บทที่ 9-1 เริ่มทำการค้า

เมื่อพาคนมาส่งที่เรือนพักแล้ว จินซินก็ให้อาหลีและอาหลิงไปช่วยกันต้มยามาให้หยางซานดื่มตามที่ท่านหมอได้กำชับเอาไว้ หยางซานรู้สึกขยาดการดื่มยาที่ขมฝาดเสียเหลือเกิน แต่เพราะไม่อาจปฏิเสธจินซินได้จึงจำต้องดื่มเข้าไปจนหมด แท้จริงแล้วบาดแผลเพียงเท่านี้เขาย่อมไม่เป็นอะไรอยู่แล้ว แต่เพราะต้องการเบี่ยงเบนความสนใจของนางมาจากลู่จื่อเซวียนเขาจึงต้องแสร้งทำเช่นนี้

หากจะให้เขาบอกกับนางตามจริงว่าไม่อยากให้นางไปตามตอแยลู่จื่อเซวียน นอกจากนางจะไม่ฟังแล้วอาจจะอาละวาดและเกิดสงสัยในตัวเขาเอาได้

ด้านจินซินที่เห็นว่าหยางซานกินยาจนหมดถ้วยแล้วก็วางใจลงได้ นางยื่นมือไปขยับผ้าห่มขึ้นมาห่มให้เขาอย่างใส่ใจ หยางซานแอบขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ จินซินมีหรือจะมองไม่ออก ระยะหลังมานี้นางทำดีกับทุกคน เหล่าบ่าวไพร่ต่างล้วนสงสัยในความเปลี่ยนแปลงนี้ของนางกันหมด

“เจ้าคงสงสัยสินะ ว่าเหตุใดระยะหลังมานี้ข้าจึงเปลี่ยนไป อาซาน ข้ามาคิดดูแล้ว ที่ผ่านมาเพราะมีท่านพ่อเอ็นดูคอยตามใจ ข้าจึงทะนงตน แต่ยามนี้ข้าไม่มีท่านพ่อท่านแม่แล้ว ซ้ำยังมาอาศัยบ้านผู้อื่นอยู่ ข้าจะทำตัวเช่นตอนอยู่ที่บ้านเดิมไม่ได้แล้ว ข้าต้องคิดให้มาก เจ้าเข้าใจที่ข้าพูดหรือไม่”

หยางซานพยักหน้าเล็กน้อย ความมั่นใจของเขาเพิ่มขึ้นมาหลายสิบส่วนว่านางจะต้องกลับมาเกิดใหม่เหมือนเขาอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นจะเกิดความเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ได้อย่างไร

แต่เขายังไม่มีความกล้าพอจะเอ่ยปากถามนางออกไปตรงๆ เขาขี้ขลาดเกินไป คงต้องใช้เวลารวบรวมความกล้าอีกสักหน่อย

ชายหนุ่มกระชับผ้าห่มขึ้นมาห่ม พร้อมกับเอ่ย

"คุณหนู บ่าวหนาวขอรับ"

"หนาวหรือ ข้าจะให้คนนำผ้าห่มมาให้เจ้าอีกผืน"

จินซินรีบสั่งให้สาวใช้หาผ้าห่่มมาให้หยางซานอีกผืน แล้วยังนั่งอยู่เป็นเพื่อนจนดึกดื่นจนผล็อยหลับไป

หยางซานมองดูจินซินที่ฟุบหน้านอนหลับอยู่ข้างเตียงด้วยแววตาที่อ่อนโยน ชายหนุ่มยื่นมือออกไปหมายจะลูบไล้ไปตามใบหน้าของนาง ก็คงจะมีเพียงยามที่นางหลับเท่านั้นเขาจึงกล้าแตะต้องนางเช่นนี้

ทว่าต่อมาชายหนุ่มก็ยั้งมือเอาไว้ เขาไม่อยากจะทำสิ่งใดที่เป็นการล่วงเกินนางไปมากกว่านี้ จึงนอนมองนางอยู่เช่นนั้น ฉับพลันภาพอดีตในชาติก่อนก็ปรากฏขึ้นมาในห้วงความคิด

"คุณหนู หากท่านจะเข้าวังหลวงเช่นนั้นบ่าวจะติดตามท่านไปด้วยขอรับ"

"เจ้าจะเข้าไปได้เช่นไร ในวังหลวงห้ามบุรุษเข้ามิใช่หรือ"

"บ่าวย่อมตามไปได้แน่นอน ขอคุณหนูโปรดวางใจ"

"เช่นนั้นก็ดีเหมือนกัน ใช้ใครเป็นวัวเป็นม้าก็ไม่รู้ใจข้าเท่าเจ้า"

.........

"อาซาน เจ้ารู้หรือไม่ ลู่จื่อเซวียนไม่พึงใจในตัวข้า ข้าเกลียดชังสตรีทุกคนที่เข้าใกล้เขา ข้าเกลียด!"

เอ่ยจบนางก็ฟาดแส้ลงมาที่กลางหลังของหยางซานไม่หยุด อีกทั้งยังลงมือทุบตีเขาอย่างหนักเพื่อระบายโทสะ จนริมฝีปากของชายหนุ่มมีเลือดไหลซึม ใบหน้าบวมเป่ง ตามตัวมีแต่รอยเขียวช้ำเป็นวงกว้าง เมื่อลงมือตบตีคนจนพอใจแล้ว นางก็บอกกับหยางซานอย่างโหดเหี้ยม

"หึ คอยดูเถอะ ข้าจะต้องหาทางกำจัดสตรีเหล่านั้นให้พ้นทางให้หมด"

จินซินยามนี้เหมือนคนหลงใหลในความรักจนเสียสติไปแล้ว นางแทบฉีกผ้าเช็ดหน้าเป็นชิ้นๆ ดวงตาวาวโรจน์ ขณะเดียวกันนั้นอาซีก็ยกของว่างเข้ามาพอดีแต่เพราะไม่ทันระวังจึงหกเลอะเทอะ จินซินบันดาลโทสะจึงสั่งโบยอาซีจนตาย เมื่อจัดการโบยอาซีจนตายแล้วนางกลับไม่รู้สึกผิดเลยด้วยซ้ำ อีกทั้งยังบอกว่าน่าเสียดายที่ตายเร็วไปหน่อย

จากนั้นสามวันต่อมาอาหลิงก็ทำให้นางไม่พอใจอีกคน นางโมโหจึงคว้าเชือกขึ้นมารัดคออาหลิงจนตาย กว่าเขาจะมาพบอาหลิงก็กลายเป็นศพไปเสียแล้ว

ที่ผ่านมานางโหดร้ายทารุณกับบ่าวไพร่มาตลอด นิสัยบิดเบี้ยวผิดมนุษย์มนาจนยากจะควบคุม

ชาติก่อนจิตใจของนางอำมหิตยิ่งนัก ไม่ได้จิตใจดีมีเมตตาปรานีเหมือนเช่นในชาตินี้เลยแม้แต่น้อย ทว่ามันกลับเป็นนิมิตรหมายอันดีทำให้เขามีความหวัง

หยางซานมองดูสตรีตรงหน้าที่ยามนี้กำลังนอนหลับตาพริ้มด้วยความรักใคร่ ดวงหน้าของนางงดงามราวกับภาพวาด เขาหลงรักนางตั้งแต่วัยเยาว์ รักมากเหลือเกิน แต่เพราะด้วยฐานะของเขาต่ำต้อยเกินไป จึงไม่กล้าอาจเอื้อมหมายปองในตัวนาง

ขอเพียงชาตินี้นางได้พบเจอกับบุรุษดีดีสักคนที่รักนางจริง เขาก็วางใจแล้ว เขาที่เป็นบ่าวคงทำได้เพียงเท่านี้จริงๆ

ด้านจินซินนั้นเมื่อนางตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตนเองถูกอุ้มกลับมาที่ห้องนอนแล้ว เมื่อสอบถามจากอาหลีก็ได้ความว่าหยางซานเป็นคนอุ้มนางกลับมาที่เรือนในช่วงกลางดึกที่ผ่านมา จินซินที่นั่งอยู่บนเตียงเผยรอยยิ้มออกมา ไม่ว่าจะชาติไหนเขาก็ทำดีกับนางมาโดยตลอด นางสั่งให้อาซีไปทำข้าวต้มให้หยางซานและบอกให้เขากินยาให้หมดถ้วย ส่วนตัวนางนั้นเมื่อกินมื้อเช้าอิ่มแล้วก็ออกจากจวนไปทำธุระของตน โดยมีอาหลิงติดตามไปด้วย

มิใช่ว่านางอยากออกมาก่อเรื่องหรือเที่ยวเล่นสนุกไปวันๆ แต่เพราะว่านางต้องการหาหนทางทำมาหากินให้กับตนเอง นางต้องการหาเงินให้ได้มากๆ แม้เงินทองที่ท่านพ่อท่านแม่ทิ้งไว้ให้ก่อนตายจะมีมากมาย แต่หากนางเอาแต่ใช้อย่างสุรุ่ยสุร่ายไม่หาเพิ่มเช่นนั้นมันคงจะมีแต่หมดไปไม่งอกเงยขึ้นมา และนางจะไม่ยอมให้เงินของนางหมดเปลืองไปโดยเปล่าประโยชน์ดังเช่นชาติก่อน

จินซินเดินลัดเลาะมาตามริมทางเดินอย่างไม่รีบไม่ร้อน ครั้งนี้นางไม่ได้เอารถม้ามาด้วยเพราะอยากเดินสำรวจไปด้วย เดินมาได้ครู่หนึ่งก็หยุดอยู่ที่หน้าร้านสมุนไพรตระกูลเสิ่น เพราะตอนนี้ร้านค้าปิดกิจการจึงปิดหน้าร้านเอาไว้ จินซินให้อาหลิงร้องเรียกคนไม่นานเสิ่นหลีก็เปิดประตูออกมาดู เมื่อพบว่าเป็นจินซินนางก็ดีใจมาก

"คุณหนูจิน ท่านรีบเข้ามาด้านในก่อนเจ้าค่ะ"

เสิ่นหลีทักทายจินซินอย่างกระตือรือร้น อีกทั้งยังนำน้ำชามารับรองนางด้วย

“คุณหนูจิน ชาที่บ้านข้าอาจรสชาติไม่ล้ำเลิศเท่ากับชาที่ท่านเคยดื่ม หวังว่าคุณหนูจะไม่ถือสา”

จินซินคลี่ยิ้มแล้วจึงยกถ้วยชาขึ้นดื่ม

“ไม่เลย รสชาติดีมาก”

เสิ่นหลีที่เห็นว่าจินซินไม่แสดงท่าทียกตนข่มท่านเลยก็รู้สึกนับถือในตัวจินซินเข้าไปใหญ่

“คุณหนูจิน ท่านมาพบข้ามีเรื่องใดจะให้ข้าทำหรือเจ้าคะ”

จินซินเมื่อได้ยินก็เอ่ยเข้าประเด็นในทันที

"ร้านของเจ้ายังมีสมุนไพรหลงเหลืออีกมากน้อยเท่าใด ข้าอยากดูสักหน่อย"

"ได้เจ้าค่ะ คุณหนูเชิญตามข้ามา"