ชาตินี้ข้าเกิดมา...เพื่อเป็นผู้ชนะ

บทนำ

กรี๊ด!!!!!!!!

“ปล่อยข้านะ!! พวกเจ้าจะทำอะไร ข้าเป็นชายาองค์รัชทายาทแห่งแผ่นดินหลงหยางนะ!!!”

เสียงหญิงสาวกรีดร้องพร้อมโวยวาย เพราะถูกสาวใช้และขันทีจับให้นั่งคุกเข่า ทั้งที่นางอยู่ในชุดพระชายาเต็มยศ

“อย่าโทษข้าเลยเพคะ ให้คิดว่าเป็นท่านเองที่บกพร่อง ไม่ยอมมีทายาทให้องค์รัชทายาทเองเถิด” เอ่ยจบนางกำนัลที่คุ้นหน้าคุ้นตากันเป็นอย่างดีก็กรอกยาบางอย่างใส่ปากนางทันที

อื้อ!! อึก! อึก! แค่ก!!

ความร้อนไหลผ่านลำคอจนนางเปล่งเสียงไม่ออก พร้อมกับความเจ็บปวดที่ตีขึ้นมาจนต้องกระอักเลือดออกมาคำโต

“อ้าว! พี่หญิงยังไม่ตายหรือเพคะ ข้าก็อุตส่าห์จะมาดูศพท่านเสียหน่อย”

เสียงสตรีนางหนึ่งดังขึ้นที่หน้าประตูเรือน เป็นหวังเจียวหลิง น้องสาวของนางนั่นเอง

“ช่วย...แค่ก!...พี่ด้วย” นางพยายามเปล่งเสียงออกไปเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ดูเหมือนคนตรงหน้าจะไม่ได้มาเพื่อช่วยนาง

“ข้าคงไม่อาจช่วยพี่หญิงได้ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ข้าจะช่วยท่านได้ คือข้าจะช่วยเป็นพระชายารัชทายาทแทนพี่หญิงเองเพคะ” หญิงสาวยิ้มกว้างอย่างมีความสุขพร้อมหัวเราะเสียงดังลั่น

“เจ้า...หมายความ...ว่าอย่างไร!”

“หากยังไม่เจ้าใจ ข้าจะบอกให้ก็ได้ รัชทายาทมีคำสั่งให้ปลดเจ้าจากตำแหน่งพระชายาแล้ว เพราะเจ้าบกพร่องในหน้าที่ แอบดื่มยาห้ามครรภ์! เจ้าไม่ต้องการมีทายาทให้รัชทายาทถือเป็นเรื่องที่ใหญ่หลวงยิ่งนัก”

“.....”

“แล้วยังใจคอคับแคบไม่ยอมให้รัชทายาทมีชายารองหรืออนุอีก ถือว่าท่านบกพร่องถึงสองข้อ องค์รัชทายาทเลยมีคำสั่งให้ประทานยาพิษให้ท่าน”

อึก!!!

ได้ฟังแค่นี้นางก็กระอักเลือดออกมาอีกครั้ง เพราะสิ่งที่น้องสาวเอ่ยมา เป็นหญิงสาวที่แนะนำนางมาทั้งหมด แล้วยาห้ามครรภ์อะไรนั่นนางก็ไม่เคยรู้มาก่อน มีแค่ยาบำรุงที่หวังเจียวหลิงมอบให้ ที่นางดื่มทุกวันเพื่อหวังมีบุตรให้องค์ชายใหญ่

“ก่อนพี่หญิงตายข้าจะบอกอะไรให้ก็ได้เจ้าค่ะ ท่านคงสงสัยว่ายาห้ามครรภ์ที่ว่านั้นมาจากไป เป็นข้าเองเจ้าค่ะ ข้าให้หยุนอี้ต้มให้ท่านดื่มทุกวันตั้งแต่วันแรกที่ท่านเข้าตำหนักองค์ชายแล้ว เพื่อจะได้ใช้ข้ออ้างนี้ทำให้ท่านไม่สามารถตั้งครรภ์ได้อย่างไรล่ะ”

“.....” นางมองสตรีที่ได้ชื่อว่าน้องสาวด้วยสายตาที่เหมือนไม่เคยรู้จักหญิงสาวมาก่อน

“ส่วนข้าตอนนี้นั้น ตั้งท้องลูกของรัชทายาทได้สองเดือนแล้ว และเขาก็มีรับสั่งว่าจะแต่งตั้งข้าเป็นพระชายาแทนท่านด้วย พี่หญิงไม่ต้องห่วง ข้าจะเป็นฮองเฮาแทนท่านในวันหน้าเองนะเพคะ”

อึก!!! แค่ก!!!!

เพียงแค่นั้นภาพตรงหน้าของนางก็ดับวูบลง พร้อมกับเสียงร้องตะโกนเรียกชื่อนางราวจะขาดใจตาย เสียงนั้นช่างคุ้นเคยนัก แต่นางนึกไม่ออกว่าเป็นใคร

นางเหมือนลอยละลองสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ ก่อนจะรู้สึกถึงแรงดึงดูดมหาศาล แล้วนางก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้งหลังแต่งเข้าตำหนักองค์ชายใหญ่เพียงเจ็ดวัน