2

สองคนนั้นชะงัก ก่อนสบตากันอย่างลังเล หากเรื่องนี้ถูกนำออกไปพูดจริง ต่อให้คุณหนูรองไม่เป็นที่โปรดปราน พวกเขาก็ผิดกฎจวนอยู่ดี

ชุ่ยฮวากลับไม่สนใจ นางเดินเข้ามาคว้าข้อมือลี่หลิน

“เลิกพูดมากแล้วลุกขึ้น ฮูหยินสั่งให้เจ้าไปพบก็ต้องไป”

เถาเถารีบเข้าขวาง “อย่าแตะต้องคุณหนู”

“ไสหัวไป”

ชุ่ยฮวาผลักเถาเถาจนเซ แววตาของลี่หลินวาบขึ้นทันที

“ปล่อยมือ”

“ไม่ปล่อยแล้วจะทำไม”

เพียะ!

เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังชัดไปทั่วห้อง

ชุ่ยฮวาหน้าหัน ร่างแข็งค้างอยู่กับที่ มือที่จับลี่หลินคลายออกโดยอัตโนมัติ

ทั้งห้องเงียบสนิท แม้แต่เถาเถายังเบิกตากว้าง

ชุ่ยฮวาค่อย ๆ หันกลับมา มือหนึ่งกุมแก้มที่เริ่มแดง ดวงตาแทบถลนออกจากเบ้า

“เจ้า... เจ้ากล้าตบข้า”

ลี่หลินต้องกำขอบเตียงเอาไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองเซ แค่ใช้แรงตบเมื่อครู่ก็ทำให้หัวใจเต้นแรงและหายใจถี่ แต่สีหน้าของนางยังคงสงบนิ่ง

“เหตุใดข้าจะไม่กล้า”

“ข้าเป็นคนของซูฮูหยิน”

“แล้วอย่างไร”

ชุ่ยฮวาถึงกับพูดไม่ออก

ลี่หลินยกสายตาขึ้นมอง “ต่อให้นางเป็นภรรยาเอกคนปัจจุบันของบิดาข้า เจ้าก็ยังเป็นบ่าว ส่วนข้ายังเป็นบุตรสาวของนายท่านแห่งจวนนี้ เจ้าเข้าห้องข้าโดยพลการ พาบ่าวชายเข้ามาถึงห้องนอน ใช้วาจาหยาบคาย แล้วยังกล้าลงมือฉุดกระชากข้า” นางเว้นจังหวะ ก่อนถามช้า ๆ

“หากเรื่องนี้ออกไปถึงหูคนนอก เจ้าคิดว่าคนที่จะเสียหน้าเป็นข้า หรือเป็นนายของเจ้าที่อบรมบ่าวไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง”

ชุ่ยฮวาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “จับตัวนางไว้ วันนี้ข้าจะสั่งสอนนางให้รู้เสียบ้างว่าใครเป็นคนดูแลจวนนี้”

บ่าวชายสองคนขยับตัว แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาทันที

ลี่หลินหัวเราะเย็นเยียบ ดวงตาคมวาบวับไม่ได้มีท่าทีอ่อนแอหรือเกรงกลัวแม้แต่น้อย

“เข้ามาสิ”

ทั้งสองหยุดชะงัก

“คุณหนูรองเพิ่งฟื้นจากอาการป่วย บ่าวชายสองคนบุกรุกห้องนอนแล้วใช้กำลังจับตัว หากพรุ่งนี้มีข่าวแพร่ออกไปทั่วเมืองหลวงว่าจวนตระกูลไป๋ปฏิบัติต่อบุตรสาวของภรรยาเอกผู้ล่วงลับเช่นไร พวกเจ้าคิดว่าซูฮูหยินจะปกป้องพวกเจ้า หรือรีบโยนความผิดทั้งหมดมาให้พวกเจ้าเพื่อรักษาชื่อเสียงของตนเอง”

บ่าวชายสองคนหน้าถอดสีทันที คนหนึ่งรีบลดมือลง อีกคนถอยหลังไปครึ่งก้าว

ชุ่ยฮวาหันไปตวาด “พวกเจ้ากลัวอะไร นางก็แค่คุณหนูขี้โรคที่ไม่มีใครหนุนหลัง”

“ไม่มีใครหนุนหลังแล้วอย่างไร”

ลี่หลินยันตัวลุกขึ้น เถาเถารีบเข้ามาประคอง แต่นางยกมือห้าม ก่อนฝืนยืนด้วยตัวเอง แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียว แต่แววตากลับแข็งกร้าวจนคนตรงหน้าไม่กล้าดูแคลนเหมือนเมื่อครู่

“จำใส่สมองของพวกเจ้าเอาไว้ให้ดี ข้าคือไป๋ลี่หลิน คุณหนูรองแห่งจวนตระกูลไป๋ และเป็นบุตรสาวของภรรยาเอกคนแรก ส่วนพวกเจ้าเป็นบ่าวที่อาศัยข้าวปลาในจวนนี้ประทังชีวิต” นางมองชุ่ยฮวาตรง ๆ

“สุนัขเฝ้าประตูยังรู้ว่าใครเป็นนาย แต่เจ้ากลับไม่รู้”

“ไป๋ลี่หลิน”

“ชื่อของข้าไม่ใช่สิ่งที่บ่าวอย่างเจ้าจะตะโกนเรียกตามใจชอบ”

ชุ่ยฮวากัดฟันแน่น “ฝากไว้ก่อนเถอะ ฮูหยินไม่มีทางปล่อยเจ้าไว้แน่”

“ดี” คำตอบนั้นทำให้อีกฝ่ายชะงัก ลี่หลินยิ้มบาง ๆ

“กลับไปบอกซูฮูหยินของเจ้าว่าข้าฟื้นแล้ว และต่อจากนี้ไม่ต้องลำบากส่งยาบำรุงหรืออาหารอะไรมาให้ข้าอีก ข้ากลัวว่าความหวังดีของนางจะมากเกินกว่าร่างกายข้าจะรับไหว”

สีหน้าของชุ่ยฮวาเปลี่ยนไปทันที แม้เพียงชั่วพริบตา แต่ลี่หลินเห็นชัด

นางจึงยิ่งมั่นใจว่าความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไม่ผิด

“ส่วนเรื่องเศรษฐีจู” ลี่หลินก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว

“อยากแต่งกับเขานักก็ไปแต่งเอง ข้าไม่แต่ง”

“ฮูหยินสั่งแล้ว เจ้าไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ”

“เช่นนั้นก็ให้นางมาพูดกับข้าด้วยตัวเอง”

“เจ้าไม่กลัวฮูหยินหรือ”

ลี่หลินหัวเราะออกมาเบา ๆ

“เหตุใดข้าต้องกลัวคนที่กำลังคิดจะเอาทรัพย์สินของข้าไป”

ชุ่ยฮวาตัวแข็ง

“เจ้า... พูดอะไร”

“ข้าพูดอะไร เจ้าน่าจะกลับไปถามนายของเจ้า” ลี่หลินกวาดตามองทุกคนในห้อง ก่อนเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ

“กลับไปบอกนางด้วยว่า หากยังคิดจะบังคับข้าแต่งงาน หรือยังส่งคนเข้ามาวุ่นวายในเรือนนี้อีก ข้าจะไม่ยอมอยู่เฉยเหมือนที่ผ่านมาแน่” นางหยุดเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นปรากฏตรงมุมปาก

“สิ่งใดเป็นของมารดาข้า ข้าจะเอากลับคืนมาทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเงิน ร้านค้า ที่ดิน หรือสิ่งใดก็ตามที่มีคนยื่นมือเข้ามาครอบครองโดยมิชอบ”

“เจ้าไม่มีหลักฐาน” ชุ่ยฮวาหลุดปากออกมา ดวงตาของลี่หลินเป็นประกายวาบ ประโยคนั้นเพียงประโยคเดียวก็เพียงพอแล้ว

หากไม่มีเรื่องสินเดิมอยู่เบื้องหลัง ชุ่ยฮวาควรปฏิเสธว่าไม่มีใครเอาทรัพย์ของนางไป ไม่ใช่รีบถามถึงหลักฐาน

ลี่หลินยิ้มกว้างขึ้น

“ข้ามีหรือไม่มี อีกไม่นานพวกเจ้าก็จะได้รู้”

ชุ่ยฮวารู้ตัวว่าพลาดจึงรีบหุบปาก ก่อนสะบัดหน้าเดินออกไป

“ไป”

บ่าวชายสองคนไม่รอให้เรียกซ้ำ รีบตามออกไปทันที

ก่อนพ้นประตู ชุ่ยฮวายังหันกลับมามองด้วยสายตาอาฆาต

“คุณหนูรอง ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ”

“ขอบใจที่เตือน” ลี่หลินตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน

“เจ้าก็เช่นกัน”

ประตูปิดลงดังปัง ทันทีที่คนเหล่านั้นจากไป ร่างของลี่หลินก็โงนเงน

“คุณหนู” เถาเถารีบเข้ามารับไว้ทันก่อนจะล้ม

“บ่าวว่าแล้ว คุณหนูยังไม่หายดี เหตุใดต้องฝืนลุกขึ้นด้วยเจ้าคะ”

“ถ้าข้าไม่ลุก พวกนั้นก็จะคิดว่าข้ายังเป็นคนเดิมที่พวกมันจะเหยียบย่ำอย่างไรก็ได้”

เถาเถาประคองนางกลับไปนั่งบนเตียง สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

“แต่คราวนี้คุณหนูทำให้ชุ่ยฮวาเสียหน้า ซูฮูหยินต้องไม่ยอมแน่เจ้าค่ะ หากนางไปฟ้องนายท่านอีก พวกเราจะทำอย่างไร”

เมื่อได้ยินคำว่า นายท่าน ความทรงจำเกี่ยวกับไป๋เฉิงฮั่นก็ผุดขึ้นมา

บิดาผู้นั้นไม่ได้ลงมือวางยาบุตรสาวด้วยตนเอง แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขากลับเลือกหลับตาข้างหนึ่ง ลืมตาข้างหนึ่ง เพราะไม่ต้องการมีปัญหากับภรรยาคนใหม่และตระกูลซู

สำหรับลี่หลินแล้ว ความเพิกเฉยเช่นนั้นก็ไม่ได้ดีไปกว่าการช่วยเหลือคนทำผิดสักเท่าใด

“เถาเถา”

“เจ้าคะ”

“เจ้าจำเรื่องร้านค้าของมารดาข้าได้มากเพียงใด”

เถาเถานิ่งคิด “บ่าวรู้เพียงว่าก่อนฮูหยินใหญ่จะเสีย ท่านมีร้านค้าอยู่หลายแห่งเจ้าค่ะ แต่หลายปีมานี้ซูฮูหยินส่งคนของตนเข้าไปดูแลเกือบหมดแล้ว”

“แล้วคนเก่าของมารดาข้าล่ะ”

“คนเก่า...” เถาเถาพึมพำ ก่อนดวงตาจะเบิกขึ้น

“มีเจ้าค่ะ”

ลี่หลินโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย “ใคร”

“ผู้ดูแลเต๋อเจ้าค่ะ” ชื่อนั้นกระตุ้นความทรงจำบางอย่างของเจ้าของร่างเดิมขึ้นมาทันที

ชายสูงวัยผู้หนึ่งซึ่งเคยดูแลกิจการให้มารดามานานหลายปี หลังซูฮูหยินเข้าควบคุมกิจการของจวน เขาก็ถูกกันออกจากร้านค้าหลักและแทบไม่มีใครพูดถึงอีก แต่ก่อนมารดาจะเสียชีวิต นางเคยพูดกับบุตรสาวไว้ประโยคหนึ่ง