต่งเจ้าเข้าจวนอย่างสมเกียรติ ให้สตรีทั้งใต้หล้าต้องอิจฉาเจ้า…’

‘แล้วหากท่านไม่กลับมาเล่า’

เด็กสาวในวันนั้นเอ่ยถามด้วยความหวาดกลัว

เซียวมู่เฉินยัดหยกขาวใส่มือนาง พร้อมรอยยิ้มดูมั่นใจอย่างหนักแน่นราวกับบอกว่าให้เชื่อใจ อน่างไรเขาก็จะกลับมาแน่

‘เช่นนั้นเจ้าก็มาตามหาข้าที่ปรโลก’

หว่านชิงก้มมองหยกขาวในมือที่ยามนี้อุ่นร้อนด้วยอุณหภูมิร่างกายของนาง ตลอดสิบปีที่ผ่านมาราวกับนางมีชีวิตอยู่เพื่อรักษาหยกชิ้นนี้และคำสัญญานี้เท่านั้น

ทุกครั้งที่นางได้ยินข่าวลือของความพ่ายแพ้ในสงครามแพร่สะพัดเข้ามาในเมืองหลวง หัวใจของนางก็พลางกระตุกวูบปวดหนึบแทบหายใจไม่ออกด้วยควาทเป็นห่วง ทั้งยังสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกพร้อมอย่างหวาดกลัวและหวาดผวา

เมื่อภาพที่นางเห็นในห้วงฝันนั้น มีแต่หยาดเลือดสีแดงฉาด คมดาบและร่างที่ไร้วิญญาณนอนเกลื่อนอยู่บนผืนทราย

และยิ่งในยามที่ค่ำคืนหนาวเหน็บฤดูเหมันต์ได้ย่างกรายเข้ามา สายลมเหมันต์โบกโบยผ่านหน้าต่างห้องนอนที่เงียบงัน...

ความหนาวนั้นไม่ได้หยุดอยู่แค่ที่ผิวหนัง แต่มันกัดลึกเข้าไปในกระดูก เสียดแทงเข้าไปในอกจนเจ็บแสบไปหมด

นางทำได้เพียงซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ฝ่ามือกุมหยกขาวชิ้นนั้นไว้แนบอก คล้ายกับกำลัวประคองความทรงจำอันน้อยนิดที่มีเหลืออยู่ไว้อย่างหวงแหน

เพราะมัมคือสิ่งเดียวที่ชุบเลี้ยงเศษเสี้ยววิญญาณของนางไว้

ในยามที่นางเอ่ยประโยคนั้นออกไป นางหาได้กลัวว่าเขาจะไม่กลับมาทวงคืนคำสัญญาและหาได้กลัวว่าตนเองจะต้องกลายเป็นสตรีเทื้อที่ไร้คนแต่งด้วย

หากแต่นางกลัว...กลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไปต่างหาก

กลัวว่าในสนามรบโหดเหี้ยม ที่มีแต่คมดาบของศัตรูนั้นมจะพรากเอาชีวิตและรอยยิ้มอบอุ่นของเด็กหนุ่มใต้ต้นท้อคนนี้ไป

ดังนั้น ตลอดสิบปีที่ผ่านมา นางจึงไม่ได้สวดอ้อนวอนขอพรต่อเทพเซียนเพื่อให้เขารีบกลับมาแต่งงานกับนาง…แต่กับนางคุกเข่าเพียงขอให้เขายังมีลมหายใจ มีชีวิตรอดกลับมาอย่างปลอดภัยไปจนผมขาวโพลนต่อให้ต้องแลกด้วยอายุขัยของนางก็ตาม

พรทุกข้อที่นางเพียรขอต่อทวยเทพบนสรวงสวรรค์ นางยกมันให้เซียวมู่เฉินจนหมดสิ้น

“คุณหนู…” ชิงชิงเอ๋อร์ขึ้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

นางพยายามกักเก็บก้อนความสะอื้นพลางลอบถอนหายใจออกมาแผ่วเบาราวกับจะระบายความอึดอัดทั้งหมดในอก

ดวงตาของนางจับจ้องใบหน้าด้านข้างของผู้เป็นนายที่ดูซูบผอมลงทุกวัน ก่อนที่จะรวบรวมความกล้าเพื่อเอ่ยสิ่งที่ตนเองเก็บมาตลอดสิบปีทว่าไม่เคยมีโอกาสได้พูดออกไปสักครา มาถึงป่านนี้แล้ว

คงถึงเวลาที่นางต้องพูดความจริงแสนโหดร้ายออกไปเสียที

“คุณหนู... ไม่เคยนึกเสียดายเลยหรือเจ้าคะ สิบปีที่ผ่านมาทีคุณชายาสกุลใหญ่มากมายมาแม่สู่ขอ หากคุณหนูตกลง ป่านนี้คงไม่ต้อง...”

“ชิงเอ๋อร์” ซูหว่านชิงปรามขึ้นเบาๆ ทว่าเฉียบขาด สายตาของนางยังคงมองทอดยาวไปยังประตูเมือง

“แต่คนเหล่านั้นไม่ใช่เซียวมู่เฉินเสียหน่อย…”

หากข้าไม่รอ ในวันที่เขากลับมาอย่างปลอดภัย แล้วเห็นว่ากลายเป็นของผู้อื่นไปแล้ว…เขาจะทำอย่างไรเล่า

ถ้อยคำตอบนั้นก่อนหน้านี้ช่างเรียบง่ายนัก แต่กลับกระจ่างแจ้งชัดเจนจนบีบหัวใจคนฟังไม่น้อย

ชิงเอ๋อร์ทำได้เพียงเม้มริมฝีปากแน่น…นางไม่รู้ว่าควรจะยกย่องในความรักมั่น หรือควรจะเวทนาในความดื้อรั้นของผู้เป็นนายดีกันแน่ “ใช่หรือไม่แล้วอย่างไรเจ้าคะ ต่อให้เขาใช่แล้วจะมีประโยชน์อันใด ในเมื่อตอนนี้สมควรเลือกบุรุษที่รักและถนอมคุณหนูมากกว่าสตรีที่ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ฝ่ายเดียวไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ!”

นางพูดพลันเอ่ยกลั้นสะอื้น ปล่อยให้หยาดน้ำตาเม็ดใสไหลลงอาบแก้มด้วยความอัดอั้นจริงๆ

“ใช่ว่าบุรุษทั้งใต้หล้าเฉกเช่นแม่ทัพเซียวจะมีเพียงคนเดียวเสียหน่อย...ใต้หล้ากว้างใหญ่ปานนี้ คุณชายสกุลดีๆ ที่รักมั่น พร้อมจะปกป้องคุณหนูด้วยชีวิตมีถมเถไป เผลอๆ คนเหล่านั้นยังดีกว่าคนใจดำอำมหิตที่ทิ้งให้คุณหนูต้องจมอยู่กับความหนาวเหน็บตรงนี้เป็นไหนๆ ด้วยซ้ำ!”

ซูหว่านชิงละสายตาจากเบื้องหน้า แล้วค่อยๆ ปรายสายตาหันมามองสาวใช้อย่างอดไม่ได้

“ข้ากลัว...ชิงเอ๋อร์ ข้ากลัวว่าหากถอดใจไปเสียก่อน ในยามที่เขาหันหลังกลับมาจากสนามรบหวังจะมาซบลงที่อกข้าแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า...เช่นนั้นแล้ว ความอ้างว้างในใจของเขาผู้ใดจะรับผิดชอบกันเล่า ข้าไม่อาจปล่อยให้เขาต้องเผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยวหลังจากที่รอดตายมาได้หรอกนะ”

ดังนั้นแล้ว นางยอมเป็นคนใจร้ายที่ทำลายชีวิตตัวเอง ยอมปล่อยให้เยาว์วัยร่วงโรย ดีกว่าต้องกลายเป็นคนทรยศในสายตาของคนที่นางรัก

ตึง! ตึง! ตึง!

ทันใดนั้น เสียงเกือกเท้าม้านับร้อยนับพันที่เหนียบย้ำลงบนผืนดินพลันดังสนั่นหวั่นไหวมาตามทาง กึกก้องและกระชั้นชิดเข้ามาเรื่อยๆ จนแผ่นดินคล้ายจะสั่นสะเทือน

ผู้คนรอบใรเมืองหลวงต่างพากันเบียดเสียดไปข้างหน้า ทั้งโห่ร้องต้อนรับจนเสียงแหบแห้ง

บรรยากาศทั่วทั้งถนนอบอวลไปด้วยไอความร้อนและเสียงดังสนั่รที่ชวนให้หายใจไม่ออก

“มาแล้ว! ขบวนทัพมาแล้ว!”

ทว่าสำหรับซูหว่านชิงแล้ว…นางยังคงนิ่งงันอยู่ที่เดิม หัวใจดวงน้อยพลันกระตุกวูบและเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก

มือที่ถือหยกสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้ ลมหายใจของนางเริ่มติดขัด หลังจากรอคอยมานานถึงสิบปี ในที่สุดนางก็จะได้พบเขาเสียที…นัยน์ตาเมล็ดที่เคยเจือไปด้วยความขมขื่น ยามนี้กลับคลายลงไป แปรเปลี่ยนเป็นความดีมจแทน

ธงสีดำทมิฬโบกสะบัดตามแรงลมอย่างดูน่าเกรงขาม เหล่าทหารม้านับร้อยควบผ่านประตูเมืองเข้ามาอย่างสง่างาม และตรงใจกลางขบวนนั้นเอง...ที่ดูโดดเด่นสะดุดนิ่งนัก

บุรุษในชุดเกราะเหล็กควบม้าสีขาวราวกับเทพสงคราม

 ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยกลิ่นอายเข่นฆ่าหารที่ติดมาจากสงครามชายแดน…ละทิ้งคราบเด็กหนุ่มใต้ต้นท้อไปจนหมดสิ้น

เพียงแค่มองเห็นจากทางไกล ขอบตาของซูหว่านชิงก็พลันร้อนผ่าวขึ้นมา น้ำตาที่อัดอั้นเก็บไว้มาสิบปีเอ่อคลอจนภาพตรงหน้าพร่าเลือน นางขยับฝีเท้าพลางก้าวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว

รอยยิ้มอ่อนหวานที่งดงามที่สุดในชีวิตค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า และราวกับว่าสวรรค์ได้กำหนดโชคชะตาเอาไว้แล้ว

เซียวมู่เฉินตวัดสายตามองฝ่าผู้คนมายังทิศทางที่นางยืนอยู่

เพียงเสี้ยวลมหายใจที่สายตาของนางและเขาสอดประสานสบสบกัน หัวใจของซูหว่านชิงก็พลันหยุดเต้น...แต่ไม่ใช่เพราะความยินดี ทว่ามันคือความเย็นเยียบที่เสียดแทงเข้ากระดูกดำ

รอยยิ้มบนใบหน้าของนางแข็งค้างไปทันที

ดวงตาคมกริบดุดันคู่นั้นที่นางเคยรู้จัก ยามนี้กลับว่างเปล่า ไร้ร่องรอยของความคุ้นเคย ไร้ซึ้งความยินดี และไร้ความคิดถึงอย่างสิ้นเชิง มันทั้งราบเรียบและเย็นชา ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้าที่ไม่มีความสำคัญใดๆ ในชีวิต

ยังไม่ทันที่ความเจ็บปวดจะกัดกินใจจนทั่ว…รถม้าคันหนึ่งก็แล่นตามหลังเข้ามา ม่านรถม้าถูกเลิกขึ้นเบาๆ พร้อมกับเด็กชายตัวน้อยวัยราวห้าขวบ หน้าตาดูละม้ายคล้ายคลึงราวกับว่าถอดแบบมาจากแม่ทัพหนุ่มราวกับพิมพ์เดียวกัน

เด็กน้อยยื่นหน้าออกมาพลางส่งเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดีและร้องเรียกเสียงใส

“ท่านพ่อขอรับ! ท่านแม่บอกว่าเมืองหลวงช่างกว้างใหญ่ยิ่งนัก…ให้ข้าวิ่งเล่นได้ตามใจชอบได้ไม่ร้องหวาดกลัวสิ่งใดอีก”