ตอนที่ 10 เผชิญหน้ากันครั้งแรก

ตอนที่ 10

เผชิญหน้ากันครั้งแรก

ด้วยความร้อนใจว่าโชคชะตาจะกลับไปเล่นตลกเหมือนในชาติก่อน เฉินเสวี่ยไป๋จึงตัดสินใจที่จะออกเรือน และตัวเลือกที่ดีก็มีแค่คนเดียวที่นางมั่นใจว่าเขาเป็นคนดี จะไม่มีวันทำร้ายนางเป็นอันขาด

พักหลัง ๆ มานี้นางกับผู้ตรวจการหนุ่ม จึงไปมาหาสู่กันที่จวนมากยิ่งขึ้น พอเฉินหยวนเจี๋ยรู้ว่าบุรุษที่บุตรสาวคนโตอยากให้เขารู้จัก เป็นผู้ตรวจการหนุ่มมากความสามารถ บุตรชายคนโตของตระกูลชู ก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจ ไม่ว่าบุตรสาวจะเลือกใคร ผู้เป็นพ่ออย่างเขาล้วนสนับสนุน แล้วยิ่งเป็นบุรุษที่นิสัยดีอย่างชูจื้อเหยาด้วยแล้ว เขายิ่งหายห่วงที่บุตรสาวจะมีคนดี ๆ มาคอยดูแล

ในช่วงเช้าของวันหนึ่งชูจื้อเหยาแวะมาที่จวนเฉิน นำผลไม้ที่ทางจวนปลูกเอาไว้ มาฝากใต้เท้าเฉิน เฉินหยวนเจี๋ยจึงอนุญาตให้บุตรสาวคนโต พาแขกไปเดินชมรอบจวนได้

“เชิญทางนี้เจ้าค่ะ” เฉินเสวี่ยไป๋พาชายหนุ่มเดินชมรอบจวนด้วยความเต็มใจ ใบหน้างามประดับไปด้วยรอยยิ้ม ทำให้หัวใจของผู้ตรวจการหนุ่มเต้นผิดจังหวะ เมื่อเผลอมองรอยยิ้มสดใสนั้น สายตาก็ไม่อาจหันไปมองสิ่งอื่นได้เลย ไม่รับรู้ว่าจวนเฉินกว้างขวางขนาดไหน สวนหย่อมกลางจวนตกแต่งไว้งดงามเพียงใด เพราะสายตาและประสาทสัมผัสทั้งห้า จดจ่ออยู่แต่กับร่างบางที่เดินเคียงข้างกันมา

“ปกติยามว่าง ข้ากับหยุนหลี่จะชอบมานั่งเล่นกันที่ศาลารับลม บรรยากาศเย็นสบาย จนบางครั้งพากันเผลอหลับไปก็มีนะเจ้าคะ”

“อืม” ชูจื้อเหยารับคำในลำคอ แววตาเลื่อนลงมาหยุดที่ริมฝีปากอวบอิ่ม ที่ขยับเอื้อนเอ่ยเปล่งเสียงหวานออกมา ไม่รู้ว่าหากได้สัมผัสกลีบปากนั้นจะนุ่มหวานละมุนเพียงใดหนอ

เมื่อความคิดเริ่มออกนอกลู่นอกทาง ร่างสันทัดหยุดชะงักฝีเท้า สะบัดศีรษะอย่างแรง ขับไล่ความคิดไม่รักดีออกไป จนคนที่เดินเคียงข้างหันหน้ามามอง

“เป็นอะไรหรือเจ้าคะ หรือว่ารู้สึกไม่สบาย”

“ไม่มีอะไร แค่รู้สึกมึนหัวนิดหน่อย” ชูจื้อเหยาโกหก จะให้บอกไปได้อย่างไร ว่าเขาคิดฟุ้งซ่านกับคนตรงหน้า

“ถ้าอย่างนั้น พวกเราไปนั่งพักในศาลากันก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ” พูดกับชายหนุ่มจบ เฉินเสวี่ยไป๋ก็หันมาทางสาวใช้คนสนิท ที่ติดตามมาคอยรับใช้ด้วย “หยุนหลี่ เจ้าไปสั่งให้คนเตรียมน้ำชากับขนมมา”

“เจ้าค่ะ” หยุนหลี่รีบเดินเลี่ยงไปอีกทาง

ส่วนสองชายหญิงก็พากันเดินตรงไปที่ศาลารับลม พอผ่านต้นไม้ใหญ่ ทั้งสองก็ได้ยินเสียงนกร้องดังอยู่ไม่ไกล จึงพากันสอดส่ายสายตามองหาที่มาของเสียง ร่างสันทัดเป็นฝ่ายสังเกตเห็นก่อน รีบเดินเข้าไปก้มลงหยิบลูกนกขึ้นมา

“สงสัยเจ้านกน้อยจะพลัดตกจากรัง” เสียงทุ้มกล่าวขึ้น

เฉินเสวี่ยไป๋ก้มลงมองลูกนกในอุ้งมือของผู้ตรวจการหนุ่ม ก่อนจะแหงนหน้าขึ้นไปมองตามกิ่งไม้ ก็มองเห็นรังนกอยู่รังหนึ่ง เสียงหวานแสดงความกังวล “ทำอย่างไรดีเจ้าคะ สงสัยแม่นกไปหาอาหาร เลยไม่รู้ว่าลูกนกตกลงมา”

“คุณหนูเฉินไปนั่งรออยู่ในศาลาก่อนเถิด เดี๋ยวเจ้าลูกนกนี้ข้าปีนเอาขึ้นไปไว้ที่รังเอง”

ชูจื้อเหยา ยัดลูกนกเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อก่อน จากนั้นจึงหาทางปีนป่ายขึ้นไปตามกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่ ปีนสูงขึ้นไปเพื่อไปให้ถึงรังนก

เฉินเสวี่ยไป๋ไม่ได้ทำตามที่เขาบอก แต่ยืนรออยู่ที่เดิม ใบหน้างามแหงนขึ้นสูง เฝ้าดูชายหนุ่มปีนขึ้นต้นไม้ด้วยความเป็นห่วง “ระวังด้วยนะเจ้าคะ”

นางมัวแต่สนใจคนที่อยู่บนต้นไม้ จึงไม่ทันมองว่ามีใครบางคน กำลังตรงมาทางที่นางยืนอยู่ คนผู้นั้นก้าวไม่กี่ก้าวก็พาตัวเองมาหยุดยืนอยู่ด้านหลังของหญิงสาวแล้ว น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยินดีกล่าวขึ้น

“ในที่สุดก็เจอตัวเจ้าเสียที ไป๋เอ๋อร์”

น้ำเสียงคุ้นหูที่จดจำได้แม้ไม่ได้ยินมานาน ทำให้ร่างบางที่ยืนหันหลังให้แหล่งที่มาของเสียง อยู่ ๆ ร่างกายก็รู้สึกแข็งทื่อ

‘ไม่--ต้องไม่ใช่เขา ถ้าเป็นเขาต้องมีคนมารายงานแล้ว’

เฉินเสวี่ยไป๋พยายามคิดไปในทางที่ดี ค่อย ๆ หมุนตัวกลับมาอย่างช้า ๆ พยายามทำใจดีเข้าไว้ ว่าอาจจะเป็นแค่คนที่มีน้ำเสียงเหมือนกันก็ได้ แต่พอดวงตาหงส์ปะทะเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาของคนที่นางพยายามหลบเลี่ยงอย่างเอาเป็นเอาตาย ดวงตาคู่งามถึงกลับเบิกกว้าง

“หวังห่าวเทียน” เสียงหวานเอื้อนเอ่ยได้เพียงแค่นั้นก็เงียบเสียงไป ริมฝีปากอวบอิ่มอ้าค้าง หัวใจเต้นแรงและเร็วกว่าปกติ หายใจเข้าออกลำบาก รู้สึกเหมือนจะขาดใจเอาเสียให้ได้ ตามรูขุมขนเริ่มชื้นไปด้วยเหงื่อ ตัวสั่น มือเท้าเย็นไปหมด ภายในท้องเกิดความปั่นป่วนอย่างรุนแรง ภาพในชาติก่อน ความรู้สึกตอนใกล้ตายหวนกลับมาเล่นงานอีกครั้ง

ร่างบางยืนแข็งค้างอยู่ได้ไม่นาน อยู่ ๆ ก็หมดสติไปต่อหน้าต่อตาแม่ทัพหนุ่ม ที่อุตส่าห์ตั้งใจมาหาหญิงสาว และสั่งให้คนสนิทสกัดกั้นบ่าวเฝ้าหน้าประตูจวนเอาไว้ เพราะเขาสงสัยว่า จะเป็นคนส่งข่าวการมาของเขาให้หญิงสาวรู้ตัว หญิงสาวถึงหลบหน้าออกจากจวนหนีเข้าไปได้ทุกครั้ง

หวังห่าวเทียนตกใจทำอันใดไม่ถูก ยังดีที่ขยับไปรับร่างบางมาไว้ในอ้อมแขน ก่อนที่จะล้มลงไปกองกับพื้นได้

“ไป๋เอ๋อร์ ๆ” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยเรียกคนในอ้อมแขนอย่างเป็นกันเอง กระแสเสียงของเขาบ่งบอกว่าห่วงเจ้าของชื่อมากเพียงไหน

ทางด้านชูจื้อเหยาที่วางลูกนกกลับคืนรังได้สำเร็จ พอได้ยินเสียงด้านล่างก็ก้มลงมอง พอเห็นว่าหญิงสาวที่ตนเองหมายปอง หมดสติอยู่ในอ้อมแขนของคนอื่น รีบปีนป่ายลงมา พอถึงระยะที่กระโดดได้ ก็กระโดดลงมาเลย

พอลงมาได้ก็ถลาเข้าหาคนทั้งสองตรงหน้า ตั้งใจจะรับร่างบางที่หมดสติคืนมาออกจากอ้อมแขนของแม่ทัพใหญ่

“คุณหนูเฉิน”

หวังห่าวเทียน รีบร้องห้ามไม่ให้บุรุษอีกคนมายุ่งกับสตรีที่ชาตินี้เขาตั้งใจจะให้นางเข้ามาเป็นเจ้าของหัวใจของเขา

“หยุดอยู่ตรงนั้น ข้าจะพานางกลับเรือนเอง” พูดจบก็ตั้งท่าจะช้อนร่างบางขึ้นมาอุ้ม แต่ชายหนุ่มอีกหนึ่งคนก็ไม่ยอมเช่นเดียวกัน เข้ามาคว้าจับมือข้างหนึ่งของเขาเอาไว้

“แม่ทัพหวังหาได้ต้องลำบาก คุณหนูเฉินเป็นสหายของข้า พาข้ามาเดินเที่ยวชมจวน ข้าควรจะเป็นคนดูแลนางเอง ไม่รบกวนคนนอกอย่างท่านหรอก”

“ข้าหาใช่คนนอกไม่” แม่ทัพหนุ่มจ้องหน้าผู้ตรวจการตาเขม็ง เมื่อก่อนเขาก็คิดว่าอีกฝ่ายเป็นคนมีฝีมือดีและเที่ยงธรรม สมควรที่จะผูกไมตรีเอาไว้ แต่พอเห็นว่าอีกฝ่ายมายุ่งเกี่ยวกับสตรีของตน ก็รู้สึกไม่ชอบหน้าอีกฝ่ายเสียอย่างนั้น

สองบุรุษยืนจ้องตากัน ต่างฝ่ายต่างไม่คิดจะหลบสายตา และไม่คิดปิดบังความรู้สึกไม่ชอบขี้หน้า โดยที่คนที่หมดสติไม่ได้รับรู้เลยว่า นางกำลังเป็นต้นเหตุแห่งความไม่ถูกชะตากันของบุรุษทั้งสอง

ในช่วงเวลาตึงเครียดกันอยู่นั้น หยุนหลี่เดินนำสาวใช้สองนางเข้ามาในสวนหย่อมพอดี พอสายตามองเห็นผู้เป็นนายหมดสติอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่มที่คุณหนูเคยหมายปองก็ร้องเสียงหลง รีบวิ่งเข้าไปประคองคุณหนู โดยมีสาวใช้อีกคนตามมาช่วยพยุงอีกด้าน

“คุณหนู นี่มันเกิดอันใดขึ้นเจ้าคะ” หยุนหลี่จงใจถามผู้ตรวจการมากกว่า เพราะเป็นเขาที่อยู่กับคุณหนูของนางตลอดเวลา ส่วนแม่ทัพมาตอนไหนก็ไม่ทราบได้

“ข้าก็ไม่รู้ ข้าปีนนำลูกนกกลับไปคืนรัง ได้ยินเหมือนเสียงคนมา พอก้มลงมามองก็เห็นคุณหนูเฉินหมดสติไปแล้ว คงต้องถามท่านแม่ทัพแล้วแหละ ว่าทำอันใด คุณหนูเฉินถึงต้องตกอยู่ในสภาพนี้” ชูจื้อเหยาตอบคำถามของสาวใช้ ดวงตายังจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มอีกคนอย่างเอาเรื่อง

แม่ทัพหนุ่มเองก็ไม่ยอมให้ใครมาหาเรื่องง่าย ๆ เช่นกัน “อย่ามาโทษข้า ข้าแค่มาขอพบไป๋เอ๋อร์เท่านั้น อยู่ ๆ นางก็หมดสติไป คล้ายกับ...” คล้ายกับกลัวอะไรบางอย่างเป็นอย่างมาก ซึ่งประโยคนี้เขาไม่ได้พูดออกไป เพราะไม่แน่ใจว่าหญิงสาวหวาดกลัวอะไรกันแน่

ชูจื้อเหยาไม่พอใจ ที่ชายหนุ่มอีกคนเรียกนางในดวงใจของเขาแบบสนิทสนม ทำราวกับเป็นคู่รักกันแบบนั้น แต่ก็ต้องปล่อยไปก่อน หันมาทางหญิงสาวที่หมดสติกับสาวใช้ของนาง

“มาเถิด ข้าจะช่วยพาคุณหนูเฉินกลับเรือน” ไม่พูดเปล่าร่างสันทัดยังขยับเข้าไปใกล้

หวังห่าวเทียนไม่ยอมให้ชายอื่นมาแตะต้องหญิงสาวแน่ รีบขยับเข้ามายืนขวางหน้าเอาไว้ จนใบหน้าของเขากับใบหน้าของผู้ตรวจการอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ

“ข้าจะเป็นคนพานางไปเอง” แม่ทัพหนุ่มกล่าวเสียงแข็ง

“ก็บอกแล้วอย่างไร ว่าไม่อยากรบกวนคนนอก” ชูจื้อเหยาย้ำฐานะของอีกฝ่ายกับคุณหนูเฉินด้วยน้ำเสียงดังฟังชัด

“ข้ากับนางไม่ใช่คนนอก บางทีอาจจะสนิทสนมกันถึงขั้นที่เจ้าไม่อยากจะคิดก็ได้”

“ถ้าอย่างนั้น คงต้องรอคุณหนูเฉินฟื้นขึ้นมายืนยันเอง ว่านางกับท่านแม่ทัพ สนิทกันถึงขั้นไหน”

บรรยากาศตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากบุรุษทั้งสอง ทำให้สาวใช้ทั้งสามพากันมองสบสายตากัน ต่างลอบกลืนน้ำลายไม่กล้าแม้แต่จะหายใจดัง ก่อนที่บรรยากาศจะคุกรุ่นมากไปกว่านี้ อดีตราชครูเฉินก็เดินบึ้ง ๆ เข้ามาในสวน สีหน้าตึงเครียดราวกับรู้ว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น

“คงไม่ต้องรบกวนพวกเจ้า บุตรสาวข้า ข้าพากลับจวนเอง” พูดจบเฉินหยวนเจี๋ยก็รับตัวบุตรสาวที่หมดสติขึ้นมาอุ้มเอาไว้เอง แม้เรี่ยวแรงจะไม่เหมือนตอนสมัยนุ่ม ๆ แต่ก็ยังพออุ้มไหว

“พวกเจ้าพาผู้ตรวจการชูไปรอข้าที่โถงรับรอง” ประมุขของจวนเอ่ยสั่งสาวใช้ที่ถือถาดน้ำชาและขนม เสร็จแล้วถึงได้หันมาทางบุรุษอีกหนึ่งคน “ส่วนท่านแม่ทัพ หากไม่มีธุระสำคัญอันใดเชิญกลับก่อน หรือหากอยากพบกับหยาเอ๋อร์ของข้า นางกำลังมา รออยู่ที่นี่ก่อนก็ได้”

กล่าวจบก็เดินบึ้ง ๆ พาร่างหมดสติของบุตรสาวคนโตกลับเรือนชิงหลาน มีหยุนหลี่วิ่งตามหลังไปไม่ห่าง

ส่วนชูจื้อเหยาก็เดินตามสาวใช้ไปรอฟังข่าวของนางในดวงใจ ที่โถงรับรองของเรือนหลัก การที่อดีตราชครูมีคำสั่งแบบนี้ เป็นเครื่องหมายบ่งชี้แล้วว่า ผู้ใดจะได้เป็นลูกเขยคนโตของตระกูลเฉิน

การที่ประมุขจวนเลือกให้ผู้ตรวจการชูจื้อเหยาอยู่รอฟังข่าวของคุณหนูเฉิน แต่กลับไล่ตน ทำให้แม่ทัพหนุ่มขัดเคืองใจยิ่งนัก จริงอยู่ที่เมื่อก่อนเขาแสดงออกว่าสนใจในตัวบุตรสาวคนเล็กของสกุลเฉิน แต่นั่นเป็นเพราะความเข้าใจผิด และการโกหกหลอกลวง

หากเขาไม่โง่งมในตอนแรก สตรีที่ทำให้เขามาเยี่ยมเยือนจวนเฉินบ่อย ๆ คงจะเป็นคุณหนูใหญ่ เฉินเสวี่ยไป๋ ไม่ใช่คุณหนูรองอย่างเฉินซือหยา...