ตอนที่ 9 เลือกคนนี้แล้วกัน

ตอนที่ 9

เลือกคนนี้แล้วกัน

เมื่อได้เห็นรอยยิ้มอย่างเป็นกันเอง บวกกับแววตาที่จริงใจของหญิงสาว ทำให้ชูจื้อเหยา มีความกล้าและปรารถนาจะสานสัมพันธ์กับอีกฝ่าย

“ข้าขอทราบชื่อแซ่ของคุณหนู คุณหนูจะว่าอะไรหรือไม่”

“ข้าเสวี่ยไป๋ แซ่เฉินเจ้าค่ะ”

ใครเล่าจะไม่รู้จักตระกูลเฉิน เพราะอดีตราชครูเฉินหยวนเจี๋ยเป็นพระอาจารย์ของฮ่องเต้ ถึงแม้ทุกวันนี้จะลาออกจากราชการแล้ว แต่ฮ่องเต้ก็ยังทรงเรียกตัวเข้าวัง เพื่อปรึกษาราชกิจอยู่บ่อย ๆ

“ที่แท้ก็คุณหนูเฉิน บุตรสาวของใต้เท้าหยวนเจี๋ย ตรงหน้ามีร้านบะหมี่เป็ด คุณหนูเฉินจะไปลองชิมหรือไม่ ข้าขออนุญาตเป็นเจ้ามือเอง”

“ยินดีเจ้าค่ะ แต่รอสาวใช้ของข้าสักครู่ นางกำลังซื้อซาลาเปาอยู่”

คำตอบรับของหญิงสาว ทำให้หัวใจของผู้ตรวจการหนุ่มพองโต ดีใจที่มีโอกาสได้สานสัมพันธ์ต่อกับสตรีที่เขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น ถึงแม้ตอนนั้นเขาจะถูกหญิงสาวต่อว่าก็ตาม แต่นับจากวันนั้นมาจนถึงวินาทีนี้ เขายังไม่ลืมใบหน้าของหญิงสาวได้เลย

พอสาวใช้กลับมาจากซื้อซาลาเปาไส้หมู หนึ่งบุรุษ หนึ่งสตรี ก็เดินเคียงกันไปตามทาง พูดคุยเรื่องสัพเพเหระสร้างความสนิทสนมกันไปด้วย โดยมีคนสนิทของคนทั้งสองเดินตามอยู่ด้านหลัง

ผู้คนที่พบเห็นบุรุษกับสตรีรูปงามเดินเคียงกันมา ต่างชื่นชมว่าเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก แม้ว่าหญิงสาวที่เดินพูดคุยอย่างเป็นกันเองกับผู้ตรวจการหนุ่มนั้น จะไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับชายหนุ่มมากไปกว่า ต้องการเป็นสหายที่ดีต่อกันก็ตาม

เมื่อมาถึงร้านบะหมี่ ชูจื้อเหยาก็พาหญิงสาวเข้าไปนั่ง เลือกโต๊ะที่เป็นส่วนตัวมากที่สุด ก่อนเอ่ยสั่งบะหมี่เป็ดมาสี่ชาม สองชามให้ตนเองกับหญิงสาว ส่วนสองชามที่เหลือให้คนสนิท ซึ่งนั่งด้วยกันอีกโต๊ะหนึ่ง

“คุณหนูเฉิน ลองดูว่าถูกปากหรือไม่” เสียงนุ่มเชิญชวน ดวงตาสีนิลไม่ละไปจากดวงหน้าของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย

เฉินเสวี่ยไป๋หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบเส้นบะหมี่เข้าปาก พร้อมกับใช้ช้อนตักน้ำแกงขึ้นมาซดตามด้วย รสชาติกลมกล่อมโดยไม่ต้องปรุงเพิ่ม กลิ่นสาบของเนื้อเป็ดก็ไม่มี

“อร่อยมากเจ้าค่ะ รสชาติกลมกล่อมดียิ่งนัก”

“ข้ายินดีที่คุณหนูเฉินชอบ ในเมืองหลวงยังมีร้านอาหารอร่อย ๆ อีกมากมายหลายร้าน หากคุณหนูว่าง ข้ายินดีจะพาคุณหนูไปกิน”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ แต่โอกาสหน้าขอเป็นข้าที่เลี้ยงท่านคืนบ้างนะเจ้าคะ”

“เช่นนั้นก็ได้”

สองหนุ่มสาวนั่งกินบะหมี่เป็ดไปพูดคุยกันไปอย่างถูกคอ สนิทสนมกันได้เร็ว จนเหมือนเคยรู้จักกันมาเนิ่นนานแล้ว

หลังจากกินบะหมี่เป็ดจนหมดชามกันแล้ว ชูจื้อเหยายังเสนอตัวพาหญิงสาวไปเดินเที่ยวชมสินค้าในตลาด คราวนี้เลือกไปในย่านที่ขายสินค้าประเภทของใช้ หลงลืมเวลาและธุระที่ต้องทำไปเสียสนิท

เฉินเสวี่ยไป๋คาดคะเนว่าแม่ทัพหวังน่าจะไปจากจวนเฉินแล้ว และนางใช้เวลานอกจวนมานานพอสมควร จึงขอตัวกลับจวนก่อน

“ข้าคงต้องกลับก่อนเจ้าค่ะ ขอบคุณคุณชายชูมากที่เลี้ยงบะหมี่เป็ดข้า”

“ข้าเองก็มีธุระต้องไปทำอยู่เหมือนกัน” ชูจื้อเหยาเองก็เหมือนจะนึกได้ว่าตัวเองยังมีสิ่งที่ต้องทำอยู่เหมือนกัน เดินย้อนกลับมาส่งหญิงสาวที่รถม้า จังหวะที่อีกฝ่ายกำลังจะก้าวขึ้นไป เขารีบโพล่งขึ้นมา “พวกเราจะได้พบกันอีกหรือไม่”

เฉินเสวี่ยไป๋หันมาแย้มยิ้มให้ชายหนุ่ม “พวกเราเป็นสหายกันแล้ว ย่อมได้พบกันอีกแน่เจ้าค่ะ” ตอบคำถามจบ ร่างบางก็เข้าไปนั่งในรถม้า

ชูจื้อเหยามองตามรถม้าตระกูลเฉินที่เคลื่อนตัวออกไป ถึงแม้จะไม่ได้อยากเป็นเพียงแค่สหาย แต่แค่หญิงสาวไม่มีท่าทีรังเกียจเขาเหมือนในตอนแรกพบ ก็ดีมากโขแล้ว ทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไป คิดได้ดังนั้นเขาก็เดินไปจัดการธุระของตนเอง ด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความสุขล้น...

ตกเย็นวันนั้นในห้องโถงของเรือนหลัก เฉินเสวี่ยไป๋นั่งร่วมโต๊ะอาหารกับบิดาและอนุเหวิน ไร้วี่แววของสองคนแม่ลูก

“หยาเอ๋อร์คงเกลียดพ่อแล้ว ถึงไม่ยอมมากินข้าวกับพ่อเลย” ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดฝาดแสดงออกถึงสุขภาพร่างกายที่ดีขึ้น กลับปรากฏเค้าความเศร้าหมองอยู่ ยามคิดถึงบุตรสาวคนเล็ก

“นางอาจจะอยู่เป็นเพื่อนท่านแม่ก็ได้นะเจ้าคะ ท่านพ่ออย่าคิดมากเลย” เฉินเสวี่ยไป๋ปลอบใจผู้เป็นพ่อ ในใจนั้นคิดต่างจากบิดา ยิ่งสองแม่ลูกนั้นไม่ได้มาร่วมโต๊ะ ยิ่งเป็นเรื่องที่ดีเสียอีก

“หากนายท่านคิดถึงคุณหนูรอง ก็ไปหาที่เรือนได้นี้เจ้าค่ะ ข้าเชื่อว่าคุณหนูรองแค่น้อยใจนายท่านเท่านั้น ผ่านไปสักพัก เดี๋ยวก็หายโกรธเองเจ้าค่ะ”

ถึงอนุเหวินจะได้สิทธิ์ในการดูแลจวนไปทั้งหมด แล้วได้ย้ายมาอยู่คอยปรนนิบัติใต้เท้าเฉินที่เรือนหลัก ก็ไม่มีสิทธิ์เรียกสามีว่าท่านพี่เหมือนกับฮูหยินเอก ถึงกระนั้นนางก็ทำหน้าที่ทุกอย่างได้ไม่ขาดตกบกพร่อง

“ขอบใจเจ้ามาก หลางจู” เฉินหยวนเจี๋ยหันไปยิ้มอ่อนโยนให้อนุเพียงคนเดียว ถึงแม้จะไม่ได้รู้สึกรักเหมือนที่รักอดีตฮูหยิน แต่นางก็เป็นสตรีที่เข้าใจเขาดีที่สุด

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารจึงกลับมาชื่นมื่นขึ้น เฉินเสวี่ยไป๋ลอบมองการเอาอกเอาใจใส่ของอนุเหวินกับบิดา มุมปากแอบยกยิ้ม ดีใจและมีความสุข ที่ได้เห็นภาพแบบนี้ กระทั่งคำพูดหนึ่งของบิดา ทำให้หัวใจพองโตในตอนแรกเหี่ยวแฟบลงทันควัน เมื่ออยู่ ๆ บิดาก็กล่าวถึงคนผู้นั้น

“พ่อว่าจะถามลูกตั้งหลายวันแล้วก็ลืม--ลูกกับแม่ทัพหวังสนิทสนมกันหรือ เขาถึงมารอพบลูกทุกวันเลย”

“แคก! ๆ” คนที่ถูกถามแบบไม่ทันตั้งตัวสำลักข้าวยกใหญ่ จนอนุเหวินต้องลุกขึ้นมาดู มาช่วยลูบหลังให้ ยกแก้วน้ำมาให้ดื่ม อาการสำลักถึงได้บรรเทาลง “ขอบคุณเจ้าค่ะ” เฉินเสวี่ยไป๋ไม่ลืมขอบคุณความเป็นห่วงของอนุเหวิน จากนั้นค่อยหันมาสนใจผู้เป็นพ่อ

“เมื่อครู่ท่านพ่อว่าอย่างไรนะเจ้าคะ ลูกฟังไม่ชัด”

“พ่อถามว่าลูกกับแม่ทัพหวัง สนิทสนมกันมากแค่ไหน ปกติเมื่อก่อนเห็นแต่ไปมาหาสู่น้องสาวเจ้า แต่พักหลังกับเปลี่ยนมาหาเจ้าแทน”

เฉินหยวนเจี๋ยทวนคำถามให้บุตรสาวฟังอย่างใจเย็น ถึงแม้เมื่อก่อนเขาจะรู้ว่าอีกฝ่ายชอบพอกับบุตรสาวคนเล็กอยู่นั้น ในตอนที่เขาป่วยกระเสาะกระแสะคิดเป็นห่วงลิดรอนวี่ยไป๋มาก มากจนคิดจะจับคู่แม่ทัพหวังให้บุตรสาวคนโตแต่งเข้าไปเป็นฮูหยินเอก เพราะหวังฮูหยินกับอดีตภรรยาของเขาเป็นสหายสนิทกัน หากให้ไป๋เอ๋อร์แต่งเข้าจวนหวัง นางจะช่วยดูแลแทนเขาได้ ส่วนหยาเอ๋อร์นั้น หากนางกับแม่ทัพรักกันจริง ก็ให้แต่งเข้าไปเป็นฮูหยินรอง แบบนี้บุตรสาวทั้งสองของเขาก็จะได้คู่ครองที่ดี

แต่นั้นก็เป็นความคิดในตอนนั้นเท่านั้น ตอนนี้เขากลับมาแข็งแรงดีแล้ว เรื่องการออกเรือนเลือกคู่ครอง จึงคิดปล่อยให้บุตรสาวทั้งสองจัดการเอง เพียงแต่ว่าแม่ทัพหวังกลับมีท่าทีจับปลาสองมือเช่นนี้ เขาเกรงว่าจะสร้างความบาดหมางให้สองคนพี่น้องได้

เฉินเสวี่ยไป๋ตกตะลึงไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าจะได้ยินประโยคนี้ จะเป็นไปได้อย่างไร ที่คนอย่างแม่ทัพหวังต้องการจะพบนาง ในเมื่อชาติก่อนเขาเกลียดนางจนเข้ากระดูก นี้ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันแน่ ๆ จึงรีบบอกบิดาไป

“ลูกว่าท่านพ่ออาจเข้าใจผิดไป ลูกกับแม่ทัพหวังเจอหน้ากันไม่กี่ครั้ง จะไปสนิทสนมกันได้อย่างไร เขาคงมาหาน้องรองมากกว่า อาจจะแค่ถามหาลูกตามมารยาทเท่านั้น”

“พ่อไม่ได้เข้าใจผิด พักหลัง ๆ มานี้เขาตรงมาพบพ่อโดยตรง ไม่ถามถึงน้องสาวเจ้าแม้แต่คำเดียว แต่กลับขออนุญาตพบเจ้าแทน พ่อส่งคนไปตาม เจ้าก็ออกจากจวนไปแล้ว ไป๋เอ๋อร์ อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ ถึงตอนแรกพ่อเคยมีความคิดให้พี่น้องมีสามีคนเดียวกันก็จริง แต่นั่นหยาเอ๋อร์ต้องยินยอมด้วย หากนางไม่ชอบใจ ก็เป็นสิทธิ์ของนาง เพราะนางมาก่อนเจ้า พ่อไม่อยากให้พี่น้องทะเลาะกันเรื่องผู้ชาย”

เฉินหยวนเจี๋ยเอ่ยความกังวลที่ค้างคาอยู่ในใจมาตลอดหลายวันที่แม่ทัพหวังมาเยี่ยมเยือนจวนเฉินออกมา

เฉินเสวี่ยไป๋คิดว่าท่านพ่อของนางคิดไปไกลแล้ว ความกังวลใจของท่านพ่อมันไม่เกิดขึ้นแน่ ในเมื่อชาติก่อนเขาเกลียดชังนางจนหยิบยื่นความตายให้ ชาตินี้นางจะเดินเข้าไปหาความตายเองได้อย่างไร หากไม่ใช่...

‘หรือว่าข้าจะเปลี่ยนชะตาของตนเองไม่ได้’ ไม่สิ หากนางเปลี่ยนไม่ได้ ท่านพ่อของนางจะกลับมาสุขภาพแข็งแรงได้อย่างไร เจี่ยนฮูหยินจะถูกลิดรอนอำนาจคืนหรือ แล้วท่านพ่อยังไม่มีความคิดจะไปขอสมรสพระราชทานด้วย แสดงว่านางสามารถเปลี่ยนชะตาได้

แต่ว่าเหตุใด หวังห่าวเทียนถึงได้ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปด้วยเล่า ชาติก่อนเป็นนางที่พยายามพาตนเองไปอยู่ต่อหน้าเขา เขาก็พยายามหนีหน้านางสุดชีวิต แต่ไฉนชาตินี้ถึงกลับมาถามหานางได้

‘บางทีชะตาอาจจะเล่นตลก คิดหาทางให้ข้าพบจุดจบเหมือนเดิมให้ได้--ไม่มีวัน ข้าจะต้องตัดโอกาสไม่ให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยอีก’

“ท่านพ่อ อย่าได้เป็นกังวลไป ข้ากับแม่ทัพหวัง ไม่ได้มีใจคิดเป็นอื่น ท่านแม่ทัพกับน้องรอง รักกันมาหลายปี ข้าย่อมไม่มีวันแย่งคนรักของน้องสาวแน่ ท่านพ่อวางใจได้” นางเลยยืนกรานเสียงหนักแน่นให้ผู้เป็นพ่อคลายกังวลลง

เฉินหยวนเจี๋ยจ้องมองเข้าไปในแววตาอันแน่วแน่ของบุตรสาวคนโต รู้สึกยินดีที่บุตรสาวเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขนาดนี้ ไม่เอาแต่ใจเหมือนเมื่อก่อน ไม่อยากได้อะไรจนเกินงาม “พ่อดีใจที่ไป๋เอ๋อร์ของพ่อเปลี่ยนแปลงไปมากขนาดนี้”

“เจ้าค่ะ ลูกสาวของท่านพ่อกลับมาเป็นไป่เอ๋อร์ผู้น่ารักเหมือนตอนที่ท่านแม่ยังอยู่แล้ว ส่วนเรื่องคู่ครอง ลูกมีคนผู้หนึ่งอยากพามาให้ท่านพ่อรู้จัก จะได้หรือไม่เจ้าค่ะ”

เพื่อป้องกันไม่ให้โชคชะตาเล่นตลกกับนาง นางเลยคิดจะชิงตัดโอกาสที่จะได้แต่งกับแม่ทัพหวังออกไป โดยการแต่งให้บุรุษอื่นก่อน ซึ่งคนที่นางจะเลือกมาเป็นคู่ชีวิต ก็คงหนีไม่พ้นผู้ตรวจการชูจื้อเหยา บุรุษแสนดีที่มีความรักให้นาง ถึงแม้นางอาจจะยังไม่รักเขาในตอนนี้ แต่อยู่ด้วยกันไป นางเชื่อว่าความดีและความรักของเขา จะทำให้นางรักเขาได้ไม่วันใดก็วันหนึ่ง

ข่าวนี้ทำให้ผู้เป็นพ่ออย่างเฉินหยวนเจี๋ยรู้สึกยินดียิ่งนัก เพราะความตั้งใจของเขาคือ ให้บุตรสาวเลือกคู่ครองด้วยตนเอง “ที่แท้ไป๋เอ๋อร์ของพ่อก็มีคนในใจแล้ว รีบพามาเลยนะ พ่ออยากรู้จัก” ...