LOGINปีค.ศ.1970คุณนายสกุลฉางให้กำเนิดบุตรีคนแรก ผิวขาวราวหยกใบหน้าจิ้มลิ้ม ซินแสทำนายวาสนาสูงส่งยิ่งนัก ทำให้กิจการค้าขายของบิดามารดาเจริญรุ่งเรืองในยามนั้นบิดาได้หมั้นหมายเด็กหญิงเอาไว้กับบุตรชายคนโตของเพื่อนรักแห่งสกุลต้วนต้วนชางหลางเด็กชายอายุราวหกขวบกำลังจ้องมองทารกตัวน้อยที่นอนอยู่ในเปลด้วยความสน
จูชางหลางอุ้มสตรีร่างผอมขึ้นมาวางนางเอาไว้บนตักของเขาโถมร่างกายก้มกอดนางแนบแน่นจนลึกสุดหัวใจ เส้นผมของนางกลายเป็นสีขาวโพลน รวมทั้งผมของเขาเช่นกัน ยามนี้เมื่อใกล้ชิดเส้นผมขาวของคนทั้งคู่กำลังเคลียคลอซึ่งกันและกันโดยไม่อาจแยกแยะว่าเป็นผมของผู้ใดกันแน่จูชางหลางเข้าใจชีวิต มิมีผู้ใดฝืนสังขารของร่างกาย
ตอนพิเศษ ตอนที่ 1ยี่สิบปีต่อมา“ท่านตา ท่านยายแย่แล้วขอรับ”จู่ ๆ ก็มีเด็กผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาบอกเขาในเรือนสมุนไพร จูชางหลางที่กำลังนั่งยอง ๆ พร้อมกับใช้พัดโหมไฟให้ลุกโชนเพื่อต้มสมุนไพรให้กับหยางอี้หงถึงกับมือสั่นระริกทำพัดที่อยู่ในมือหลุดลงทันใดเขาวิ่งไปที่เรือนของนางอย่างรวดเร็ว หลายปีมานี้หยางอี้
มู่เหยาทอดสายตามองแผ่นน้ำเบื้องหน้าที่คล้ายกำลังเต้นรำระริกไหวไปตามแสงจันทราแล้วยิ้มงดงาม“ท่านแม่ ขอให้ท่านคุ้มครองให้ข้ามีความสุขด้วยนะเจ้าคะ”เอ่ยคำนี้แล้วนางจึงโปรยดอกไม้ลงไปเบื้องล่าง ก่อนจะเดินกลับลงมายังหมู่บ้านก่อนจะถึงทางเข้าหมู่บ้านนั่นเอง จู่ ๆ มู่เหยาก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของค
มู่เหยายิ้มไม่หุบ คำชมเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อเอาใจนี้ไม่น่าเชื่อว่าจะส่งผลต่อนางเพียงนี้ "หลานชายช่างปากหวานยิ่งนัก เช่นนี้สตรีใดได้พบคงไม่อาจถอนใจได้ ด้วยใบหน้างดงามเช่นนี้ต่อไปคงทำให้สตรีเสียใจอีกหลายคน"จูอี้หลางส่ายหน้า"ข้าไม่คิดหลอกสตรีใด จิตใจของข้าจะมอบให้กับสตรีที่ข้ารักเพียงผู้เดียวเช่นท่านพ่
เมื่ออยู่กันเพียงลำพังจูชางหลางจึงเอ่ยขึ้นว่า“เจ้าได้พบนางแล้วใช่หรือไม่”จูอี้หลางพยักหน้า“ท่านพ่อ เป็นท่านแม่จริงหรือ”จูชางหลางพยักหน้า“ที่นี่ไกลจากหน้าผาที่แม่เจ้าตกลงมายิ่งนัก พ่อไม่คิดว่านางจะรอดกระทั่งมีคนของหมู่บ้านนายพรานไปพบเข้าระหว่างที่นางลอยไปตามกระแสน้ำ ท่านแม่ของเจ้าลืมทุกเรื่องไปจ
หยางอี้หงยิ้มแล้วเอ่ยว่า“ชางหลางชาตินี้ไม่อาจครองคู่ ข้าไม่อาจลืมความทุกข์ได้ หากมีวาสนาได้พบชาติหน้าของให้อี้หงกับชางหลางเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา ไร้ซึ่งความแค้น ปราศจากความทรมานเช่นนี้อีก หากเป็นเช่นนั้นข้าหวังว่าจะได้ใช้ชีวิตอยู่กับท่านอย่างสงบสุข หลังจากนี้ไปอี้หงหวังเพียงให้ชางหลางทำหน้าที่ฮ่องเ
ในยามนั้นนั่นเองที่หยางอี้หงเงื้อฝ่ามือขึ้นมาแล้วฟาดเข้าไปที่ใบหน้าของฉางหมิงฟู่ที่ลอยหน้าลอยตากล่าวหานางโดยไม่ยั้งมือถึงหยางอี้หงจะมีครรภ์แก่ใกล้คลอดทว่ากลับเคลื่อนไหวร่างกายคล่องแคล่วนักฉางหมิงฟู่กรีดร้องเสียงดังทั้งยกมือขึ้นมากุมแก้มตนเอง“นังสารเลว พวกเจ้า ๆ จับตัวมันไว้ จับตัวมัน”จี่จินเข้าข
อัครมหาเสนาบดีเข้าขัดขวาง เหล่าขุนนางที่กำลังประชุมกันอยู่ได้รับรายงานจึงตามเขามาที่ตำหนักนี้นับสิบคน ล้วนเป็นขุนนางสำคัญของราชสำนักอัครมหาเสนาบดีเห็นร่างของบุตรสาวแล้ว เขารีบวิ่งไปดูนางคุกเข่าร่ำไห้อยู่ตรงนั้นดึงร่างบุตรสาวมากอดไว้แน่น ปากร้องให้หมอหลวงมารักษาในขณะที่ดวงตาจับจ้องจูชางหลางเขม็ง“ฝ่
ในความเงียบนั้นจู่ ๆ บิดาของนางก็เอ่ยขึ้น“ไปหรือ ไม่ไปข้าไม่ไปที่ใดทั้งนั้น”“ท่านพ่อ ท่านพูดกับข้าแล้ว”หยางอี้หงดีใจยิ่งนัก ทว่าบิดาของนางกลับหันมาจ้องนางเขม็ง“ข้าไม่ไป ข้าไม่ไป เจ้าออกไป ออกไป”ท่านพ่อของนางเอ่ยปากขับไล่ หยางอี้หงเห็นบิดาใกล้จะคุ้มคลั่งอีก คิดในใจว่าในหากเขายังคุ้มคลั่งนางคงต้อ







