LOGINปีค.ศ.1970คุณนายสกุลฉางให้กำเนิดบุตรีคนแรก ผิวขาวราวหยกใบหน้าจิ้มลิ้ม ซินแสทำนายวาสนาสูงส่งยิ่งนัก ทำให้กิจการค้าขายของบิดามารดาเจริญรุ่งเรืองในยามนั้นบิดาได้หมั้นหมายเด็กหญิงเอาไว้กับบุตรชายคนโตของเพื่อนรักแห่งสกุลต้วนต้วนชางหลางเด็กชายอายุราวหกขวบกำลังจ้องมองทารกตัวน้อยที่นอนอยู่ในเปลด้วยความสน
จูชางหลางอุ้มสตรีร่างผอมขึ้นมาวางนางเอาไว้บนตักของเขาโถมร่างกายก้มกอดนางแนบแน่นจนลึกสุดหัวใจ เส้นผมของนางกลายเป็นสีขาวโพลน รวมทั้งผมของเขาเช่นกัน ยามนี้เมื่อใกล้ชิดเส้นผมขาวของคนทั้งคู่กำลังเคลียคลอซึ่งกันและกันโดยไม่อาจแยกแยะว่าเป็นผมของผู้ใดกันแน่จูชางหลางเข้าใจชีวิต มิมีผู้ใดฝืนสังขารของร่างกาย
ตอนพิเศษ ตอนที่ 1ยี่สิบปีต่อมา“ท่านตา ท่านยายแย่แล้วขอรับ”จู่ ๆ ก็มีเด็กผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาบอกเขาในเรือนสมุนไพร จูชางหลางที่กำลังนั่งยอง ๆ พร้อมกับใช้พัดโหมไฟให้ลุกโชนเพื่อต้มสมุนไพรให้กับหยางอี้หงถึงกับมือสั่นระริกทำพัดที่อยู่ในมือหลุดลงทันใดเขาวิ่งไปที่เรือนของนางอย่างรวดเร็ว หลายปีมานี้หยางอี้
มู่เหยาทอดสายตามองแผ่นน้ำเบื้องหน้าที่คล้ายกำลังเต้นรำระริกไหวไปตามแสงจันทราแล้วยิ้มงดงาม“ท่านแม่ ขอให้ท่านคุ้มครองให้ข้ามีความสุขด้วยนะเจ้าคะ”เอ่ยคำนี้แล้วนางจึงโปรยดอกไม้ลงไปเบื้องล่าง ก่อนจะเดินกลับลงมายังหมู่บ้านก่อนจะถึงทางเข้าหมู่บ้านนั่นเอง จู่ ๆ มู่เหยาก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของค
มู่เหยายิ้มไม่หุบ คำชมเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อเอาใจนี้ไม่น่าเชื่อว่าจะส่งผลต่อนางเพียงนี้ "หลานชายช่างปากหวานยิ่งนัก เช่นนี้สตรีใดได้พบคงไม่อาจถอนใจได้ ด้วยใบหน้างดงามเช่นนี้ต่อไปคงทำให้สตรีเสียใจอีกหลายคน"จูอี้หลางส่ายหน้า"ข้าไม่คิดหลอกสตรีใด จิตใจของข้าจะมอบให้กับสตรีที่ข้ารักเพียงผู้เดียวเช่นท่านพ่
เมื่ออยู่กันเพียงลำพังจูชางหลางจึงเอ่ยขึ้นว่า“เจ้าได้พบนางแล้วใช่หรือไม่”จูอี้หลางพยักหน้า“ท่านพ่อ เป็นท่านแม่จริงหรือ”จูชางหลางพยักหน้า“ที่นี่ไกลจากหน้าผาที่แม่เจ้าตกลงมายิ่งนัก พ่อไม่คิดว่านางจะรอดกระทั่งมีคนของหมู่บ้านนายพรานไปพบเข้าระหว่างที่นางลอยไปตามกระแสน้ำ ท่านแม่ของเจ้าลืมทุกเรื่องไปจ
หัวใจของนางสั่นไหวรุนแรงและท้ายที่สุดก็ไม่อาจห้ามปรามความรู้สึกของตนเองได้คำตอบของนางคือการเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ครานี้เป็นนางที่ขยับมาจูบที่ริมฝีปากของเขาและแน่นอนว่าทำให้ใครบางคนถึงกับตกตะลึงเพียงพริบตาคนทั้งสองก็เปลือยเปล่าไร้อาภรณ์แล้ว สะโพกกลมกลึงก็ถูกฝ่ามือใหญ่เคล้าคลึงลูบไล้ลงมาถึงโคนขา จากนั้น
เหยียนซือเหยียนหนอเหยียนซือเหยียน อายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้ว จะมาขัดเขินอันใดยิ่งอยู่กับเขาบรรยากาศก็ยิ่งให้รู้สึกอ่อนหวานอย่างประหลาด เหยียนซือเหยียนไม่คุ้นชินกับความรู้สึกเช่นนี้ นางจึงเอ่ยถามเรื่องอี้ชิงขึ้นมา“กับอี้ชิงท่านคิดจะทำสิ่งใดกับนางต่อ”“ไม่รีบร้อนเช่นนั้น ข้าไม่ต้องการให้นางรู้ตัว”กล่า
บทที่ 48 ค้นพบความสุขไป๋จิ้งหานจูงมือเหยียนซือเหยียนไปยังเตียงกว้าง แสงเทียนส่องประกายรำไร ฉายเงาทอดยาวท่ามกลางความเงียบสงัดของราตรี ดวงตาคมเข้มของเขาจับจ้องใบหน้าหวานละมุนตรงหน้าอย่างไม่วางตาเหยียนซือเหยียนถูกเขาจ้องจนแก้มร้อนผ่าว ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึก“ไยไม่ไปนอนที่เตียงข
บทที่ 45 พบเบาะแสไป๋จิ้งหานกล่าวน้ำเสียงหนักแน่น“อิ้ชิงเจ้าไม่ต้องไป ท่านแม่ของข้าที่อยู่เมืองหลวงจะดูท่านย่าเอง”อิ้ชิงตกตะลึงทั้งกำมือแน่น หากว่านางไม่ได้ไปเมืองหลวงเช่นนี้เรื่องที่นางตั้งใจไว้ทั้งหมดก็พังทลายแล้วน้ำตาของอี้ชิงหล่นลงมาเอ่ยพลางสะอื้น“ท่านพี่หากว่าข้าไม่ได้ติดตามท่านย่าไป เกรงว่







