INICIAR SESIÓNสองคนนั้นชะงัก ก่อนสบตากันอย่างลังเล หากเรื่องนี้ถูกนำออกไปพูดจริง ต่อให้คุณหนูรองไม่เป็นที่โปรดปราน พวกเขาก็ผิดกฎจวนอยู่ดี
ชุ่ยฮวากลับไม่สนใจ นางเดินเข้ามาคว้าข้อมือลี่หลิน
“เลิกพูดมากแล้วลุกขึ้น ฮูหยินสั่งให้ข้าพาเจ้าไปพบเดี๋ยวนี้ ส่วนเรื่องเศรษฐีจู อีกสามวันเจ้าก็ต้องไปตามที่กำหนดไว้!”
เถาเถารีบเข้าขวาง “อย่าแตะต้องคุณหนู”
“ไสหัวไป”
ชุ่ยฮวาผลักเถาเถาจนเซ แววตาของลี่หลินวาบขึ้นทันที
“ปล่อยมือ”
“ไม่ปล่อยแล้วจะทำไม”
เพียะ!
เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังชัดไปทั่วห้อง
ชุ่ยฮวาหน้าหัน ร่างแข็งค้างอยู่กับที่ มือที่จับลี่หลินคลายออกโดยอัตโนมัติ
ทั้งห้องเงียบสนิท แม้แต่เถาเถายังเบิกตากว้าง
ชุ่ยฮวาค่อย ๆ หันกลับมา มือหนึ่งกุมแก้มที่เริ่มแดง ดวงตาแทบถลนออกจากเบ้า
“เจ้า... เจ้ากล้าตบข้า”
ลี่หลินต้องกำขอบเตียงเอาไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองเซ แค่ใช้แรงตบเมื่อครู่ก็ทำให้หัวใจเต้นแรงและหายใจถี่ แต่สีหน้าของนางยังคงสงบนิ่ง
“เหตุใดข้าจะไม่กล้า”
“ข้าเป็นคนของซูฮูหยิน”
“แล้วอย่างไร”
ชุ่ยฮวาถึงกับพูดไม่ออก
ลี่หลินยกสายตาขึ้นมอง “ต่อให้นางเป็นฮูหยินเอกของบิดาข้า เจ้าก็ยังเป็นเพียงบ่าว ส่วนข้าคือคุณหนูรองแห่งจวนสกุลไป๋ เจ้าบุกรุกเข้าห้องนอนของข้าโดยพลการ ทั้งยังพาบ่าวชายเข้ามาด้วย ใช้วาจาหยาบคาย มิหนำซ้ำยังกล้าลงมือฉุดกระชากข้า!”
นางเว้นจังหวะ ก่อนถามช้า ๆ
“หากเรื่องนี้ออกไปถึงหูคนนอก เจ้าคิดว่าคนที่จะเสียหน้าเป็นข้า หรือเป็นนายของเจ้าที่อบรมบ่าวไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง”
ชุ่ยฮวาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “จับตัวนางไว้ วันนี้ข้าจะสั่งสอนนางให้รู้เสียบ้างว่าใครเป็นคนดูแลจวนนี้”
บ่าวชายสองคนขยับตัว แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาทันที
ลี่หลินหัวเราะเย็นเยียบ ดวงตาคมวาบวับไม่ได้มีท่าทีอ่อนแอหรือเกรงกลัวแม้แต่น้อย
“เข้ามาสิ”
ทั้งสองหยุดชะงัก
“คุณหนูรองเพิ่งฟื้นจากอาการป่วย แต่บ่าวชายสองคนกลับบุกรุกห้องนอน หมายจะใช้กำลังจับตัว หากพรุ่งนี้เรื่องนี้แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงว่าจวนสกุลไป๋ปฏิบัติต่อบุตรสาวของฮูหยินเอกผู้ล่วงลับเช่นไร พวกเจ้าคิดว่าซูฮูหยินจะยอมออกหน้าปกป้อง หรือจะผลักความผิดทั้งหมดมาให้พวกเจ้าเพื่อรักษาชื่อเสียงของตนเอง”
บ่าวชายสองคนหน้าถอดสีทันที คนหนึ่งรีบลดมือลง อีกคนถอยหลังไปครึ่งก้าว
ชุ่ยฮวาหันไปตวาด “พวกเจ้ากลัวอะไร นางก็แค่คุณหนูขี้โรคที่ไม่มีใครหนุนหลัง”
“ไม่มีใครหนุนหลังแล้วอย่างไร”
ลี่หลินยันตัวลุกขึ้น เถาเถารีบเข้ามาประคอง แต่นางยกมือห้าม ก่อนฝืนยืนด้วยตัวเอง แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียว แต่แววตากลับแข็งกร้าวจนคนตรงหน้าไม่กล้าดูแคลนเหมือนเมื่อครู่
“จงจำเอาไว้ให้ดี ข้าคือไป๋ลี่หลิน คุณหนูรองแห่งจวนสกุลไป๋ เป็นบุตรสาวของฮูหยินเอกผู้ล่วงลับ ส่วนพวกเจ้าเป็นเพียงบ่าวที่อาศัยข้าวปลาในจวนนี้ประทังชีวิต อย่าได้ลืมฐานะของตนเอง!”
นางมองชุ่ยฮวาตรง ๆ
“สุนัขเฝ้าประตูยังรู้ว่าใครเป็นนาย แต่เจ้ากลับไม่รู้”
“ไป๋ลี่หลิน”
“ชื่อของข้าไม่ใช่สิ่งที่บ่าวอย่างเจ้าจะตะโกนเรียกตามใจชอบ”
ชุ่ยฮวากัดฟันแน่น “ฝากไว้ก่อนเถอะ ฮูหยินไม่มีทางปล่อยเจ้าไว้แน่”
“ดี” คำตอบนั้นทำให้อีกฝ่ายชะงัก ลี่หลินยิ้มบาง ๆ
“กลับไปบอกซูฮูหยินของเจ้าว่าข้าฟื้นแล้ว ต่อจากนี้ไม่ต้องลำบากส่งยาบำรุงมาให้อีก ส่วนอาหาร ข้าจะให้เถาเถาเป็นผู้จัดการเอง ข้าเกรงว่าหากได้รับความหวังดีจากนางมากเกินไป ร่างกายนี้คงรับไม่ไหว”
สีหน้าของชุ่ยฮวาเปลี่ยนไปทันที แม้เพียงชั่วพริบตา แต่ลี่หลินเห็นชัด
นางจึงยิ่งมั่นใจว่าความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไม่ผิด
“ส่วนเรื่องเศรษฐีจู” ลี่หลินก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว
“อยากแต่งกับเขานักก็ไปแต่งเอง ข้าไม่แต่ง”
“ฮูหยินสั่งแล้ว เจ้าไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ”
“เช่นนั้นก็ให้นางมาพูดกับข้าด้วยตัวเอง”
“เจ้าไม่กลัวฮูหยินหรือ”
ลี่หลินหัวเราะออกมาเบา ๆ
“เหตุใดข้าต้องกลัวคนที่กำลังคิดจะเอาทรัพย์สินของข้าไป”
ชุ่ยฮวาตัวแข็ง
“เจ้า... พูดอะไร”
“ข้าพูดอะไร เจ้าน่าจะกลับไปถามนายของเจ้า” ลี่หลินกวาดตามองทุกคนในห้อง ก่อนเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ
“กลับไปบอกนางด้วยว่า หากยังคิดจะบังคับข้าแต่งงาน หรือส่งคนมารังควานถึงเรือนอีก ข้าจะไม่ยอมให้ใครข่มเหงเหมือนที่ผ่านมาอีกแล้ว”
นางหยุดเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นปรากฏตรงมุมปาก
“สิ่งใดเป็นของมารดาข้า ข้าจะเอากลับคืนมาทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเงิน ร้านค้า ที่ดิน หรือสิ่งใดก็ตามที่มีคนยื่นมือเข้ามาครอบครองโดยมิชอบ”
“เจ้าไม่มีหลักฐาน” ชุ่ยฮวาหลุดปากออกมา ดวงตาของลี่หลินเป็นประกายวาบ ประโยคนั้นเพียงประโยคเดียวก็เพียงพอแล้ว
หากไม่มีเรื่องสินเดิมอยู่เบื้องหลัง ชุ่ยฮวาควรปฏิเสธว่าไม่มีใครเอาทรัพย์ของนางไป ไม่ใช่รีบถามถึงหลักฐาน
ลี่หลินยิ้มกว้างขึ้น
“ข้ามีหรือไม่มี อีกไม่นานพวกเจ้าก็จะได้รู้”
ชุ่ยฮวารู้ตัวว่าพลาดจึงรีบหุบปาก ก่อนสะบัดหน้าเดินไปทางประตู
“ไป!”
บ่าวชายสองคนไม่รอให้เรียกซ้ำ รีบตามนางไปทันที
ก่อนก้าวพ้นธรณีประตู ชุ่ยฮวายังหันกลับมามองลี่หลินด้วยสายตาอาฆาต
“คุณหนูรอง ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ”
“ขอบใจที่เตือน” ลี่หลินตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน
“เจ้าก็เช่นกัน”
ประตูปิดลงดังปัง ทันทีที่คนเหล่านั้นจากไป ร่างของลี่หลินก็โงนเงน
“คุณหนู” เถาเถารีบเข้ามารับไว้ทันก่อนจะล้ม
“บ่าวว่าแล้ว คุณหนูยังไม่หายดี เหตุใดต้องฝืนลุกขึ้นด้วยเจ้าคะ”
“ถ้าข้าไม่ลุก พวกนั้นก็จะคิดว่าข้ายังเป็นคนเดิมที่พวกมันจะเหยียบย่ำอย่างไรก็ได้”
เถาเถาประคองนางกลับไปนั่งบนเตียง สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
“แต่คราวนี้คุณหนูทำให้ชุ่ยฮวาเสียหน้า ซูฮูหยินต้องไม่ยอมแน่เจ้าค่ะ หากนางไปฟ้องนายท่านอีก พวกเราจะทำอย่างไร”
เมื่อได้ยินคำว่า นายท่าน ความทรงจำเกี่ยวกับไป๋เฉิงฮั่นก็ผุดขึ้นมา
แม้ไป๋เฉิงฮั่นจะไม่ได้เป็นผู้ลงมือวางยาบุตรสาวด้วยตนเอง แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขากลับเพิกเฉยต่อความทุกข์ยากของนาง ปล่อยให้ภรรยาคนใหม่และคนของตระกูลซูข่มเหงรังแกโดยไม่คิดยื่นมือช่วยเหลือ
สำหรับลี่หลินแล้ว ความเพิกเฉยเช่นนั้นก็ไม่ได้ดีไปกว่าการช่วยเหลือคนทำผิดสักเท่าใด
“เถาเถา”
“เจ้าคะ”
“เจ้าจำเรื่องร้านค้าของมารดาข้าได้มากเพียงใด”
เถาเถานิ่งคิด “บ่าวรู้เพียงว่าก่อนฮูหยินใหญ่จะเสีย ท่านมีร้านค้าอยู่หลายแห่งเจ้าค่ะ แต่หลายปีมานี้ซูฮูหยินส่งคนของตนเข้าไปดูแลเกือบหมดแล้ว”
“แล้วคนเก่าของมารดาข้าล่ะ”
“คนเก่า...” เถาเถาพึมพำ ก่อนดวงตาจะเบิกขึ้น
“มีเจ้าค่ะ”
ลี่หลินโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย “ใคร”
“ผู้ดูแลเต๋อเจ้าค่ะ” ชื่อนั้นกระตุ้นความทรงจำบางอย่างของเจ้าของร่างเดิมขึ้นมาทันที
“อืม...” ลี่หลินเหลือบมองลูกที่ยังหลับอยู่ในอ้อมแขนเขา“วันหนึ่งเมื่อลูกโตขึ้น หม่อมฉันอยากพาเขามาดูที่นี่”“ดูตลาดหรือ”“เพคะ”“เหตุใด”“จะได้รู้ว่าข้าวหนึ่งถ้วยไม่ได้เกิดขึ้นบนโต๊ะอาหารเอง”ฉินมู่หยวนยิ้มบาง“แล้วเจ้าจะสอนเขาค้าขาย”“ถ้าเขาอยากเรียน”“ถ้าอยากเรียนกระบี่”“ก็ให้ท่านสอน”“ถ้าอยากเรียนทั้งสองอย่าง”“ก็ดีสิเพคะ” ลี่หลินตอบ“แต่หม่อมฉันไม่อยากกำหนดว่าเขาต้องเป็นอะไรเพียงเพราะเป็นลูกของเรา”ฉินมู่หยวนมองนาง“ให้เขาเลือกเอง”“เพคะ”“เหมือนเจ้า”ลี่หลินชะงัก ก่อนยิ้ม“เหมือนเราต่างหากเพคะ”ฉินมู่หยวนไม่ได้โต้แย้ง เขาเพียงขยับผ้าห่มของลูกให้เรียบร้อยขึ้นค่ำวันนั้น ตำหนักฉินอ๋องสว่างไสวด้วยแสงโคม งานเลี้ยงเล็ก ๆ ถูกจัดขึ้นภายในลานกว้าง ไม่ได้มีขุนนางทั้งราชสำนัก ไม่มีพิธีใหญ่โต มีเพียงคนใกล้ชิดและผู้ที่ร่วมผ่านเรื่องราวมาด้วยกันผู้ดูแลเต๋อมาถึงตั้งแต่ช่วงบ่าย หลิวซานตามมาหลังปิดร้านตัวแทนพ่อค้าจากหอการค้าบางส่วนมาร่วมแสดงความยินดีเฟิงอี้ซึ่งปกติยืนเงียบอยู่ข้างฉินมู่หยวน วันนี้กลับถูกลี่หลินบังคับให้นั่งร่วมโต๊ะ“พระชายา ข้าน้อยยืนได้พ่ะย่ะค่ะ”“วันนี้ไม่มีคนร้ายให้จับ”“
หลังผ่านการแย่งชิง อำนาจ เงินทอง และเปลวไฟแห่งการก่อกบฏ ในที่สุดสิ่งล้ำค่าที่สุดกลับไม่ใช่สิ่งใดซับซ้อน เป็นเพียงบ้านที่กลับมาแล้วมีใครคนหนึ่งรออยู่เมืองที่ผู้คนสามารถเปิดร้านและทำมาหากินโดยไม่ต้องหวาดกลัวชีวิตที่มีสิทธิ์เลือกเส้นทางของตนเองและลมหายใจเล็ก ๆ ที่กำลังเติบโตขึ้นอย่างเงียบงันเพื่อบอกพวกเขาว่า หลังพายุผ่านพ้นไป ชีวิตไม่ได้เพียงกลับคืนสู่ความสงบ แต่ยังสามารถเริ่มต้นความหวังครั้งใหม่ได้เสมอหนึ่งปีต่อมาฤดูใบไม้ผลิหวนกลับมาเยือนเมืองหลวงของแคว้นต้าเซียวอีกครั้งต้นไม้สองข้างทางแตกยอดอ่อน ดอกไม้ผลิบานรับแสงแดดยามเช้า เสียงพ่อค้าแม่ขายดังขึ้นตั้งแต่ประตูตลาดเปิด ขบวนเกวียนจากหัวเมืองต่าง ๆ เคลื่อนผ่านประตูเมืองอย่างต่อเนื่อง บ้างบรรทุกข้าวสาร บ้างเป็นผ้า สมุนไพร เครื่องเทศ และสินค้าจากเมืองห่างไกลตลาดที่ครั้งหนึ่งเคยเงียบงันเพราะการก่อกบฏ บัดนี้กลับคึกคักยิ่งกว่าเดิมหอการค้าต้าเซียวเองก็ผ่านช่วงเริ่มต้นที่เต็มไปด้วยการลองผิดลองถูกมาแล้วตัวแทนพ่อค้าจากกิจการต่าง ๆ ผลัดเปลี่ยนกันเข้ามาหารือเรื่องเส้นทางขนส่ง ข่าวสารสินค้า และปัญหาที่เกิดขึ้นตามหัวเมืองร้านเล็กสามารถส่งเร
“นี่เรียกว่าระวังเกินเหตุ”“ไม่เกิน”“เกินเพคะ”“ไม่เกิน”ลี่หลินถอนหายใจ“ถ้าท่านเป็นเช่นนี้ไปอีกหลายเดือน หม่อมฉันอาจหนีไปนอนที่หอชิมรสสำราญ”ฉินมู่หยวนตอบทันที“ข้าจะซื้อหอชิมรสสำราญ”ลี่หลินอ้าปากค้าง“ร้านของหม่อมฉัน”“เช่นนั้นข้าจะไปอยู่ด้วย” นางหลุดหัวเราะออกมา“ท่านนี่ชักเอาใหญ่แล้ว”ฉินมู่หยวนเองก็ยิ้มในที่สุด ก่อนดึงนางเข้ามากอดอย่างระมัดระวัง ลี่หลินซบหน้าลงกับอกเขา เสียงหัวใจที่เคยสงบนิ่งของบุรุษตรงหน้ากลับเต้นแรงกว่าปกติ“ท่านตื่นเต้นจริง ๆ ด้วย”“อืม...”คราวนี้เขายอมรับ“มากหรือไม่”“มาก”“ดีใจหรือ”ฉินมู่หยวนก้มลงจุมพิตเรือนผมนาง“มากที่สุด”ลี่หลินหลับตา ตั้งแต่มายังโลกนี้ นางเคยคิดเพียงว่าจะเอาชีวิตรอดอย่างไรจะทวงสิ่งที่เป็นของเจ้าของร่างเดิมคืนอย่างไรจะทำร้านให้เลี้ยงตัวเองได้อย่างไรจะไม่ถูกผู้ใดบังคับชีวิตอีกอย่างไรนางไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งโลกที่ไม่ใช่บ้านเกิดจะกลายเป็นสถานที่ซึ่งนางมีคนที่เรียกว่าครอบครัวและกำลังจะมีสมาชิกเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนข่าวพระชายาฉินอ๋องทรงครรภ์ถูกส่งเข้าวังในวันต่อมาฮ่องเต้ทรงยินดียิ่ง ของพระราชทานถูกส่งมายังตำหนักจนลี่หลินมองกองหีบแ
นางคิด“สองสามวันกระมัง”“แล้วเหตุใดไม่บอก”“มันไม่ใช่เรื่องใหญ่นี่เพคะ”ฉินมู่หยวนหันไปทางเถาเถา“ตามหมอมา”ลี่หลินรีบวางถ้วยชา“เดี๋ยวก่อนเพคะ”เถาเถาที่กำลังจะเดินออกไปหยุดทันที“หม่อมฉันแค่ไม่ค่อยหิว ไม่ได้ป่วย”“ให้หมอตรวจ”“ไม่จำเป็น”“จำเป็น”“ท่านอ๋อง”“เรื่องอื่นข้าตามใจเจ้า”ฉินมู่หยวนกล่าว“เรื่องสุขภาพไม่ได้”ลี่หลินอ้าปากจะเถียง แต่จู่ ๆ กลิ่นบางอย่างจากครัวก็ลอยมาตามลม เป็นกลิ่นปลานึ่งที่ตามปกตินางไม่ได้รังเกียจทว่าวันนี้เพียงได้กลิ่น ท้องกลับปั่นป่วนขึ้นมาทันทีนางยกมือปิดปาก ฉินมู่หยวนสีหน้าเปลี่ยน“ลี่หลิน”นางรีบลุกขึ้น แต่พอลุกเร็วเกินไปกลับรู้สึกหน้ามืดฉินมู่หยวนรับตัวไว้ทัน“เถาเถา ตามหมอเดี๋ยวนี้”“เพคะ” คราวนี้ลี่หลินไม่เถียงอีก เพราะแม้แต่ตัวนางเองก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติไม่นานนัก หมอประจำตำหนักก็มาถึง ลี่หลินนั่งอยู่ในห้อง ขณะที่ฉินมู่หยวนนั่งข้าง ๆ ไม่ยอมไปไหน หมอวางนิ้วลงบนข้อมือนางผ่านไปครู่หนึ่ง สีหน้าของหมอก็เปลี่ยนเขาตรวจอีกครั้งอย่างละเอียดฉินมู่หยวนถามทันที“เป็นอย่างไร”หมอยังไม่ตอบ“นางป่วยหรือ”“ท่านอ๋องโปรดรอสักครู่พ่ะย่ะค่ะ”ฉินมู่หย
ลี่หลินยิ้ม“ท่านถามทุกครั้งไม่เหนื่อยหรือเพคะ”“ไม่”“ถ้าหม่อมฉันไม่อนุญาต”“ก็ไม่ทำ” นางมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเป็นฝ่ายเขย่งตัวขึ้นแตะริมฝีปากเขาเสียเองฉินมู่หยวนชะงักเพียงเสี้ยวลมหายใจจากนั้นจึงกอดนางแน่นขึ้นและตอบรับจุมพิตอย่างอ่อนโยนไม่มีเสียงกลองศึก ไม่มีรายงานด่วนจากประตูเมือง ไม่มีบัญชีลับหรือเส้นทางเสบียงให้ต้องตามหา มีเพียงความสงบที่คนทั้งสองร่วมกันรักษาไว้จนมาถึงวันนี้จากการแต่งงานที่เริ่มต้นด้วยข้อตกลงและเหตุผลกลายเป็นความเชื่อใจ จากความเชื่อใจกลายเป็นความห่วงใย และจากความห่วงใยที่ต่างคนต่างไม่ยอมเรียกชื่ออยู่เนิ่นนาน บัดนี้ไม่มีผู้ใดจำเป็นต้องหลบเลี่ยงอีกแล้ว แต่ชีวิตของลี่หลินไม่ได้หยุดอยู่เพียงตำแหน่งพระชายาวันพรุ่งนี้นางยังมีร้านอาหาร มีพ่อค้าที่ต้องพบ มีหอการค้าต้าเซียวที่เพิ่งเริ่มต้น และมีเส้นทางอีกมากมายที่ต้องช่วยกันฟื้นฟูส่วนฉินมู่หยวนก็ยังมีหน้าที่ของเขา คนทั้งสองไม่จำเป็นต้องทิ้งสิ่งที่ตนเป็นเพื่อเดินไปด้วยกันเพียงหันกลับมาเมื่อใด ก็รู้ว่าอีกคนยังอยู่ตรงนั้นและสำหรับลี่หลิน นั่นอาจเป็นกำไรที่ดีที่สุดจากการข้ามภพมาครั้งนี้ก็เป็นได้หลายเดือนผ่านไปหลังเหต
ทันทีที่มาถึง หลิวซานก็รีบออกมาต้อนรับ“พระชายา”“ร้านเป็นอย่างไรบ้าง”“ดีขึ้นมากขอรับ หลังเส้นทางจากทางใต้เปิดตามปกติ ของสดเข้าร้านตรงเวลา ลูกค้าก็กลับมาแล้ว”ลี่หลินเดินตรวจครัวและห้องเก็บของ“ข้าวที่เหลือจากช่วงก่อนยังมีมากหรือไม่”“ลดลงแล้วขอรับ”“อย่าซื้อเกินจำเป็น”“ขอรับ”“ของสดก็เช่นกัน ซื้อให้พอกับที่ใช้ อย่าเห็นลูกค้าเยอะแล้วกว้านของจากตลาดจนร้านเล็กไม่มีซื้อ”หลิวซานหัวเราะ“พระชายาเป็นที่ปรึกษาหอการค้าแล้ว ยังกลับมาคุมร้านด้วยตนเองอีกหรือขอรับ”“นี่ร้านข้า เหตุใดข้าจะคุมไม่ได้”“ได้ขอรับ ได้แน่นอน”ฉินมู่หยวนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กล่าวเรียบ ๆ“ข้าว่าเจ้าควรสงสารหลิวซานบ้าง”ลี่หลินหันมอง“หม่อมฉันทำอะไรเขาเพคะ”หลิวซานรีบตอบ“พระชายาไม่ได้ทำอะไรเลยขอรับ”“เห็นหรือไม่”ฉินมู่หยวนมองหลิวซาน“เจ้ากลัวนางหรือ”หลิวซานเงียบ ลี่หลินหันไปมอง“หลิวซาน”“ไม่กลัวขอรับ”“เหตุใดเสียงเบา”“วันนี้อากาศเย็นขอรับ”ลี่หลินหลุดหัวเราะ ฉินมู่หยวนเองก็ส่ายหน้าอย่างขบขัน หลังตรวจร้านเสร็จ ทั้งสองจึงเดินผ่านถนนสายการค้าร้านค้าสองข้างทางเปิดเกือบทั้งหมดแล้วเสียงต่อรองราคาเสียงเด็กวิ่งเล่นเสียงพ่อค







