บทที่ 10-1 ปล่อยเงินกู้

"แม่นาง"

เสียงเรียกของฉินหงเย่ทำให้จินซินพลันได้สติคืนมา เมื่อนางหันมามองก็พบว่ายามนี้เขากำลังประคองนางเอาไว้ไม่ให้ล้ม ระยะห่างระหว่างเขาและนางอยู่ใกล้กันจนน่าตกใจ นางรีบผละออกห่างจากชายหนุ่ม ก่อนจะเอ่ย

"ขออภัยด้วย ข้าไม่ทันระวัง"

นางรักษาระยะห่างจากเขาแทบจะทันที พลางครุ่นคิดในใจ ชาติก่อนการพบกันของเขาและนางไม่ใช่ในเวลานี้ แต่เป็นช่วงเวลาหลังจากที่นางผิดหวังจากลู่จื่อเซวียนและมาดื่มสุราที่หอสุราพันจอกแห่งนี้ แต่ในชาตินี้เขาและนางกลับได้พบเจอกันก่อนช่วงเวลานั้น

เหตุใดเหตุการณ์บางอย่างจึงดูไม่เหมือนเดิมนะ

ฉินหงเย่ลอบสังเกตท่าทีของหญิงสาวตรงหน้าก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย กลิ่นสุราบนตัวเขาค่อนข้างแรงอยู่บ้าง ใบหน้าก็แดงซ่านเพราะฤทธิ์ของสุรา แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจทำให้ความหล่อเหลาของเขาลดทอนลงไปได้เลยสักส่วนเดียว

"ทำให้เจ้าตกใจแล้ว แต่เจ้าไม่ต้องกังวล ข้ามิใช่คนเลวหรอก ข้ามีนามว่าฉินหงเย่เป็นชินอ๋องแห่งแคว้นจิ่งโจว"

เขาแนะนำตัวพลางยกมือตบอกตนเองไปพลางราวกับภาคภูมิใจเสียเต็มประดา จินซินยิ้มตามมารยาทนิ่งๆ ไม่เอ่ยสิ่งใด ก่อนจะรีบทำความเคารพชายหนุ่ม อีกทั้งยังรักษาระยะห่างกับเขาตามเดิม นางไม่เคียดแค้นที่เขาเคยหลอกใช้นาง แต่นางก็ไม่คิดจะพัวพันกับเขาอีกเป็นครั้งที่สอง คนเช่นฉินหงเย่ปลิ้นปล้อนเจ้าเล่ห์เพทุบาย อย่าได้คิดเข้าไปข้องเกี่ยวย่อมดีที่สุด

นางถึงขนาดคิดว่าหากชาตินี้เขาไม่อาจผูกวาสนากับนางได้ และไม่อาจหลอกใช้นางได้อีกครั้ง เขาย่อมไม่อาจก่อกบฏได้สำเร็จ นางมีหรือจะไม่รู้ว่าสิ่งที่ฉิงหงเย่ต้องการมากที่สุดคือทหารของตระกูลลู่ หากจะกล่าวกันตามจริงคนที่พอจะมีทหารทัดเทียมกับราชสำนักก็คือตระกูลลู่ เพียงแต่ตระกูลลู่ภักดีมาตลอด ฉินหงเย่จึงไม่อาจยื่นมือมาก่อคลื่นใต้น้ำได้

และนางจะไม่ยอมให้เขาทำสำเร็จเป็นครั้งที่สอง นางจะต้องปกป้องคุ้มครองตระกูลลู่และทุกคนที่เคยดีกับนางเอาไว้ให้ได้

หากชาตินี้ทุกอย่างราบรื่นด้วยดี ไม่มีสงคราม บ้านเมืองสงบสุข นางก็จะทำการค้าขาย ใช้ชีวิตยืนอยู่บนลำแข้งของตัวเอง ไม่แต่งงานไปชั่วชีวิต

ฉินหงเย่ที่เห็นว่าสตรีตรงหน้าเอาแต่ยืนนิ่งเงียบไม่เอ่ยวาจาใด เขาจึงยื่นมือไปโบกไปมาตรงหน้านาง ทำให้จินซินได้สติคืนมา

"หม่อมฉันเสียมรรยาทแล้ว ขอท่านอ๋องโปรดอภัย หากไม่มีสิง่ใดแล้วหม่อมฉันขอตัวก่อนเพคะ"

หญิงสาวไม่อยากจะอยู่เสวนากับอ๋องหนุ่มให้มากความ จึงขอตัวจากไปทันที เมื่อจินซินจากไปแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าของฉินหงเย่ก็หายวับไปกับตา เหลือไว้เพียงความเย็นชาสายหนึ่ง ชายหนุ่มเดินขึ้นมาบนห้องส่วนตัวในหอสุราพันจอกอย่างไม่รีบไม่ร้อน เมื่อเข้ามาในห้องแล้วเขาก็ยกจอกสุราขึ้นมาหมุนเล่นไปมา ดวงตาคมมีความสงสัยพาดผ่าน

"เป็นนางเองหรือที่ช่วยสองพ่อลูกตระกูลเสิ่น"

ฉินหงเย่หันไปถามองค์รักษ์ที่ยืนอยู่ไม่ไกล องค์รักษ์พยักหน้ารับก่อนจะเอ่ย

“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง"

"ช่างดีนัก! ทำให้ข้าเสียรายได้ไปไม่น้อยเลย ร้านนั้นทำเลดีมาก หากเรายึดมาได้แล้วเอามาขายในราคาที่สูงกว่ายอดหนี้ จะต้องได้กำไรไม่น้อย แต่นางกลับยื่นมือมาสอดแล้วยังทำให้คนของข้าถูกจับตัวไปที่ว่าการ"

"ท่านอ่องเช่นนั้น ส่งคนไปจัดการนางดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"

"เจ้าโง่หรือ! เรื่องนี้มีลู่จื่อเซวียนสอดมือเข้ามาอีกคนจะทำเรื่องบุ่มบ่ามไม่ได้ อีกทั้งคนของเราก็ถูกจับตัวไปหมด ได้ยินว่านางอาศัยอยู่ในจวนตระกูลลู่ หากเกิดเรื่องขึ้นกับนางตระกูลลู่ต้องไม่ปล่อยผ่านแน่นอน สองปีมานี้ไม่ง่ายเลยกว่าข้าจะมาถึงจุดนี้ย่อมไม่อาจทำให้ฉินหงเยี่ยนระแวงสงสัย เราต้องหาวิธีอื่น"

"เช่นนั้น"

"ได้ยินว่าพวกมันยังไม่สารภาพความผิดซัดทอดมาถึงข้าใช่หรือไม่ เช่นนั้นคืนนี้เจ้าก็ไปจัดการฆ่าปิดปากพวกมันทั้งหมดเสีย แล้วค่อยไปขูดรีดเอากับลูกหนี้รายอื่นๆ"

"พ่ะย่ะค่ะ"

“จำไว้ อย่าให้มีพิรุธ”

“บ่าวทราบแล้ว”

องค์รักษ์รับคำก่อนจะจากไปทันที เมื่อนั่งอยู่ตามลำพังแล้วฉินหงเย่มีท่าทีเคร่งเครียดไม่น้อย

ภายนอกเขาแสร้งทำตัวราวกับหมอนปักลาย (เชิงอรรถ ภายนอกดูดี แต่ไม่มีความรู้ความสามารถใดๆ) กินเหล้าเคล้านารี ยามเข้าวังหลวงก็ยอมเป็นตัวตลกให้ฉินหงเยี่ยนกดข่ม เขาต้องพยายามมากเท่าใดเพื่อให้ตนเองมีชีวิตรอด

เขาเป็นเพียงองค์ชายที่เกิดจากพระสนมตำแหน่งเล็กๆ ย่อมเทียบไม่ได้กับฉินหงเยี่ยนที่เกิดจากครรภ์ของฮองเฮา ที่ผ่านมาเขาต้องยอมให้ฉินหงเยี่ยนยืนอยู่เหนือศีรษะเพื่อแลกมาซึ่งหนทางรอดในชีวิต

เบื้องหน้าเขาคือท่านอ๋องจอมเสเพล แต่ลับหลังเขาลอบปล่อยเงินกู้ดอกเบี้ยโหด โดยใช้พวกอันธพาลบังหน้า ยามเกิดเรื่องจึงยากที่จะสาวมาถึงตัวเขาได้ หากลูกหนี้ไม่มีเงินมาคืนก็จัดการยึดบ้านยึดที่ดินมาขายต่อในราคาที่สูงเป็นสองสามเท่าตัว ที่ผ่านมาเขามีกำไรมหาศาลจากการโกงกินขูดรีดเงินราษฏรมาไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ ที่ต้องทำเช่นนี้ก็เพื่อนำเงินไปเลี้ยงดูทหารเดนตายที่เขาซุกซ่อนเอาไว้ เขาต้องซ่องสุมกำลังพลให้มากพอเพื่อจัดการกับฉินหงเยี่ยน แต่จนใจที่ฉินหงเยี่ยนมีตระกูลลู่คอยเป็นโล่ชั้นดีปกป้องเอาไว้ ไม่ว่าเขาจะทำสิ่งใดล้วนต้องระมัดระวังอย่างยิ่งยวด

แต่อยู่ๆ กลับมีสตรีใจกล้ามาทำให้บ่อเงินบ่อทองของเขาหลุดมือไป น่าเจ็บใจนัก

หลังจากที่ทราบเรื่อง เขาก็สั่งให้คนสืบดูภูมิหลังของนาง จนรับรู้พื้นเพเดิมและความเป็นอยู่ของนาง

เดิมทีนางกำลังจะได้แต่งงานกับลู่จื่อเซวียนในอีกไม่นาน

ฉับพลันเขาก็คิดแผนการหนึ่งขึ้นมาได้

ตระกูลลู่เรืองอำนาจมาแต่ไหนแต่ไร มีทหารอยู่ในมือไม่น้อยเลยอีกทั้งยังมีความสัมพันธ์อันดีกับจิ่งไทเฮา แต่ในใจลึกๆ แล้วฉินหงเยี่ยนกลับไม่ค่อยชอบตระกูลลู่เท่าใดนัก เพราะอยากจะได้ทหารของตระกูลลู่มาอยู่ใต้อาณัติของตน แต่จนใจที่มีจิ่งไทเฮาคอยขวางทำให้ไม่อาจลงมือข้ามแม่น้ำรื้อสะพานได้

แต่หากว่าสกุลลู่มีใจคิดไม่ซื่อขึ้นมาเล่า เช่นนั้นแม้แต่จิ่งไทเฮาก็คงขัดขวางไม่ได้กระมัง

ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากก่อนจะยกจอกสุราขึ้นดื่ม เขาคิดจะใช้แผนการหอยกาบทะเลาะกับนกกระยาง ชาวประมงได้ประโยชน์ ให้พวกนั้นตีกันเองส่วนตนก็รอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์

แต่จะทำเช่นไรให้พวกมันตีกันเองนั่นแหละคือปัญหา

ฉินหงเย่พลันคิดถึงใบหน้าของจินซินขึ้นมา หากว่าเขาหลอกล่อนางให้มาอยู่ฝั่งเดียวกับเขาได้จะดีเพียงใด นางอาศัยอยู่ในจวนตระกูลลู่ย่อมต้องรู้เรื่องราวของคนในตระกูลลู่ไม่น้อย หากใช้งานนางได้ก็คงจะดี ได้ยินว่านางเอาแต่ใจหัวสูง ไม่ค่อยเห็นหัวใคร ทำสิ่งใดสุดโต่ง ซ้ำยังหลงใหลในตัวลู่จื่อเซวียนจนแทบคลั่ง หากเขาดึงนางมาเป็นพวกได้เช่นนี้คงจะดีไม่น้อย เพียงแต่เรื่องนี้ต้องใช้ความพยายามมากเสียหน่อยจะบุ่มบ่ามมิได้

เขาอดทนให้จิ่งไทเฮาและฉินหงเยี่ยนข่มเหงมานานปี ไม่คิดเลยว่าอยู่ๆ จะมีหมากตัวหนึ่งโผล่ขึ้นมาช่วยให้แผนการของเขาสำเร็จเร็วขึ้น!