LOGINตอนที่ 33หากรู้สึกผิดต่อข้า ก็ยอมตายอย่างสงบเถิด 3 ปีต่อมา“พระชายาพะย่ะค่ะ ชินอ๋อง ชินอ๋องแย่แล้วพะย่ะค่ะ” กงเต๋อวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามารายงานนาง ซึ่งตอนนี้กำลังดูบุตรชายเล่นอยู่ในสวน“พาคุณชายกลับเรือนไปก่อน ส่วนหยวนซีมากับข้า” เอ่ยจบนางก็รีบเดินไปยังเรือนของพระสวามีทันทีตอนแรกนางคิดไว้ห้าปี แต่ร่างกายของเฉินเว่ยหานอ่อนแอมาก หากจะจากไปเวลานี้ก็เหมาะสมแล้ว อีกอย่างอำนาจในแดนใต้แห่งนี้นางก็กุมไว้ได้หมดแล้ว ไม่มีประโยชน์ที่เขาจะอยู่ต่อ แต่ก็แอบคิดว่าเขาตายเร็วไปนิดหน่อย“พระชายามาแล้วพะย่ะค่ะ” กงเต๋อบอกคนที่นอนอยู่บนเตียง ซึ่งตอนนี้ผอมแห้งไร้ความหล่อเหลาเช่นในวันวาน“พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ ข้าจะคุยกับชินอ๋องตามลำพัง”เมื่อนางเอ่ยเช่นนั้นทุกคนเลยทยอยออกไป จนเหลือเพียงนางและเขา เฉินเว่ยหานมองหญิงสาวอย่างรู้สึกผิด“อวี่...เอ๋อร์”เสียงแผ่วเบาเรียกนาง พร้อมมือแห้งเหี่ยวที่พยายามยกขึ้น เพราะการรักษาตัวทำให้เขาพอจะพูดได้บ้าง และขยับตัวได้นิดหน่อย แต่ทุกอย่างก็อยู่ในความควบคุมของนางท
ตอนที่ 34บทส่งท้าย “อืม ให้คนจัดการตามสมควร” นางเอ่ยจบก็หันไปหยิบปิ่นไม้ด้ามหนึ่งขึ้นมาปักผม“ชินอ๋องฝากจดหมายนี่ให้พระชายาด้วยเพคะ” หยวนซียื่นจดหมายให้นาง แต่นางไม่ได้สนใจ“เผามันทิ้งเสีย”คำสั่งของนายสาวทำเอาหยวนซีอึ้ง เพราะไม่คิดว่านายสาวจะไร้เยื่อใยต่อชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีเพียงนี้ นับว่าใจเด็ดเกินไปแล้ว“จะไม่เปิดอ่านสักหน่อยหรือเพคะ” หยวนซีเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ“เผาทิ้งเสีย” นางยังยืนยันคำเดิม พอหยวนซีทำท่าจะเผาจริงซิ่วหรงก็วิ่งตาแดงก่ำเข้ามา“พระชายาใจร้ายเกินไปแล้ว!! ขนาดชินอ๋องจากไปแล้วท่านยังไม่คิดจะเปิดอ่านจดหมายสุดท้ายของเขาด้วยซ้ำ ชินอ๋องทำอะไรให้ท่านแค้นเคืองเพียงนั้นหรือเพคะ!!” ซิ่วหรงตัดพ้อทั้งน้ำตานางหันไปมองก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แล้วเดินไปหยุดตรงหน้าหญิงสาวที่รับใช้ตนมาหลายปี“ที่ข้าไม่เปิดอ่านเพราะรู้ว่าอย่างไรเจ้าก็เอาสิ่งที่เขาพูดมาบอกข้าอยู่ดี แล้วเช่นนั้นข้าจะอ่านคำพูดเขาผ่านลายมือผู้อื่นไปทำไม ไม่สู้ข้าฟังจากเจ้าของลายมือเลยไม่ดีกว่าหรือ”
ตอนที่ 31ชายพิการ ทันทีที่ฟังจบเฉินเว่ยหานกระอักเลือดออกมาคำโต ก่อนจะสลบไปตรงนั้น แม้ทุกคนจะตกใจแต่ก็ไม่เกินจากที่คาดไว้นัก“พาท่านอ๋องเข้าตำหนักเถอะ ตามหมอหลวงมาด้วยนะ ว่าแต่ฝ่าบาทมีรับสั่งให้ท่านอ๋องไปประจำที่เมืองทางใต้เมื่อไหร่หรือ” นางถามขันทีที่เชิญราชโองการมา“เป็นอีกสามเดือนหลังจากนี้พะย่ะค่ะ”“ขอบใจพวกท่านมาก นี่ถือเป็นสินน้ำใจจากข้า ขออภัยที่ไม่ได้ต้อนรับพวกท่านด้วย” นางเอ่ยด้วยสีหน้าลำบากใจ“ไม่เป็นไรเลยพะย่ะค่ะ กระหม่อมเข้าใจได้ เช่นนั้นข้าน้อยขอตัวก่อน พระชายารักษาสุขภาพด้วย”ขันทีที่เชิญราชโองการมาก็เข้าใจดี ว่าจากนี้ในตำหนักแห่งนี้จะเป็นอย่างไร จึงไม่อยากรบกวนเวลาพวกเขามากนัก“พระชายา เรากลับเข้าตำหนักดีกว่าเพคะ” ซิ่วหรงเข้ามาประคองนางกลับเข้าตำหนัก“บอกหมอหลวงว่าไม่ต้องปิดบังอาการป่วยของเขาแล้ว และให้คนไปเชิญชายารองอิงมาพบข้าด้วย”“เพคะ” ซิ่งหรงหายไปไม่นานก็กลับมาพร้อมคนที่นางต้องการพบ“คารวะพระชายาเพคะ ท่านอ๋องหมดสติไปขนาดนั้น พระชายาจะไม่ไปเฝ้าเ
ตอนที่ 32ชัดเจน การเดินทางของเฉินเว่ยหานถูกเร่งให้เร็วขึ้น จากสามเดือนเป็นหนึ่งเดือน เพราะฮ่องเต้ต้องการให้เขาไปถึงเมืองทางใต้เร็วที่สุด จะได้เริ่มทำการรักษาอาการอัมพาตของเขาแล้ววันที่ต้องออกเดินทางก็มาถึงอย่างรวดเร็ว นางนั่งอยู่บนรถม้ากับบุตรชายตัวน้อย และหยวนซี ส่วนซิ่วหรงอยู่รถม้าอีกคันผู้ที่คุ้มครองนางเดินทางไปครั้งนี้คือแม่ทัพเซียว เพราะเขาเองก็ได้รับราชโองการให้ไปดูแลแดนทางใต้ระหว่างที่ชินอ๋องป่วยอยู่ นับว่าฮ่องเต้ยังคิดเผื่อบุตรชายอยู่บ้าง“วันนี้คุณหนูรองจะถูกมอบยาพิษให้เจ้าค่ะ ศพของนางจะถูกโยนให้กากินโดยไร้ดินกลบหน้าตามรับสั่งพระชายาเพคะ”“อืม เหลือเพียงคนเดียวแล้วสินะ” นางพึมพำประโยคที่หยวนซีไม่เข้าใจ เมื่อเห็นสาวใช้คนสนิททำหน้างุนงง นางจึงหัวเราะออกมา“ดูหน้าเจ้าสิ ขมวดคิ้วเช่นนั้นระวังหน้าแก่กว่าอายุนะ”นางเอ่ยจบหยวนซีก็รีบยกมือคลำหน้าผาก จึงพบว่านายสาวกำลังหยอกล้อตัวเองอยู่“พระชายาล้อข้าเล่นแล้ว การเดินทางครั้งนี้ใช้เวลานับสามเดือน ไม่รู้ว่าอากาศที่โน้นจะเป็นอย่างไ
ตอนที่ 30ตอกหมุดซ้ำ “พระชายาเพคะ ตอนนี้นายท่านถูกทหารขับไล่ออกจากเมืองหลวงแล้วเพคะ” หยวนซีที่ไปรอดูเหตุการณ์กลับมารายงานให้นางฟัง“ฝ่าบาทช่างจัดการได้รวดเร็วนัก คงโกรธมากเพราะรัชทายาทคือบุตรชายเพียงคนเดียวที่เขาคิดจะฝากฝังทุกอย่างไว้ให้ แต่ตอนนี้เขาไม่อาจใช้สิ่งนั้นมีทายาทได้แล้ว หากรอองค์ชายคนอื่น ๆ ก็คงต้องทนรอไปอีกหกถึงเจ็ดปีเลย”“เป็นเช่นนั้นเพคะ แต่นายท่านกับโจวเยี่ยนหรงเหมือนจะพยายามหาทางมาพบท่านที่ตำหนักให้ได้ แต่ทหารเฝ้าหน้าประตูเมืองหลวงไม่ยอม พวกเขาเลยฝากจดหมายนี่มากับชาวบ้าน”หยวนซียื่นจดหมายฉบับที่ว่าให้นาง นางก็รับมาเปิดอ่านก่อนจะเผามันทิ้งอย่างไม่สนใจ“ตอนข้าอยู่ในจวนทำเหมือนข้าไร้ตัวตน ข้าแต่งออกมาแล้วแม้แต่เงินสินเดิมยังไม่เคยจะช่วย ของทุกอย่างล้วนเป็นของมารดาข้าแต่เดิมทั้งนั้น ไม่พอยังส่งบุตรสาวตัวเองมาแย่งความโปรดปรานของสามีข้าอีก ข้าโดนถึงเพียงนี้ยังต้องช่วยพวกเขาอีกหรือ อย่าพูดถึงความกตัญญูเลย สิ่งที่ข้าทำที่ผ่านมาก็นับว่ากตัญญูกับพวกเขามากพอแล้ว”หยวนซีไม่เอ่ยอะไร เพราะเรื่องที
ตอนที่ 29ขาดความเหมาะสม“พระชายา ที่ตำหนักเกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ ชายารองหวังทำร้ายรัชทายาท กงเต๋อบอกว่าเรื่องนี้มีผลต่อทายาทของรัชทายาทด้วยเพคะ!!”ซิ่วหรงวิ่งเข้ามารายงานทั้งที่นางเพิ่งออกจากห้องบรรทมของฮองเฮาและแยกกับองค์หญิง ทำเอานางรีบมองสาวใช้ของตนด้วยสายตาดุทันที“กลับไปคุยกันที่ห้อง ตรงนี้ฮองเฮาอาจได้ยินได้ เดี๋ยวอาการพระนางจะยิ่งแย่ลง” นางเอ่ยเสียงราบเรียบ พร้อมกับแสร้งทำหน้าตาเคร่งเครียด แล้วเดินนำสาวใช้ทั้งสองออกไป“เล่ามา ว่าเรื่องราวเป็นอย่างไรกันแน่”นางเอ่ยถามด้วยดวงตาเป็นประกายอย่างปิดไม่มิด ซิ่วหรงเองก็รีบเล่ารายละเอียดให้นายสาวฟังอย่างรวดเร็ว“แปลว่าตอนนี้เจ้านั่นของรัชทายาทขาดครึ่งไปแล้วใช่หรือไม่”“ไม่ใช่ขาดครึ่งเพคะ แต่เกินครึ่งต่างหาก หมอหลวงบอกว่าเหลือนิดเดียวเท่านั้น ราวกับขันทีที่ถูกตอนเลยเพคะ” ซิ่วหรงพูดพร้อมทำมือให้นางดูด้ว
ตอนที่ 6คำสัญญาตั้งแต่วันที่หวังเจียวหลิงมาหานางที่ตำหนัก นางก็ลดการทานอาหารลง และเอาแต่นั่งเหม่อลอยจนสาวใช้ในเรือนจับสังเกตได้ แต่ที่ทำไปเช่นนั้นก็มีเจตนาอยู
ตอนที่ 5งิ้วฉากนี้ข้าขอเป็นฝ่ายชนะยามอู่ [1]ร่างเล็กแบบบางของสตรีสองนางเดินลงจากรถม้ามาแจ้งทหารเฝ้าหน้าตำหนักองค์ชายใหญ่ด้วยท่าทีหยิ่งยโส“คุณหนูของข้ามาพบพระชายา ไปแจ้งพระนางให้ที”สาวใช้ของหวังเจียวหลิงเอ่ยจบ ผู้เป็นนายก็เชิดหน้ามองฟ้าจนทหารเฝ้าหน้าประตูกลัวว่าคอจะเคล็ดเอา“วันนี้พระชายาไม่ค่อ
ตอนที่ 3มารยาสตรีเย็นนั้นเจ้ากรมยุติธรรมกลับมาถึงจวนก็เห็นว่าฮูหยินกำลังนั่งปลอบบุตรสาวอยู่ พอถามไถ่จนได้ความ ก็โกรธจนเกือบบุกไปหาบุตรสาวคนโตที่ตำหนักองค์ชาย“นางทำอย่างนี้ได้อย่างไร คิดว่าเป็นพระชายาแล้วจะไม่เห็นหัวใครก็ได้งั้นหรือ! นี่น้องสาวนางแท้ ๆ แทนที่จะปกป้อง แต่กลับทำให้น้องสาวเป็นฝ่ายอั
ตอนที่ 2แผนเด็กเล่นเย็นนั้นองค์ชายใหญ่ไม่ได้มาทานข้าวกับนาง นางทานข้าวเสร็จเลยมานั่งชมจันทร์คิดอะไรคนเดียวในสวน จนกระทั่งหยุนอี้ยกยาบำรุงเข้ามา“พระชายาได้เวลาดื่มยาบำรุงแล้วเพคะ” ถ้วยยาถูกยื่นให้นาง แต่นางเพียงมองแล้วเบือนหน้าหนีอย่างไม่สนใจ“เอาวางไว้ก่อน”“ยาดีหากไม่ดื่มตอนร้อนมันจะเสียคุณภาพน







