บทที่ 9-2 เริ่มทำการค้า

จินซินพยักหน้าแล้วลุกเดินตามเสิ่นหลีเข้าไปที่ด้านหลังของร้านสมุนไพร เมื่อมาถึงก็พบว่าด้านหลังร้านมีโรงเก็บสมุนไพรอยู่ เป็นโรงเก็บสมุนไพรที่ค่อนข้างกว้างขวางพอสมควร อีกทั้งรอบๆ บริเวณยังมีสมุนไพรจำนวนมากปลูกเอาไว้อีกด้วย จินซินยิ้มเต็มใบหน้าก่อนจะหันมาพูดกับเสิ่นหลี

"เยี่ยมมาก เสิ่นหลีเจ้าฟังข้านะ ข้าอยากจะเปิดร้านเครื่องหอมสมุนไพร ทำกำยานจากสมุนไพร ถุงหอม รวมไปถึงอาหารบำรุงสุขภาพ ทั้งยังคิดจะเปิดร้านเสริมความงามของสตรีจากสมุนไพรอีกด้วย ข้าจะเริ่มขายถุงหอมและกำยานก่อน โดยใช้ร้านเจ้าเปิดทำการค้า แรกเริ่มกำไรอาจจะไม่มากนัก แต่ข้ามีแผนการในใจแล้ว เจ้าแค่ทำตามที่ข้าบอกก็พอ หากมีรายได้งามๆ พวกเจ้าย่อมไม่ขาดกำไรในส่วนนี้"

เสิ่นหลีดีใจเป็นอย่างมาก นอกจากไม่ต้องหาที่อยู่ใหม่แล้ว ยังได้ทำงานที่ตนเองรักอีกด้วย คุณหนูจินซินไม่ได้ไล่นางแล้วยังจะช่วยให้นางกับบิดามีหนทางทำกิน เสิ่นหลีจึงยิ่งซาบซึ้งใจเข้าไปใหญ่

จินซินใช้เวลาครึ่งค่อนวันในการขลุกอยู่กับบรรดาสมุนไพรตรงหน้า นางสอนให้เสิ่นหลีทำถุงหอมและกำยานจากสมุนไพรเหล่านั้น ถุงหอมและกำยานที่จินซินทำนั้นเป็นสูตรลับ มีกลิ่นหอมไม่เหมือนกับร้านอื่น ไม่ฉุนเกินไปยามสูดดมแล้วให้ความรู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมาก เสิ่นหลีตื่นเต้นมาก นางขายสมุนไพรก็จริงแต่กลับรู้เรื่องนี้งูๆ ปลาๆ ไม่ได้เชี่ยวชาญอะไรมาก

"เอาล่ะ วันนี้ทำเพียงเท่านี้ก่อน พรุ่งนี้เจ้าก็เปิดร้านขายได้เลย วันแรกก็ลองแจกลูกค้าที่ผ่านไปผ่านมาให้ทดสอบสินค้าไปก่อน รอให้ผู้คนเกิดความสนใจแล้วค่อยขายอย่างเป็นทางการ ที่สำคัญ เจ้าจะต้องจดจำราคาให้แม่นยำ ราคาถุงหอมแต่ละชนิดจะไม่เหมือนกัน สำหรับชาวบ้านทั่วไป จะขายอยู่แพงสุดไม่เกินยี่สิบอีแปะ แต่หากเป็นลูกค้าที่เป็นเหล่าคุณหนูตระกูลผู้ดีก็เริ่มต้นที่หนึ่งร้อยถึงสามร้อยอีแปะ เนื้อผ้าและการปักที่ใช้ทำถุงหอมจะต้องดีกว่าของชาวบ้านทั่วไปเพื่อให้สมกับราคา หากเป็นถุงหอมที่ทำจากผ้าไหม ที่เหล่าขุนนางมักจะซื้อเป็นของกำนััล ก็จะขายในราคาสองถึงสามตำลึงขึ้นไป แต่ยามนี้พวกเราเพิ่งเริ่มกิจการ พยายามดึงดูดลูกค้าทั่วๆ ไปก่อนแล้วกัน ไว้ข้าหาคนปักถุงหอมฝีมือดีมาได้เมื่อไหร่ เราค่อยว่ากันอีกที”

"เจ้าค่ะ"

"ส่วนพวกกำยานก้อนสำหรับจุดในห้องก็ขายในราคาห้าสิบถึงหนึ่งร้อยอีแปะ แต่ถ้าเป็นกำยานที่ทำจากไม้กฤษณา ราคาจะเพิ่มสูงขึ้นมาสักหน่อย ขายในคาคาหนึ่งถึงสิบตำลึง สมุนไพรทั่วไปเริ่มต้นขายที่สามอีแปะไปถึงหนึ่งตำลึงต่อหนึ่งจิน ราคาสมุนไพรจะขึ้นอยู่กับคุณภาพของสินค้า เสิ่นหลี เจ้าเป็นคนเก่ง ข้าเชื่อว่าเจ้าจะต้องทำได้อย่างแน่นอน ข้าเชื่อมั่นในตัวเจ้า"

เสิ่นหลีพยักหน้ารับแล้วจึงเอ่ยชื่นชมจินซินไม่ขาดปาก

"คุณหนู ท่านช่างมีความรู้มากมายจริงๆ เจ้าค่ะ"

“ความรู้มากมายอันใดกัน ก็แค่ความรู้งูๆ ปลาๆ เท่านั้นเอง เอาล่ะ ข้าต้องรีบกลับจวนแล้ว ไว้ข้าจะมาหาเจ้าใหม่ หากขาดเหลือสิ่งใด เจ้ามาแจ้งอาหลิงสาวใช้นางนี้ของข้าได้"

"เจ้าค่ะ"

จินซินสั่งงานเสร็จเรียบร้อยก็เดินกลับจวนโดยมีอาหลิงคอยติดตามอยู่ตลอดทาง ทว่าระหว่างทางนางเกิดรู้สึกหิวขึ้นมาจึงแวะซื้อซาลาเปากินและยังแบ่งให้อาหลิงอีกสองลูก อาหลิงยิ้มเต็มใบหน้ารีบเอ่ยขอบคุณเจ้านายอย่างดีอกดีใจ นางชอบคุณหนูในยามนี้ยิ่งนัก คุณหนูใจดี ไม่โหดร้ายและยังมีเหตุผลกว่าแต่ก่อนมาก ยามนี้บ่าวไพร่ทุกคนก็เริ่มไม่หวาดกลัวคุณหนูแล้ว

จินซินกินซาลาเปาได้สองสามคำก็รู้สึกว่ามีสายตาหลายคู่กำลังจับจ้องมองมา เมื่อนางหันไปมองก็พบว่ามีเด็กๆ กลุ่มหนึ่งกำลังยืนจ้องมองซาลาเปาในมือนางตาเป็นมัน

นางจำได้ว่าจิ่งโจวมีโรงเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ใกล้ๆ ละแวกนี้ เด็กเหล่านั้นไม่มีบิดามารดา บ้างก็ถูกนำมาทิ้งไว้ บ้างก็พ่อแม่ตาย บ้างก็ถูกพ่อแม่นำมาทิ้งเอาไว้ที่นี่เพราะไม่มีปัญญาจะเลี้ยงดู ทุกวันจะมีเด็กๆ จากโรงเลี้ยงเด็กกำพร้าจำนวนหนึ่งติดตามผู้ดูแลออกมาขายสินค้าที่เด็กๆ ในโรงเลี้ยงเด็กกำพร้าช่วยกันทำออกมาขาย นางในยามนั้นรังเกียจเด็กๆ เหล่านี้มาก อีกทั้งยังเคยด่าทอไล่ตีเพียงเพราะพวกเขามาขวางทางรถม้าของนาง

จินซนถอนหายใจยาวๆ ออกมา ชาติแล้วจิตใจของนางบิดเบี้ยวถึงขนาดไม่สงสารเพื่อนมนุษย์ด้วยกันเลย นางก้มลงมองซาลาเปาในมือของตนเอง ก่อนจะเดินกลับไปที่ร้านขายซาลาเปาอีกครั้ง

"เถ้าแก่ ข้าซื้อซาลาเปาท่านหมดนี่เลย"

"หา! หมดนี่เลยหรือ"

"อืม หมดนี่แหละ แล้วก็รบกวนท่านช่วยนำไปส่งที่โรงเลี้ยงเด็กกำพร้าให้ข้าที"

เถ้าแก่ร้านจ้องจินซินเหมือนมองเห็นผี เดิมทีที่นางเดินกลับมาร้านเขา เขาก็คิดว่านางจะมาอาละวาด แต่ไหนแต่ไรยามหญิงสาวออกมาซื้อของแล้วไม่ถูกใจ นางจะอาละวาดโวยวายใหญ่โต ช่างเป็นคุณหนูที่ทำให้คนรังเกียจโดยแท้ พอมีคนร้องเรียนนางก็ยกจวนตระกูลลู่ขึ้นมาอ้าง บอกว่าตนเองคือว่าที่ฮูหยินโหวน้อย ชาวบ้านจึงไม่กล้ามีเรื่องด้วยเข็ดขยาดนางทั้งสิ้น ถึงขนาดไม่อยากจะขายของให้นาง แต่วันนี้กลับบอกว่าจะซื้อซาลาเปาทั้งหมดให้เด็กๆ ยากไร้ นี่เขากำลังฝันไปใช่หรือไม่!

จินซินคร้านจะสนใจสายตาของเถ้าแก่ร้าน อีกทั้งยังยื่นเงินส่งให้เขาอย่างอารมณ์ดี

“นี่ค่าซาลาเปา อย่ามัวแต่มองข้า รีบๆ เอาซาลาเปาไปให้เด็กๆ เร็วเข้า”

เถ้าแก่ร้านรับเงินมาพร้อมกับพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม จินซินเห็นว่าเวลาไม่เช้าแล้ว (เชิงอรรถ หมายถึงเวลาที่ล่วงเลยมานานแล้ว) ก็ตั้งใจจะกลับจวนลู่ ระหว่างทางนางสำรวจมองดูร้านค้าต่างๆ มากมาย บางร้านก็ติดป้ายว่าจะขาย นางจึงมีความคิดหนึ่งปรากกฎขึ้นในหัว

หลังจากที่นางจัดการพ่อบ้านอวี๋ตั้งใจเชือดไก่ให้ลิงดู คนอื่นๆ ก็ไม่กล้าทำงานแบบชุ่ยๆ อีก ทุกๆ เดือนจะส่งเงินพร้อมบัญชีมาให้นางตรวจสอบไม่กล้าเล่นตุกติก

หากว่านางทยอยขยายกิจการเหล่านั้นมาที่เมืองหลวงทีละร้าน จะต้องได้กำไรงามๆ เป็นแน่ เมื่อตัดสินใจได้แล้วนางจึงจดจำร้านค้าละแวกนั้นที่ติดป้ายขายและทำเลของร้านเอาไว้ก่อน อาหลิงที่เห็นว่าเจ้านายหยุดมองดูร้านเหล่านั้นอยู่เป็นนานสองนานจึงถามด้วยความสงสัย

“คุณหนู มีอะไรหรือเจ้าคะ”

“ไม่มีอะไร พวกเรากลับกันเถอะ”

จินซินพาอาหลิงเดินมาเรื่อยๆ จนมาถึงที่หอสุราขนาดใหญ่ หอสุราแห่งนี้มีชื่อว่าหอสุราพันจอก เมื่อได้มาเห็นหอสุราแห่งนี้อีกครั้งนางก็อดหวนคิดถึงอดีตไม่ได้

ชาติก่อนนางเข้าออกที่นี่ราวบ้านหลังที่สอง จนกระทั่งได้พบกับฉิงหงเย่

ฉินหงเย่ภายนอกแสร้งทำเป็นคนเสเพลไม่เอาไหน แต่แท้จริงกลับซ่อนคมเอาไว้ในฝัก จินซินเหยียดยิ้มหยันอยู่ในใจคำหวานที่เขาเคยพูดกับนาง ท่าทีอ่อนโยนที่เคยแสดงออกให้นางดูล้วนจอมปลอมทั้งสิ้น นางในยามนั้นช่างไร้เดียงสาและโง่เขลาสิ้นดี คิดว่าตนเองฉลาดแต่แท้จริงกลับโง่เสียยิ่งกว่าหมู

จินซินส่ายหน้าเล็กน้อยเพื่อไล่ความคิดเหล่านี้ออกไป นางไม่สนใจหอสุราพันจอกอีก หลายวันมานี้เพราะใช้สมุนไพรมาทำอาหารบำบัดทำให้อาการโหยสุราของนางลดน้อยลงไปมาก

ทว่านางเพิ่งจะเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็ถูกใครบางคนเดินชนเข้าเสียก่อน

"แม่นางน้อย ขออภัยด้วย ข้าไม่ทันระวัง เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่"

จินซินชะงักไปชั่วขณะ น้ำเสียงที่แสนคุ้นเคยนี้ไม่ผิดแน่

เป็นฉินหงเย่!

ในที่สุดนางและเขาก็ต้องวนเวียนกลับมาพบกันอีกจนได้!