บทที่ 3.1 ปกป้องขาทองคำ

“คุณหนู ดึกแล้วท่านยังไม่เข้านอนอีกหรือเจ้าคะ”

“ท่านแม่หลับหรือยัง”

“หลังจากจุดธูปหอมที่คุณหนูมอบให้ ไม่ถึงหนึ่งเค่อฮูหยินก็หลับแล้วเจ้าค่ะ”

เมิ่งหว่านชิงพยักหน้ารับคำรายงานของอวี้หรุน ธูปหอมที่นางให้คนจุดนั้นมีฤทธิ์ช่วยให้ผ่อนคลาย ท่านแม่ของนางหลายวันมานี้พบเจอเรื่องราวมามาก หากไม่ให้นอนพักผ่อนดีๆ เกรงว่าอาจจะล้มป่วยได้

เมื่อคิดถึงมารดาเมิ่งหว่านชิงก็อดที่จะรู้สึกกังวลใจในเรื่องความใจอ่อน มีเมตตา และขาดความเด็ดขาดของมารดาไม่ได้ แน่นอนว่านิสัยเช่นนี้ของมารดาเป็นคุณสมบัติแบบอย่างสตรีที่ดีงามของต้าเซี่ย เพียงแต่กับคนต่ำช้าเหล่านี้ ความใจดี มีเมตตาของมารดานับเป็นจุดอ่อนร้ายแรงที่พวกเขานำมาเล่นงานในภายหลัง

ในโลกที่แสนโหดร้ายใบนี้ มีเพียงผู้ที่รู้จักโต้กลับอย่างเสมอภาคกันเท่านั้น จึงจะสามารถยืนหยัดอยู่ได้

หากแต่เวลานี้เรื่องของมารดายังสามารถรั้งรอได้ แต่เรื่องของรุ่ยอ๋องนั้นรั้งรอไม่ได้แล้ว

“อวี้หรุนเจ้าเอาเงินนี้ไป แล้วพรุ่งนี้ก็ออกจากจวนไป...”

“บ่าวไม่ไปเจ้าค่ะ คุณหนูบ่าวรู้ดีว่าท่านกังวลเรื่องใด แต่ว่านับจากที่บ่าวสาบานต่อแม่ทัพเมิ่งว่าจะรับใช้ฮูหยินกับคุณหนู ชีวิตนี้ของบ่าวก็อุทิศให้พวกท่านแล้ว แต่หากวันนี้ท่านไม่ต้องการบ่าว เช่นนั้นบ่าวก็จะขอ...”

อวี้หรุนดึงมีดสั้นออกมาจากอกเสื้อง้างแขนขึ้นสูง ทว่ายังไม่ทันขยับกดมีดลงบนอกตามความตั้งใจ ถ้วยชาตรงหน้าของเมิ่งหว่านชิงก็ถูกนิ้วเล็กดีดด้วยพลังปราณภายในมากระทบกับข้อมือของสาวใช้จนมีดในมือหลุดร่วง

ดวงตาของอวี้หรุนเบิกกว้างแรกเริ่มนางตื่นตกใจที่ถูกคุณหนูน้อยขับไล่ตนออกจากจวน ทว่าตอนนี้กลับตื่นตระหนกกับฝีมือของคุณหนูน้อยมากกว่า

"คุณหนูท่าน..."

ความสงสัยของอวี้หรุนติดอยู่ที่ลำคอไม่กล้าถามออกมาโดยตรง 

“ที่ข้าจะให้เจ้าออกจากจวนก็เพื่อไปทำเรื่องสำคัญ”

“ทำเรื่องสำคัญ ไม่ใช่ขับไล่ออกจวนหรือเจ้าคะ”

เมิ่งหว่านชิงถอนหายใจยาว นิสัยมุทะลุ ขาดความรอบคอบของอวี้หรุนนี้นับว่าเป็นปัญหาสำคัญของสาวใช้ตรงหน้าที่จะต้องเร่งแก้ไข มิฉะนั้นแล้วเกรงว่าชะตาเลวร้ายในภายหน้าของอีกฝ่ายคงยากจะเปลี่ยนแปลงแก้ไข

“ไร้สาระรีบลุกขึ้น แล้วมานี่"

อวี้หรุนลุกขึ้นก่อนจะเดินตรงไปหาคุณหนูน้อยของตน เมื่อนางมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเมิ่งหว่านชิงก็ยื่นซองจดหมายฉบับหนึ่งให้กับอีกฝ่าย

"จดหมายนี่หาคนที่ไว้ใจได้ส่งมอบให้ท่านอาเซี่ยด้วยตนเอง”

ท่านอาเซี่ย หรือ เซี่ยหลิงโจว ก็คือรองแม่ทัพคนสนิทของเมิ่งชิงหยวน หากกล่าวว่าตระกูลเมิ่งเป็นแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดินมาเก้ารุ่น ตระกูลเซี่ยก็คือขุนพลคู่ใจตระกูลเมิ่งมาเก้ารุ่นเช่นกัน ความสัมพันธ์เหนียวแน่น ความผูกพันแน่นแฟ้น 

ดังนั้นในอดีตแม้เมิ่งหว่านชิงจะเป็นตัวแทนของเกาอู๋ฮั่นออกรบ เซี่ยหลิงโจวก็ยังคงยินดีเป็นขุนพลเคียงบ่าเคียงไหล่สู้ศึกเคียงข้างนางจนตัวตาย

แน่นอนว่าในชาติภพนี้เมิ่งหว่านชิงย่อมไม่ยอมให้เหตุการณ์เหล่านั้นเกิดซ้ำรอยอีกครั้ง

“คุณหนู นี่ท่านกำลังจะทำอะไรหรือเจ้าคะ”

“ข้าสั่งให้ไปทำก็ไปทำอย่าถามให้มากความ”

ไม่ใช่ว่านางไม่อยากบอกอวี้หรุน เพียงแต่เรื่องที่นางย้อนเวลามาจากอนาคตเหล่านี้จะบอกออกมาได้อย่างไร ร่างเล็กลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินไปหยุดที่ริมหน้าต่างทอดสายตามองไปยังท้องฟ้าที่มีดวงจันทร์เปล่งประกายแสง

ครั้งนี้หวังว่าสวรรค์จะเมตตาให้ข้ารักษาขาทองคำเพียงหนึ่งเดียวเอาไว้ได้

..................................................

เช้าวันต่อมาเสวี่ยชิงเยี่ยนที่นอนหลับสนิทมาตลอดคืนรู้สึกสดชื่นกว่าทุกวัน ทว่ายังไม่ทันได้จัดการธุระยามเช้า บุตรสาวตัวน้อยก็เดินเข้ามานั่งบนเตียงทิ้งตัวลงหนุนตักพร้อมกับกอดเอวบาง

“ออดอ้อนเช่นนี้ สร้างเรื่องอันใดไว้อีกเล่า”

ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่บุตรีสร้างเรื่อง เพื่อไม่ให้ถูกผู้เป็นบิดาลงโทษก็มักจะมาออดอ้อนนางเช่นนี้ คิดถึงเรื่องราวในวันวานอันแสนอบอุ่นสองดวงตาของเสวี่ยชิงเยี่ยนก็ร้อนผ่าว หวนคะนึงหาสามีที่จากไป

ท่านพี่หากวันนี้ท่านยังอยู่ พวกเราสองแม่ลูกคงไม่ถูกผู้อื่นดูแคลน รังแกเช่นนี้

เมิ่งหว่านชิงเห็นแววตาของมารดาแฝงไปด้วยความเศร้า ก็ขยับตัวกระชับอ้อมแขนให้แน่นมากขึ้น ก่อนจะเอ่ยปากออดอ้อน

“ยังคงเป็นท่านแม่ของข้า ที่รู้ใจข้าที่สุด”

เสวี่ยชิงเยี่ยนเห็นท่าทางออดอ้อนของบุตรี ก็หลงลืมความเศร้าไปชั่วขณะ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นตื่นตกใจเมื่อคนบนตักบอกเหตุผลที่มาออดอ้อนตนตั้งแต่เช้าเช่นนี้

"ลูกมาชวนท่านแม่ไปพบพี่ชายรุ่ยอ๋องเจ้าค่ะ"

เรื่องที่เมิ่งหว่านชิงตกน้ำแล้วได้พบกับรุ่ยอ๋องนั้นถูกสาวใช้ทั้งจวนเสวี่ยตั้งวงนินทาไปทั่ว ดังนั้นแม้ว่าเจ้าตัวจะไม่ได้มาบอกเล่าเหตุการณ์ให้นางฟัง เสวี่ยชิงเยี่ยนก็รู้เรื่องราวอย่างชัดเจนราวกับนางยืนดูอยู่ในเหตุการณ์

“ชิงเอ๋อร์เจ้าเติบโตที่ชายแดนย่อมไม่รู้ว่า วังรุ๋ยอ๋องเป็นสถานที่พระราชทานพิเศษ เว้นเพียงฮ่องเต้มีราชโองการ ผู้อื่นหากไม่มีเทียบเชิญไม่อาจเข้าไปได้”

“แต่ข้าไม่ต้องใช้เทียบเชิญก็เข้าได้เจ้าค่ะ”

พูดจบคนบนตักก็ชูป้ายประจำตัวของรุ่ยอ๋องขึ้น ทำเอาดวงตาของผู้เป็นมารดาเบิกกว้างด้วยความตื่นตกใจ

“ชิงเอ๋อร์เหตุใดเจ้าจึงมีป้ายประจำตัวพระองค์ของรุ่ยอ๋อง”

“แน่นอนว่าเป็นท่านอ๋องประทานให้เจ้าค่ะ”

หัวใจของเสวี่ยชิงเยี่ยนสั่นสะท้าน ป้ายประจำตัวของเชื้อพระวงศ์ชายนั้นล้ำค่ามาก ดังนั้นผู้เดียวที่สามารถครอบครองได้ก็คือ พระชายาเอกส่วนพระองค์

หรือว่ารุ่ยอ๋องกำลังหมายตาบุตรีของนางเป็นพระชายาเอกในอนาคต

...............................................