ชาตินี้ข้าเกิดมา...เพื่อเป็นผู้ชนะ

ตอนที่ 1พระชายาองค์ชายนางสะดุ้งตื่นขึ้นมา ก่อนจะรู้ว่าตอนนี้ตัวเองนอนอยู่บนเตียงที่ตำหนักองค์ชายใหญ่“พระชายาฝันร้ายหรือเพคะ เหตุใดจึงสะดุ้งแรงเพียงนี้”หยุนอี้ สาวใช้คนสนิทของนางเข้ามาช่วยประคองพร้อมกับยื่นผ้าชุบน้ำให้นางเช็ดหน้า นางรับมาอย่างงุนงง เพราะไม่รู้ว่านี่ความจริงหรือเป็นตนที่ฝันไปกันแน่“หยุนอี้ ข้าแต่งเข้าตำหนักองค์ชายใหญ่นานหรือยัง”แค่ได้ยินคำถามของผู้เป็นนาย หยุนอี้ก็รีบวางทุกอย่างแล้วเข้ามาหานางทันที“พระชายาไม่สบายหรือเพคะ ให้ข้าตามหมอหรือไม่”สีหน้ากังวลของหยุนอี้ หากนางไม่รู้มาก่อนคงคิดว่าสตรีตรงหน้าเป็นห่วงนางจริง ๆ“ตอบข้ามา!” นางขึ้นเสียงเล็กน้อย“พะ เพคะ พระชายาแต่งเข้าตำหนักองค์ชายใหญ่ได้เจ็ดวันแล้วเพคะ” หยุนอี้รีบตอบเมื่อได้ยินแบบนั้นนางก็ตระหนักได้ว่าตนย้อนเวลากลับมา ก่อนที่เรื่องราวเลวร้ายจะเกิดกับนาง อย่างน้อยก็ยังพอแก้ไขทันนางเป็นบุตรสาวที่เกิดจากฮูหยินเอกคนแรกของเจ้ากรมยุติธรรม ชาติก่อนอุตส่าห์ได้เป็นพระชายา แต่ถูกน้องสาวที่ไว้ใจหักหลังจนตัวตายชาตินี้นางจะเปลี่ยนชะตาตัวเอง และจะไม่ยอมให้คนที่เคยทำร้ายนางได้เชิดหน้าชูคออยู่ในที่ที่ควรเป็นของนางอีก!“

ตอนที่ 3มารยาสตรีเย็นนั้นเจ้ากรมยุติธรรมกลับมาถึงจวนก็เห็นว่าฮูหยินกำลังนั่งปลอบบุตรสาวอยู่ พอถามไถ่จนได้ความ ก็โกรธจนเกือบบุกไปหาบุตรสาวคนโตที่ตำหนักองค์ชาย“นางทำอย่างนี้ได้อย่างไร คิดว่าเป็นพระชายาแล้วจะไม่เห็นหัวใครก็ได้งั้นหรือ! นี่น้องสาวนางแท้ ๆ แทนที่จะปกป้อง แต่กลับทำให้น้องสาวเป็นฝ่ายอับอายแทน ใช้ไม่ได้จริง ๆ ข้าจะไปสั่งสอนนางเดี๋ยวนี้!!!”“ท่านพี่!! อย่าเพิ่งไปเลยเจ้าค่ะ ตอนนี้นางเป็นพระชายาแล้ว คงไม่เห็นแม้แต่หัวท่าน หากไปคุยกับนางทั้งที่ยังอารมณ์ร้อน นางอาจให้คนในตำหนักลากท่านออกมาโยนข้างนอกก็ได้”โจวเยี่ยนหรงเอ่ยคล้ายจะให้สามีใจเย็นลง แต่นี่กลับเป็นการสุมไฟให้ลุกโชนมากกว่าเดิม“นางกล้าหรือ!! หากนางกล้าก็ลองดู ข้าเป็นบิดานางนะ!!”“ฮึก! ท่านพ่ออย่าทะเลาะกับพี่หญิงเพราะข้าเลยเจ้าค่ะ ข้าผิดเองที่ปากไม่ดี คิดว่าเครื่องแค่นี้คงไม่เป็นอะไร” ยิ่งเห็นบุตรสาวที่ตัวเองรักพูดเช่นนี้ ใต้เท้าหวังก็ยิ่งโมโหมากกว่าเดิม“ท่านพี่เอาอย่างนี้ดีกว่า เปลี่ยนจากที่ท่านจะไปหาเรื่องนาง เราพูดให้นางเห็นใจ แล้วฝากฝังเจียวหลิงให้นางดูแล ได้ไปอยู่ในตำหนักองค์ชายใหญ่ หลิงเอ๋อร์ของเราอาจหาสามีดี ๆ ไ

ตอนที่ 6คำสัญญา ตั้งแต่วันที่หวังเจียวหลิงมาหานางที่ตำหนัก นางก็ลดการทานอาหารลง และเอาแต่นั่งเหม่อลอยจนสาวใช้ในเรือนจับสังเกตได้ แต่ที่ทำไปเช่นนั้นก็มีเจตนาอยู่“พระชายาทานอะไรหน่อยเถอะเพคะ ช่วงนี้ท่านไม่ค่อยทานอาหารเลย เดี๋ยวล้มป่วยได้นะเพคะ” หยวนซีเอ่ยพร้อมยกชามโจ๊กเข้ามา“โจ๊กชามนี้ห้องครัวทำเพื่อพระชายาเลยนะเพคะ ทานเสร็จจะได้ทานยาบำรุงต่อ ไม่เช่นนั้นร่างกายพระชายาจะอ่อนแอ และส่งผลต่อการมีทายาทได้นะเพคะ” หยุนอี้เอ่ยประจบ“ข้ากินไม่ลง เจ้าเอาไปเก็บเถอะ” นางเบือนหน้าหนี“พระชายา หากองค์ชายรู้เข้าจะเป็นกังวลนะเพคะ” หยวนซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวล“ข้าบอกไม่กินไง พวกเจ้าก็ออกไปได้แล้ว!” นางลุกเดินหนีพวกเขา แต่ก้าวขาได้ไม่กี่ก้าวก็เป็นลมล้มลงตรงนั้น“พระชายา!! ไปตามหมอหลวงมาเร็ว!!” หยวนซีรับร่างบางไว้ได้ทัน ก่อนจะตะโก

ตอนที่ 8สิ่งที่ขุดพบ “คารวะองค์ชายใหญ่ คารวะพี่หญิงเพคะ”น้ำเสียงสดใสกับรอยยิ้มกว้างถูกส่งมาให้นาง ไม่พอยังเผื่อแผ่ไปถึงองค์ชายใหญ่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ นางด้วย“คุณหนูรองหวังตามสบายเถอะ” องค์ชายใหญ่เองก็ตอบรับตามมารยาท เพราะรู้ว่าสายตาของหญิงสาวสื่อถึงเจตนาใด“เจ้ามาหาพี่เช่นนี้ คงมีเรื่องมาฟ้องอีกแล้วใช่หรือไม่” นางเอ่ยกับหญิงสาวเหมือนไม่เคยมีเรื่องบาดหมางใจกันมาก่อน“พี่หญิงรู้อีกแล้ว ท่านแม่นะสิเพคะ บอกว่าจะให้ข้าไปร่วมงานที่จวนตระกูลถัง งานเลี้ยงเช่นนั้นพี่หญิงก็รู้ว่าจัดขึ้นเพราะเจตนาใด แต่ข้าอายุแค่นี้เองยังไม่อยากแต่งงาน พี่หญิง ข้าขอหลบอยู่ที่นี่สักวันนะเพคะ รองานเลี้ยงเลิกก่อนข้าจะกลับออกไปก่อนตะวันตกดินแน่นอน”หญิงสาวเอ่ยด้วยจริตไร้เดียงสา หากคนนอกเห็นคงยิ้มอย่างเอ็นดูเป็นแน่ แต่ไม่ใช่นางแน่นอน“แปลว่าเจ้าหนีงานเลี้ยงมาหรื

ตอนที่ 10สะใภ้จอมเสแสร้ง กรี๊ด!!!!!หวังเจียวหลิงได้รับจดหมายจากองค์ชายใหญ่ นางก็คิดว่าเขาคงเริ่มเห็นตัวเองบ้างแล้ว แต่พอเปิดกล่องเครื่องประดับที่มาพร้อมจดหมายก็ต้องกรีดร้องเสียงหลง“คุณหนูเป็นอะไรเจ้าคะ!! กรี๊ด!!!!!”เลี่ยงจินสาวใช้คนสนิทวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา แต่ก็ต้องกรีดร้องอีกคนเมื่อเห็นนิ้วมือเปื้อนเลือดที่อยู่บนพื้น“เก็บมันออกไปสิ จะยืนเซ่ออยู่ทำไม!!”หวังเจียวหลิงตวาดสาวใช้ ทำให้เลี่ยงจินรีบใช้ผ้าห่อนิ้วมือใส่ลงกล่องตามเดิมแล้วรีบปิดมันลงหากเป็นเช่นนี้นังหยุนอี้ต้องถูกจัดการแล้วเป็นแน่ แต่มันคงไม่ได้พูดถึงนาง ไม่เช่นนั้นองค์ชายคงไม่ส่งจดหมายมาขู่นางเช่นนี้ข้าจับตาดูเจ้าอยู่ประโยคสั้น ๆ ที่ตีความได้หลายความหมายนี้ ทำให้หวังเจียวหลิงนั่งไม่ติด รีบออกไปหามารดาที่เรือนทันที“มีเรื่องอะไร เ