ตอนที่ 6 คำสัญญา

ตอนที่ 6

คำสัญญา

ตั้งแต่วันที่หวังเจียวหลิงมาหานางที่ตำหนัก นางก็ลดการทานอาหารลง และเอาแต่นั่งเหม่อลอยจนสาวใช้ในเรือนจับสังเกตได้ แต่ที่ทำไปเช่นนั้นก็มีเจตนาอยู่

“พระชายาทานอะไรหน่อยเถอะเพคะ ช่วงนี้ท่านไม่ค่อยทานอาหารเลย เดี๋ยวล้มป่วยได้นะเพคะ” หยวนซีเอ่ยพร้อมยกชามโจ๊กเข้ามา

“โจ๊กชามนี้ห้องครัวทำเพื่อพระชายาเลยนะเพคะ ทานเสร็จจะได้ทานยาบำรุงต่อ ไม่เช่นนั้นร่างกายพระชายาจะอ่อนแอ และส่งผลต่อการมีทายาทได้นะเพคะ” หยุนอี้เอ่ยประจบ

“ข้ากินไม่ลง เจ้าเอาไปเก็บเถอะ” นางเบือนหน้าหนี

“พระชายา หากองค์ชายรู้เข้าจะเป็นกังวลนะเพคะ” หยวนซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวล

“ข้าบอกไม่กินไง พวกเจ้าก็ออกไปได้แล้ว!” นางลุกเดินหนีพวกเขา แต่ก้าวขาได้ไม่กี่ก้าวก็เป็นลมล้มลงตรงนั้น

“พระชายา!! ไปตามหมอหลวงมาเร็ว!!” หยวนซีรับร่างบางไว้ได้ทัน ก่อนจะตะโกนสั่งหยุนอี้อย่างร้อนรน

“ได้ ๆ ข้าจะให้คนไปแจ้งองค์ชายด้วย!!” หยุนอี้วิ่งออกไปข้างนอกอย่างรีบร้อน

ร่างของนางถูกพยุงมานอนที่เตียง ไม่นานหมอก็ถูกเชิญมาตรวจอาการ พร้อมกับองค์ชายใหญ่ที่รีบกลับมาจากข้างนอก

“พระชายาเป็นอย่างไรบ้าง!!”

เฉินเว่ยหานเอ่ยถามหมอหลวงอย่างร้อนใจ เขากำลังเลิกประชุมพอดีก็มีบ่าวจากจวนไปตาม คราแรกที่ได้ยินเขาตกใจจนเกือบวิ่งกลับมาที่ตำหนักแทน

“พระชายาแค่เป็นลมเพราะทานอาหารน้อย และมีเรื่องให้คิดมาก กระหม่อมจะจัดยาให้พะย่ะค่ะ” หมอหลวงรายงาน

“เจ้าแน่ใจนะว่านางไม่เป็นอะไรแล้ว!” เขาถามย้ำอีกครั้ง

“พะย่ะค่ะ หากองค์ชายทรงว่างก็พาพระชายาออกไปเที่ยวเล่นเพื่อผ่อนคลายบ้างก็จะทำให้อาการของพระชายาหายเร็วขึ้นพะย่ะค่ะ” หมอหลวงแนะนำ

“ขอบใจเจ้ามาก กงเต๋อไปส่งหมอหลวงด้วย” เอ่ยจบเขาก็เดินมานั่งลงข้างเตียงหญิงสาว

ยามนี้ใบหน้างามขาวซีดจนเขาใจหาย นางเป็นสตรีที่ไร้เดียงสาเกินไป เพราะแบบนั้นเขาเลยอยากปกป้องนางตั้งแต่แรกเห็น

ไม่คิดว่านางอยู่ใต้ปีกเขาแล้ว เขายังไม่อาจปกป้องนางได้จนนางต้องล้มป่วยหลายครั้งหลายคราเช่นนั้น

“ที่พระชายาเป็นเช่นนี้เพราะวันนั้นแน่เลย” เสียงสาวใช้ดังขึ้นจากนอกห้อง

“วันไหน วันที่ใต้เท้าหวังมาหาที่ตำหนักน่ะหรือ” เสียงสาวใช้อีกคนเอ่ยขึ้นบ้าง

“ก็ใช่นะสิ ข้าได้ยินใต้เสียงใต้เท้าหวังดังออกไปถึงด้านนอก พอใต้เท้าหวังกลับไปพระชายาก็เอาแต่ร้องไห้”

“แต่ข้าได้ยินมากกว่านั้นอีก ข้าได้ยินพระชายาตัดพ้อกับหยวนซี ว่าทรงได้ยินใต้เท้าหวังพูดกับหยุนอี้ ว่าที่อยากให้คุณหนูรองเข้ามาอยู่ในตำหนักด้วยเพราะคุณหนูรองผู้นั้นแอบรักองค์ชายของเราอยู่ต่างหาก”

“เจ้าหมายความว่าใต้เท้าหวังอยากให้คุณหนูรองเป็นชายารองขององค์ชายอีกคนหรือ จะเป็นไปได้อย่างไร ทำแบบนั้นพระชายาคงเสียใจแย่”

“ความจริงแล้วคุณหนูรองอยากเป็นชายาเอกเลยต่างหาก เพราะตอนพระชายาอยู่ที่จวนก็ถูกใต้เท้าหวังกดดันให้สละตำแหน่งพระชายาให้คุณหนูรอง แต่องค์ชายไม่ยอม หากไม่ได้แต่งกับพระชายาก็จะไม่แต่งกับคุณหนูตระกูลหวังคนอื่นเด็ดขาด”

“พวกเจ้าพูดอะไรกัน! ออกไปคุกเข่าแล้วตบปากตัวเองยี่สิบทีเดี๋ยวนี้!!” เสียงของหยวนซีดุพวกนาง ทำให้ในห้องเงียบลงอีกครั้ง

เฉินเว่ยหานเริ่มเข้าใจบางอย่างมากขึ้น พอดีกับที่หญิงสาวบนเตียงได้สติกลับมา

“แค่ก! องค์ชายกลับมานานหรือยังเพคะ” นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“เจ้านอนลงเถอะอย่าเพิ่งลุกเลย เหตุใดจึงปล่อยให้ตัวเองล้มป่วยเช่นนี้ รู้หรือไม่ข้าตกใจเพียงใดตอนที่ได้ยินว่าเจ้าเป็นลมหมดสติ” เขาดุนางด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับรินน้ำป้อนให้ถึงปาก

“องค์ชายเพคะ ข้ามีเรื่องจะทูลขอร้อง” นางก้มหน้าถอนหายใจคล้ายจะตัดสินใจบางอย่างได้

“ว่ามาสิ หากไม่ใช่เรื่องที่มากมายอะไรข้าก็ยินดีทำให้เจ้า” เขายิ้มให้นางอย่างอบอุ่น แต่กลับได้เห็นน้ำตาของนางแทน

“น้องสาวหม่อมฉัน นางแอบรักองค์ชายมานานแล้ว ได้โปรดรับนางเป็นชายารองได้หรือไม่เพคะ” นางเอ่ยจบน้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลเอ่อออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“อวี่เอ๋อร์ เพราะเรื่องนี้สินะ เจ้าถึงได้ตรอมใจจนล้มป่วยเช่นนี้ ข้ารู้ว่าเจ้าต้องลำบากใจเพียงใด แต่สิ่งที่เจ้าขอข้าคงทำให้ไม่ได้ และข้าขอสัญญาต่อเจ้าว่าต่อให้ข้าต้องรับสตรีอีกหลายสิบนางเข้าตำหนัก ข้าก็จะไม่รับคนตระกูลหวังเข้าตำหนักอีกเด็ดขาด ไม่ว่าจะวันนี้หรืออนาคตข้างหน้า”

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พร้อมกับดึงร่างเล็กเข้าไปกอดปลอบเพราะนางร้องไห้จนตัวโอน

“ขอบพระทัยเพคะ ฮึก! ขอบพระทัยที่เข้าใจหม่อมฉันเพคะ”

เสียงเล็กดังอู้อี้กับแผงอกแกร่ง แต่เขาไม่ได้เห็นว่านางกำลังยิ้มอย่างสะใจเพียงใจ

น้องสาวของข้า ข้าจะทำให้เจ้าดิ้นทุรนทุรายจนกระอักเลือดตายเลยคอยดู

ชายหนุ่มอยู่ป้อนข้าว และเฝ้านางดื่มยาจนนางหลับไป เลยกลับไปที่ห้องหนังสือเพื่อจัดการงานที่ค้างอยู่

พอเขาจากไปนางก็ลืมตาขึ้นมา พร้อมกับเรียกสาวใช้คนสนิททั้งสองเข้ามาหา

“พระชายานอนไม่หลับหรือเพคะ” หยุนอี้เอ่ยถามเมื่อเห็นนายสาวนั่งตาใสราวกับคนปกติไม่ได้ล้มป่วย

“ข้านอนมาทั้งวันแล้วเลยไม่ง่วงน่ะ ตอนที่ข้าอยู่กับองค์ชาย เขาสัญญากับข้าด้วยนะ ว่าจะไม่รับเจียวหลิงเข้าตำหนักแน่นอน”

นางเอ่ยอย่างดีใจปนโล่งใจ แต่กลับเห็นว่าหยุนอี้มีสีหน้าที่แปลกไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบเอ่ย

“ดีแล้วนี่เพคะ เช่นนี้พระชายาก็วางใจได้แล้ว แปลว่าองค์ชายคงให้ความสำคัญกับพระชายามาก ถึงได้ห่วงความรู้สึกพระชายาจนไม่รับคนตระกูลเดียวกับพระชายาเข้าตำหนักเช่นนี้”

“หยุนอี้! เจ้าอย่าได้พูดเรื่องนี้ข้างนอกเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นคนไม่ดีจะเอาไปพูดให้ร้ายพระชายาได้!” หยวนซีรีบดุสาวใช้รุ่นน้อง

“อย่าดุนางเลย หยุนอี้ข้าขอโทษเจ้าด้วยนะที่ช่วงนี้หงุดหงิดใส่เจ้าบ่อย ๆ คงเพราะข้ามีหลายเรื่องให้คิดมาก” นางขอโทษสาวใช้ที่ตามมาจากบ้านเดิม

“ไม่เป็นไรเลยเพคะ หม่อมฉันเข้าใจว่าพระชายาเหน็ดเหนื่อยเพียงใด” หยุนอี้ยิ้มประจบ

“จริงสิ ข้ามีเรื่องให้เจ้าช่วยไปจัดการให้หน่อย ยาบำรุงที่ข้าต้มกินทุกวันใกล้จะหมดแล้ว พรุ่งนี้เจ้าช่วยไปซื้อมาไว้ให้ข้าหน่อยนะ” นางยื่นถุงเงินให้หยุนอี้

“เพคะ เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะออกไปแต่เช้า จะได้รีบกลับมาอยู่ปรนนิบัติพระชายา”

“ฝากเจ้าด้วยนะ มีแค่เจ้าที่พอรู้เรื่องยา หากไม่ใช่เจ้าข้าก็ไม่ไว้ใจให้คนอื่นไปซื้อแล้ว”

“พระชายาพูดเช่นนี้หยวนซีก็น้อยใจนะเพคะ” หยวนซีที่ยืนอยู่เอ่ยพร้อมทำหน้าเศร้า

“เจ้าเองก็สำคัญกับข้าพอ ๆ กับหยุนอี้นั่นแหละ หากไม่มีเจ้าใครจะช่วยข้าเลือกเสื้อผ้าเครื่องประดับล่ะ ขนาดหยุนอี้ยังไม่รู้ใจข้าเท่าเจ้าเลย เอาล่ะ! พวกเจ้ากลับไปพักผ่อนได้แล้ว หยวนซีก่อนออกไปช่วยเอาน้ำมาวางให้ข้าทีนะ”

นางไล่ทั้งสองออกจากห้อง แต่ยังนั่งรออยู่บนเตียงจนกระทั่งหยวนซีกลับเข้ามา

“พรุ่งนี้เจ้าตามหยุนอี้ไปนะ ดูว่านางไปพบเจียวหลิงหรือไม่”

“เพคะ บ่าวว่านางต้องไปแน่ ๆ เพราะต้องรายงานเรื่องที่องค์ชายรับปากพระชายาไว้ แต่พระชายาเพคะ ทำเช่นนี้จะไม่ทำให้คุณหนูรองยิ่งแค้นเคืองท่านมากกว่าเดิมหรือ”

หยวนซีรู้แผนการของนายสาวทั้งหมด แต่ก็ยังเดาไม่ออกว่าทำเช่นนี้ไปทำไม

“ยิ่งแค้นสิยิ่งดี น้องรองของข้าคงต้องรีบหาทางเพื่อบีบคันให้องค์ชายรับตัวเองเข้าตำหนักแน่ แต่นางได้เข้าตำหนักแล้วอย่างไรล่ะ สิ่งที่ข้าทำไว้ย่อมทำให้องค์ชายก็ไม่ชอบนางอยู่ดี สุดท้ายตำหนักแห่งนี้ก็จะเป็นกรงที่ขังนางเอาไว้ตลอดกาล”