INICIAR SESIÓN
กลิ่นอับชื้นปะปนกับกลิ่นยาขมฉุนลอยคลุ้งอยู่ทั่วห้องนอนเล็ก ๆ แสงแดดยามสายลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่า ๆ กระทบฝุ่นละอองที่ลอยอยู่กลางอากาศ บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจแผ่วเบาของคนบนเตียง
เปลือกตาของหญิงสาวกระตุกเล็กน้อย ก่อนความเจ็บปวดจะแล่นปราดขึ้นกลางศีรษะ
ภาพความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของนางไหลทะลักเข้ามาราวกับสายน้ำเชี่ยว
หลี่เซียวหยู นักเจรจาธุรกิจมือฉมังจากยุคปัจจุบัน ผู้ผ่านการเจรจาต่อรองกับคู่ค้ารายใหญ่มานับครั้งไม่ถ้วน จำได้ชัดว่าก่อนหน้านี้ตนยังอยู่ในโลกเดิม ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง กลับพบว่าความทรงจำของหญิงสาวแปลกหน้ากำลังหลั่งไหลเข้ามาในศีรษะ ราวกับเรื่องราวเหล่านั้นเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตตนเอง
เจ้าของร่างนี้มีชื่อว่า ไป๋ลี่หลิน
นางคือคุณหนูรองแห่งจวนสกุลไป๋ ซึ่งเป็นตระกูลขุนนางที่มีฐานะมั่นคงในแคว้นต้าเซียว
ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมค่อย ๆ ปะติดปะต่อกันจนหลี่เซียวหยูเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด
มารดาแท้ ๆ ของไป๋ลี่หลินคือภรรยาเอกคนแรกของไป๋เฉิงฮั่น นางถือกำเนิดจากตระกูลพ่อค้ามั่งคั่ง และเมื่อตบแต่งเข้าสู่จวนตระกูลไป๋ก็นำสินเดิมติดตัวมาจำนวนมาก ทั้งเงินทอง ร้านค้า ที่ดิน และกิจการหลายแห่ง
หลังมารดาของลี่หลินเสียชีวิต ทรัพย์สินเหล่านั้นย่อมควรตกทอดแก่บุตรสาว
ทว่าไม่นานหลังจากนั้น ไป๋เฉิงฮั่นผู้เป็นบิดาก็แต่งบุตรสาวของเสนาบดีซูเข้าจวน ก่อนยกนางขึ้นเป็นฮูหยินเอกคนใหม่
นับแต่นั้น ชีวิตของไป๋ลี่หลินก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ซูฮูหยินค่อย ๆ เข้ามาควบคุมกิจการและทรัพย์สินที่มารดาของลี่หลินทิ้งเอาไว้ ทว่าทรัพย์สินสำคัญหลายส่วนยังไม่อาจถ่ายโอนได้โดยง่าย เพราะมีบัญชีสินเดิม ตราประทับ และหลักฐานการครอบครองจากฝ่ายมารดากำกับอยู่
ดังนั้น หากต้องการกลืนกินทุกอย่างอย่างหมดจด ก็ต้องจัดการกับเจ้าของสิทธิ์เสียก่อน
ไป๋ลี่หลินจึงเริ่มล้มป่วยอย่างไร้สาเหตุ
จากหญิงสาวที่เคยมีร่างกายแข็งแรง นางกลับอ่อนแรงลงทุกวัน กินอะไรไม่ค่อยได้ หน้ามืด ใจสั่น บางครั้งถึงกับหมดสติ
ทุกคนในจวนต่างพูดเหมือนกันว่าเป็นเพราะร่างกายของคุณหนูรองอ่อนแอมาตั้งแต่กำเนิด แต่ความจริงไม่ใช่เช่นนั้น
ซูฮูหยินสั่งให้คนค่อย ๆ ใส่ยาพิษลงในอาหารและยาบำรุงทีละน้อย จุดประสงค์ไม่ใช่ให้นางตายทันที แต่ต้องการทำให้ลี่หลินอ่อนแอจนไม่มีแรงต่อต้าน จากนั้นจึงบังคับให้นางแต่งงานกับพ่อค้าสูงวัยซึ่งเป็นพวกพ้องของตระกูลซู โดยหวังอาศัยการแต่งงานครั้งนี้บีบให้นางลงนามในหนังสือมอบอำนาจจัดการทรัพย์สิน เพื่อเปิดทางให้คนของตระกูลซูเข้าครอบครองกิจการและสินเดิมทั้งหมด
เพียงแต่ครั้งล่าสุด ปริมาณยากลับรุนแรงเกินไป เจ้าของร่างเดิมจึงไม่ได้แค่หมดสติ นางสิ้นใจไปแล้วจริง ๆ
และในช่วงเวลานั้นเอง หลี่เซียวหยูกลับเข้ามาอยู่ในร่างนี้แทน
หญิงสาวบนเตียงขมวดคิ้ว
คิดจะฮุบสมบัติก็เลยวางยาจนเจ้าของร่างอ่อนแอ แล้วค่อยจับแต่งงานเพื่อบังคับให้ลงนามในหนังสือมอบอำนาจจัดการทรัพย์สินอย่างนั้นหรือ
แผนดีอยู่หรอก เสียอย่างเดียว มือหนักไปหน่อย คนที่ต้องใช้ลงนามดันตายเสียก่อน
หลี่เซียวหยูสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ ความเจ็บปวดทั่วร่างยังคงอยู่ แต่สติของนางกลับแจ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ
ในเมื่อเจ้าของร่างเดิมจากไปแล้ว และนางเป็นผู้เข้ามารับช่วงชีวิตนี้ต่อ เช่นนั้นหนี้แค้นที่ติดอยู่กับร่างนี้ นางจะสะสางให้เอง
เปลือกตาที่ปิดสนิทค่อย ๆ เปิดขึ้น ดวงตาคู่เดิมซึ่งเคยเต็มไปด้วยความหวาดกลัว บัดนี้กลับสงบนิ่งและเฉียบคมผิดไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
“คุณหนู คุณหนูฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ” เสียงร้องด้วยความดีใจดังขึ้นข้างเตียง
เถาเถา สาวใช้คนสนิทรีบขยับเข้ามา ดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา นางจับมือผู้เป็นนายเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ อีกฝ่ายจะจากไปอีกครั้ง
“คุณหนูทำบ่าวตกใจแทบตาย ท่านหลับไปตั้งหลายวัน บ่าวเรียกอย่างไรก็ไม่ตื่น บ่าวนึกว่า...”
คำสุดท้ายติดอยู่ในลำคอ ก่อนน้ำตาจะไหลลงมาอีกครั้ง
ลี่หลินมองสาวใช้ตรงหน้า ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมบอกชัดว่า ในจวนแห่งนี้ คนที่จริงใจกับนางที่สุดเห็นจะมีเพียงเถาเถา “เถาเถา ข้ายังไม่ตาย”
น้ำเสียงแหบแห้งเพราะไม่ได้พูดมาหลายวัน แต่กลับนิ่งกว่าที่เถาเถาเคยได้ยิน
สาวใช้ชะงักไปเล็กน้อย
“คุณหนู...”
“ช่วยพยุงข้าขึ้นที”
“เจ้าค่ะ”
เถาเถารีบเข้าประคอง ลี่หลินกัดฟันฝืนความอ่อนแรงแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง เพียงขยับตัวไม่กี่ครั้งก็รู้สึกหน้ามืดจนต้องหลับตาอยู่ครู่หนึ่ง
ร่างกายนี้ถูกพิษสะสมมานาน ต่อให้ฟื้นคืนสติก็มิอาจกลับมาแข็งแรงได้ในชั่วข้ามคืน ทว่าแม้เรี่ยวแรงยังไม่ฟื้นคืน สติปัญญาของนางกลับแจ่มชัดยิ่งกว่าเดิม
“น้ำ”
เถาเถารีบรินน้ำอุ่นส่งให้ ลี่หลินเพิ่งจิบไปได้ไม่กี่คำ ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดอย่างแรง
ปัง!
เสียงนั้นทำให้เถาเถาสะดุ้ง
หญิงวัยกลางคนในชุดบ่าวเดินเชิดหน้าเข้ามา ตามหลังด้วยบ่าวชายร่างใหญ่สองคน นางคือชุ่ยฮวา บ่าวคนสนิทของซูฮูหยิน
อีกฝ่ายกวาดตามองลี่หลินตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะแค่นหัวเราะ
“ตายยากตายเย็นเสียจริงนะเจ้าคะ คุณหนูรอง นอนซมอยู่ตั้งหลายวัน บ่าวนึกว่าท่านจะไม่ฟื้นขึ้นมาเสียแล้ว”
เถาเถาหน้าเปลี่ยนสีทันที “ชุ่ยฮวา เจ้าพูดกับคุณหนูเช่นนี้ได้อย่างไร”
“เหตุใดจะพูดไม่ได้”
ชุ่ยฮวาหันไปถลึงตาใส่เถาเถา ก่อนเดินตรงเข้ามาโดยไม่เห็นหัวเจ้าของห้อง
“ฮูหยินให้บ่าวมาดูอาการ ในเมื่อคุณหนูฟื้นแล้วก็ดี อีกสามวันฮูหยินจะให้ท่านไปพบเศรษฐีจูเพื่อเจรจาเรื่องการแต่งงาน จะมัวแต่นอนซมอยู่เช่นนี้ไม่ได้ ฮูหยินอุตส่าห์เมตตาหาคู่ครองที่มั่งคั่งให้ คุณหนูควรสำนึกในบุญคุณเสียด้วยซ้ำ”
ลี่หลินวางถ้วยน้ำลงช้า ๆ
“เศรษฐีจูอายุเท่าใด”
ชุ่ยฮวาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มเยาะ “เรื่องนั้นสำคัญตรงไหน ต่อให้อายุมากหน่อยก็มีเงินมีทอง คุณหนูรองอย่างท่านควรดีใจที่เขายังยอมรับไปเป็นภรรยา”
“ข้าถามว่าอายุเท่าใด” น้ำเสียงของลี่หลินไม่ได้ดังขึ้นแม้แต่น้อย แต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกกดดันอย่างประหลาด
ชุ่ยฮวาเม้มปาก “ห้าสิบกว่าแล้วอย่างไร”
“ลูกชายของเขาอายุเท่าใด”
“สามสิบกว่า”
ลี่หลินหัวเราะเบา ๆ “ดีจริง หากข้าแต่งเข้าไป อีกไม่กี่ปีก็คงได้เลี้ยงหลานแทนเลี้ยงลูก”
เถาเถาหลุดหัวเราะพรืด ก่อนรีบยกมือปิดปาก
สีหน้าของชุ่ยฮวาบิดเบี้ยวทันที “คุณหนูอย่าทำเป็นปากดี ฮูหยินตัดสินใจแล้ว ต่อให้ท่านไม่เต็มใจก็ต้องแต่ง”
“นางตัดสินใจเรื่องการแต่งงานของข้า แล้วถามข้าหรือยัง”
“ฮูหยินเป็นมารดาของท่าน”
“มารดาข้าตายไปแล้ว”
ประโยคสั้น ๆ ทำเอาชุ่ยฮวาหน้าตึง
ลี่หลินเงยหน้ามองอีกฝ่าย “ส่วนคนที่เจ้าเรียกว่าฮูหยินนั้น เป็นเพียงฮูหยินเอกคนใหม่ของบิดาข้า อย่าได้เอานางมาเทียบกับมารดาผู้ให้กำเนิดข้า”
“เจ้า...”
“แล้วก็อีกอย่าง”
ลี่หลินเหลือบมองบ่าวชายสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง
“เรือนของคุณหนูในจวน บ่าวชายสองคนสามารถเดินเข้าห้องนอนได้โดยไม่ต้องขออนุญาตตั้งแต่เมื่อใด”
“อืม...” ลี่หลินเหลือบมองลูกที่ยังหลับอยู่ในอ้อมแขนเขา“วันหนึ่งเมื่อลูกโตขึ้น หม่อมฉันอยากพาเขามาดูที่นี่”“ดูตลาดหรือ”“เพคะ”“เหตุใด”“จะได้รู้ว่าข้าวหนึ่งถ้วยไม่ได้เกิดขึ้นบนโต๊ะอาหารเอง”ฉินมู่หยวนยิ้มบาง“แล้วเจ้าจะสอนเขาค้าขาย”“ถ้าเขาอยากเรียน”“ถ้าอยากเรียนกระบี่”“ก็ให้ท่านสอน”“ถ้าอยากเรียนทั้งสองอย่าง”“ก็ดีสิเพคะ” ลี่หลินตอบ“แต่หม่อมฉันไม่อยากกำหนดว่าเขาต้องเป็นอะไรเพียงเพราะเป็นลูกของเรา”ฉินมู่หยวนมองนาง“ให้เขาเลือกเอง”“เพคะ”“เหมือนเจ้า”ลี่หลินชะงัก ก่อนยิ้ม“เหมือนเราต่างหากเพคะ”ฉินมู่หยวนไม่ได้โต้แย้ง เขาเพียงขยับผ้าห่มของลูกให้เรียบร้อยขึ้นค่ำวันนั้น ตำหนักฉินอ๋องสว่างไสวด้วยแสงโคม งานเลี้ยงเล็ก ๆ ถูกจัดขึ้นภายในลานกว้าง ไม่ได้มีขุนนางทั้งราชสำนัก ไม่มีพิธีใหญ่โต มีเพียงคนใกล้ชิดและผู้ที่ร่วมผ่านเรื่องราวมาด้วยกันผู้ดูแลเต๋อมาถึงตั้งแต่ช่วงบ่าย หลิวซานตามมาหลังปิดร้านตัวแทนพ่อค้าจากหอการค้าบางส่วนมาร่วมแสดงความยินดีเฟิงอี้ซึ่งปกติยืนเงียบอยู่ข้างฉินมู่หยวน วันนี้กลับถูกลี่หลินบังคับให้นั่งร่วมโต๊ะ“พระชายา ข้าน้อยยืนได้พ่ะย่ะค่ะ”“วันนี้ไม่มีคนร้ายให้จับ”“
หลังผ่านการแย่งชิง อำนาจ เงินทอง และเปลวไฟแห่งการก่อกบฏ ในที่สุดสิ่งล้ำค่าที่สุดกลับไม่ใช่สิ่งใดซับซ้อน เป็นเพียงบ้านที่กลับมาแล้วมีใครคนหนึ่งรออยู่เมืองที่ผู้คนสามารถเปิดร้านและทำมาหากินโดยไม่ต้องหวาดกลัวชีวิตที่มีสิทธิ์เลือกเส้นทางของตนเองและลมหายใจเล็ก ๆ ที่กำลังเติบโตขึ้นอย่างเงียบงันเพื่อบอกพวกเขาว่า หลังพายุผ่านพ้นไป ชีวิตไม่ได้เพียงกลับคืนสู่ความสงบ แต่ยังสามารถเริ่มต้นความหวังครั้งใหม่ได้เสมอหนึ่งปีต่อมาฤดูใบไม้ผลิหวนกลับมาเยือนเมืองหลวงของแคว้นต้าเซียวอีกครั้งต้นไม้สองข้างทางแตกยอดอ่อน ดอกไม้ผลิบานรับแสงแดดยามเช้า เสียงพ่อค้าแม่ขายดังขึ้นตั้งแต่ประตูตลาดเปิด ขบวนเกวียนจากหัวเมืองต่าง ๆ เคลื่อนผ่านประตูเมืองอย่างต่อเนื่อง บ้างบรรทุกข้าวสาร บ้างเป็นผ้า สมุนไพร เครื่องเทศ และสินค้าจากเมืองห่างไกลตลาดที่ครั้งหนึ่งเคยเงียบงันเพราะการก่อกบฏ บัดนี้กลับคึกคักยิ่งกว่าเดิมหอการค้าต้าเซียวเองก็ผ่านช่วงเริ่มต้นที่เต็มไปด้วยการลองผิดลองถูกมาแล้วตัวแทนพ่อค้าจากกิจการต่าง ๆ ผลัดเปลี่ยนกันเข้ามาหารือเรื่องเส้นทางขนส่ง ข่าวสารสินค้า และปัญหาที่เกิดขึ้นตามหัวเมืองร้านเล็กสามารถส่งเร
“นี่เรียกว่าระวังเกินเหตุ”“ไม่เกิน”“เกินเพคะ”“ไม่เกิน”ลี่หลินถอนหายใจ“ถ้าท่านเป็นเช่นนี้ไปอีกหลายเดือน หม่อมฉันอาจหนีไปนอนที่หอชิมรสสำราญ”ฉินมู่หยวนตอบทันที“ข้าจะซื้อหอชิมรสสำราญ”ลี่หลินอ้าปากค้าง“ร้านของหม่อมฉัน”“เช่นนั้นข้าจะไปอยู่ด้วย” นางหลุดหัวเราะออกมา“ท่านนี่ชักเอาใหญ่แล้ว”ฉินมู่หยวนเองก็ยิ้มในที่สุด ก่อนดึงนางเข้ามากอดอย่างระมัดระวัง ลี่หลินซบหน้าลงกับอกเขา เสียงหัวใจที่เคยสงบนิ่งของบุรุษตรงหน้ากลับเต้นแรงกว่าปกติ“ท่านตื่นเต้นจริง ๆ ด้วย”“อืม...”คราวนี้เขายอมรับ“มากหรือไม่”“มาก”“ดีใจหรือ”ฉินมู่หยวนก้มลงจุมพิตเรือนผมนาง“มากที่สุด”ลี่หลินหลับตา ตั้งแต่มายังโลกนี้ นางเคยคิดเพียงว่าจะเอาชีวิตรอดอย่างไรจะทวงสิ่งที่เป็นของเจ้าของร่างเดิมคืนอย่างไรจะทำร้านให้เลี้ยงตัวเองได้อย่างไรจะไม่ถูกผู้ใดบังคับชีวิตอีกอย่างไรนางไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งโลกที่ไม่ใช่บ้านเกิดจะกลายเป็นสถานที่ซึ่งนางมีคนที่เรียกว่าครอบครัวและกำลังจะมีสมาชิกเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนข่าวพระชายาฉินอ๋องทรงครรภ์ถูกส่งเข้าวังในวันต่อมาฮ่องเต้ทรงยินดียิ่ง ของพระราชทานถูกส่งมายังตำหนักจนลี่หลินมองกองหีบแ
นางคิด“สองสามวันกระมัง”“แล้วเหตุใดไม่บอก”“มันไม่ใช่เรื่องใหญ่นี่เพคะ”ฉินมู่หยวนหันไปทางเถาเถา“ตามหมอมา”ลี่หลินรีบวางถ้วยชา“เดี๋ยวก่อนเพคะ”เถาเถาที่กำลังจะเดินออกไปหยุดทันที“หม่อมฉันแค่ไม่ค่อยหิว ไม่ได้ป่วย”“ให้หมอตรวจ”“ไม่จำเป็น”“จำเป็น”“ท่านอ๋อง”“เรื่องอื่นข้าตามใจเจ้า”ฉินมู่หยวนกล่าว“เรื่องสุขภาพไม่ได้”ลี่หลินอ้าปากจะเถียง แต่จู่ ๆ กลิ่นบางอย่างจากครัวก็ลอยมาตามลม เป็นกลิ่นปลานึ่งที่ตามปกตินางไม่ได้รังเกียจทว่าวันนี้เพียงได้กลิ่น ท้องกลับปั่นป่วนขึ้นมาทันทีนางยกมือปิดปาก ฉินมู่หยวนสีหน้าเปลี่ยน“ลี่หลิน”นางรีบลุกขึ้น แต่พอลุกเร็วเกินไปกลับรู้สึกหน้ามืดฉินมู่หยวนรับตัวไว้ทัน“เถาเถา ตามหมอเดี๋ยวนี้”“เพคะ” คราวนี้ลี่หลินไม่เถียงอีก เพราะแม้แต่ตัวนางเองก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติไม่นานนัก หมอประจำตำหนักก็มาถึง ลี่หลินนั่งอยู่ในห้อง ขณะที่ฉินมู่หยวนนั่งข้าง ๆ ไม่ยอมไปไหน หมอวางนิ้วลงบนข้อมือนางผ่านไปครู่หนึ่ง สีหน้าของหมอก็เปลี่ยนเขาตรวจอีกครั้งอย่างละเอียดฉินมู่หยวนถามทันที“เป็นอย่างไร”หมอยังไม่ตอบ“นางป่วยหรือ”“ท่านอ๋องโปรดรอสักครู่พ่ะย่ะค่ะ”ฉินมู่หย
ลี่หลินยิ้ม“ท่านถามทุกครั้งไม่เหนื่อยหรือเพคะ”“ไม่”“ถ้าหม่อมฉันไม่อนุญาต”“ก็ไม่ทำ” นางมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเป็นฝ่ายเขย่งตัวขึ้นแตะริมฝีปากเขาเสียเองฉินมู่หยวนชะงักเพียงเสี้ยวลมหายใจจากนั้นจึงกอดนางแน่นขึ้นและตอบรับจุมพิตอย่างอ่อนโยนไม่มีเสียงกลองศึก ไม่มีรายงานด่วนจากประตูเมือง ไม่มีบัญชีลับหรือเส้นทางเสบียงให้ต้องตามหา มีเพียงความสงบที่คนทั้งสองร่วมกันรักษาไว้จนมาถึงวันนี้จากการแต่งงานที่เริ่มต้นด้วยข้อตกลงและเหตุผลกลายเป็นความเชื่อใจ จากความเชื่อใจกลายเป็นความห่วงใย และจากความห่วงใยที่ต่างคนต่างไม่ยอมเรียกชื่ออยู่เนิ่นนาน บัดนี้ไม่มีผู้ใดจำเป็นต้องหลบเลี่ยงอีกแล้ว แต่ชีวิตของลี่หลินไม่ได้หยุดอยู่เพียงตำแหน่งพระชายาวันพรุ่งนี้นางยังมีร้านอาหาร มีพ่อค้าที่ต้องพบ มีหอการค้าต้าเซียวที่เพิ่งเริ่มต้น และมีเส้นทางอีกมากมายที่ต้องช่วยกันฟื้นฟูส่วนฉินมู่หยวนก็ยังมีหน้าที่ของเขา คนทั้งสองไม่จำเป็นต้องทิ้งสิ่งที่ตนเป็นเพื่อเดินไปด้วยกันเพียงหันกลับมาเมื่อใด ก็รู้ว่าอีกคนยังอยู่ตรงนั้นและสำหรับลี่หลิน นั่นอาจเป็นกำไรที่ดีที่สุดจากการข้ามภพมาครั้งนี้ก็เป็นได้หลายเดือนผ่านไปหลังเหต
ทันทีที่มาถึง หลิวซานก็รีบออกมาต้อนรับ“พระชายา”“ร้านเป็นอย่างไรบ้าง”“ดีขึ้นมากขอรับ หลังเส้นทางจากทางใต้เปิดตามปกติ ของสดเข้าร้านตรงเวลา ลูกค้าก็กลับมาแล้ว”ลี่หลินเดินตรวจครัวและห้องเก็บของ“ข้าวที่เหลือจากช่วงก่อนยังมีมากหรือไม่”“ลดลงแล้วขอรับ”“อย่าซื้อเกินจำเป็น”“ขอรับ”“ของสดก็เช่นกัน ซื้อให้พอกับที่ใช้ อย่าเห็นลูกค้าเยอะแล้วกว้านของจากตลาดจนร้านเล็กไม่มีซื้อ”หลิวซานหัวเราะ“พระชายาเป็นที่ปรึกษาหอการค้าแล้ว ยังกลับมาคุมร้านด้วยตนเองอีกหรือขอรับ”“นี่ร้านข้า เหตุใดข้าจะคุมไม่ได้”“ได้ขอรับ ได้แน่นอน”ฉินมู่หยวนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กล่าวเรียบ ๆ“ข้าว่าเจ้าควรสงสารหลิวซานบ้าง”ลี่หลินหันมอง“หม่อมฉันทำอะไรเขาเพคะ”หลิวซานรีบตอบ“พระชายาไม่ได้ทำอะไรเลยขอรับ”“เห็นหรือไม่”ฉินมู่หยวนมองหลิวซาน“เจ้ากลัวนางหรือ”หลิวซานเงียบ ลี่หลินหันไปมอง“หลิวซาน”“ไม่กลัวขอรับ”“เหตุใดเสียงเบา”“วันนี้อากาศเย็นขอรับ”ลี่หลินหลุดหัวเราะ ฉินมู่หยวนเองก็ส่ายหน้าอย่างขบขัน หลังตรวจร้านเสร็จ ทั้งสองจึงเดินผ่านถนนสายการค้าร้านค้าสองข้างทางเปิดเกือบทั้งหมดแล้วเสียงต่อรองราคาเสียงเด็กวิ่งเล่นเสียงพ่อค







