8 คำนินทา

“เจ้าวุ่นวายเกินไปแล้ว” เมื่อถูกตำหนิหลายครั้งองค์ชายแปดจึงละสายตากลับมามองที่อาหารว่างตรงหน้า ทั้งที่ในใจของเขานั้นเป็นห่วงพระชายาจวิ้นอ๋องมาก แต่ทว่าทำสิ่งใดมากไม่ได้

หานเถิงซีกระดกสุราเพิ่มอย่างไม่รู้ตัว ในใจรู้สึกว้าวุ่นเพราะไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีชายอื่นให้ความสนใจในตัวถางเมิ่งหรูเช่นนี้

ถางเมิ่งหรูนั่งมองพวกนางรำเต้นรำไปตามจังหวะเสียงเพลงพิณ บรรยากาศในงานค่อนข้างน่าเบื่อมาก สาเหตุก็เพราะว่านางไม่มีสหายมากนักและวันนี้คุณหนูตระกูลหลินก็ไม่ได้มาร่วมงานเลี้ยงด้วยยิ่งทำให้ไม่รู้ว่าจะพูดคุยกับใคร

“พวกเจ้าคิดเหมือนกันกับข้าหรือไม่” เสียงแว่วดังมาจากทางซ้ายมือ ถางเมิ่งหรูจึงเงี่ยหูฟังแต่สายตามองตรงไปยังพวกนางรำ

“เรื่องใดหรือเพคะ” คุณหนูใหญ่จวนเสนาบดีสอบถาม

พระชายาชินอ๋องอมยิ้มกรุ้มกริ่มพร้อมกับปรายตามองพระชายาจวิ้นอ๋อง ซึ่งการกระทำเช่นนั้นเลยทำให้พวกพระชายาจวนอื่นรวมทั้งคุณหนูตระกูลใหญ่หันมองตาม

 “ตามปกติคนที่แต่งงานมาหลายปีมักจะมีบุตรในปีแรกหรือว่าปีที่สอง แต่ว่าพระชายาจวิ้นอ๋องอภิเษกสมรสมาสามปีแล้ว เมื่อไรจะมีบุตรมาวิ่งเล่นด้วยกันหรือ” ประโยคคำถามนั้นเหมือนกับว่าพระชายาชินอ๋องจงใจหาเรื่องหักหน้า ทุกสายตาในบริเวณนั้นต่างหันมามองหน้าถางเมิ่งหรูเป็นตาเดียว

สตรีโฉมสะคราญแสร้งหัวเราะออกมาเล็กน้อย แต่ในใจก่นด่าพระชายาชินอ๋องไม่หยุด “พระชายาชินอ๋องตรัสถามเช่นนี้ หรือความจริงแล้วอยากจะตรัสถามว่าหม่อมฉันกับท่านอ๋องได้ร่วมหอกันหรือยัง ใช่หรือไม่เพคะ?” ระหว่างที่พูดก็ยกมือเรียวสวยขึ้นมาจับที่ลำคอ จะว่าไปรอยจ้ำพวกนี้ก็ถือว่าได้ช่วยตอกหน้าพวกสตรีที่อยากรู้เรื่องของผู้อื่น พระชายาชินอ๋องเห็นรอยแดงที่คอของพระชายาจวิ้นอ๋องก็หน้าแดงก่ำ ไม่พ้นแม้กระทั่งพวกคุณหนูที่นั่งอยู่บริเวณนั้น

“เจ้าพูดเรื่องอะไรออกมา ข้าไม่ได้จะหมายความเช่นนั้นเสียหน่อย” พระชายาชินอ๋องรู้สึกอับอายที่ถูกย้อนถาม จึงเสแสร้งทำเป็นโมโหกลบเกลื่อน ถางเมิ่งหรูยิ้มกรุ้มกริ่ม

  “อีกไม่นานซื่อจื่อก็จะมีสหายมาวิ่งเล่นเป็นเพื่อนแน่นอนเพคะ” คำตอบนี้ทำให้พระชายาชินอ๋องหุบยิ้มลงในทันที แน่นอนว่าสตรีในแคว้นเฉินย่อมอิจฉาถางเมิ่งหรูที่ถูกเลือกให้เป็นพระชายาจวิ้นอ๋อง ไม่เว้นแม้แต่สตรีที่ออกเรือนไปแล้ว

คุณหนูจวนเสนาบดีได้ยินคำตอบของพระชายาจวิ้นอ๋องก็ไม่พึงพอใจมากเพราะว่านางนั้นก็คาดหวังที่จะได้เป็นพระชายาจวิ้นอ๋องเช่นเดียวกัน

“เจ้าก็อย่าเพิ่งมั่นใจไป” พระชายาชินอ๋องพูดได้เพียงเท่านั้นก็หันหน้าหนี ถางเมิ่งหรูกลั้นยิ้มรู้สึกขบขำ

สตรีพวกนี้ถึงแม้ว่าจะออกเรือนไปบ้างแล้วแต่ก็ยังคาดหวังที่จะได้ปีนเตียงจวิ้นอ๋อง คนผู้นั้นมีดีอันใดกัน ขณะที่คิดอยู่นั้นก็เผลอหันไปมองยังบริเวณที่จวิ้นอ๋องประทับอยู่ ไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะมองนางอยู่เช่นเดียวกัน

“อะไรกันต้องจ้องข้าขนาดนี้เลย ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย คนพวกนั้นมาหาเรื่องข้าก่อนต่างหาก” ถางเมิ่งหรูทำปากยื่นรู้สึกน้อยใจและพูดพึมพำให้ตนเองได้ยินแค่คนเดียว

จวิ้นอ๋องที่เหลือบสายตามองเห็นถางเมิ่งหรูกำลังโต้ตอบกับพวกพระชายาและเหล่าคุณหนูพวกนั้นก็เกิดความสนใจขึ้นมา เขาพอจะได้ยินเรื่องที่พวกนางพูดคุยกันอยู่บ้างบางคำ แต่ก็ไม่คาดคิดว่าถางเมิ่งหรูจะโอ้อวดเป็นด้วย นับวันนิสัยสตรียิ่งเปลี่ยนไปจนเขารู้สึกสนใจในตัวนางโดยไม่รู้ตัว

“เถิงซี? เจ้ามองเมิ่งหรูตาไม่กะพริบเช่นนี้ หรือว่าเริ่มมองนางงดงามแล้วใช่หรือไม่“ องค์ชายเจ็ดที่เดินทางมาร่วมงานช้าก็หย่อนก้นนั่งลงด้านข้างจวิ้นอ๋อง ไม่ยอมไปนั่งตรงที่องค์หญิงใหญ่จัดเตรียมไว้ให้ เพราะที่ตรงนั้นอยู่ใกล้กันกับองค์หญิงใหญ่จนเกินไปอาจทำให้หานหลินรู้สึกอึดอัด

ระหว่างที่หานหลินหันหน้าไปทักทายกับองค์ชายพระองค์อื่น หานเถิงซีก็มีพฤติกรรมเปลี่ยนไป

“นางน่ะหรืองดงาม ชอบต่อล้อต่อเถียง ดื้อรั้น มิหนำซ้ำยังปากร้ายด้วย” หานเถิงซีเผลอตำหนิถางเมิ่งหรูออกมา แต่ทว่าสายตาคล้ายยิ้มไม่คล้ายยิ้มในขณะที่มองสบตากับถางเมิ่งหรูที่กำลังทำหน้าหงิกงออยู่

หานหลินชะโงกหน้ามามองหน้าจวิ้นอ๋องสลับกับพระชายาจวิ้นอ๋องก็รู้สึกว่าพวกเขาสองคนมีกลิ่นแปลก ๆ “เจ้าไม่ชอบ?”

“ข้าไม่ชอบ” หานเถิงซีรีบละสายตาจากถางเมิ่งหรูหันกลับมามองหน้าสหายแล้วทำหน้าบึ้งตึง ส่วนหานหลินก็ยิ้มกรุ้มกริ่มเอาแต่กระดกสุราลงคอไม่พูดอะไรต่อ