1

กลิ่นอับชื้นปะปนกับกลิ่นยาขมฉุนลอยคลุ้งอยู่ทั่วห้องนอนเล็ก ๆ แสงแดดยามสายลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่า ๆ กระทบฝุ่นละอองที่ลอยอยู่กลางอากาศ บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจแผ่วเบาของคนบนเตียง

เปลือกตาของหญิงสาวกระตุกเล็กน้อย ก่อนความเจ็บปวดจะแล่นปราดขึ้นกลางศีรษะ

ภาพความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของนางไหลทะลักเข้ามาราวกับสายน้ำเชี่ยว

หลี่เซียวหยู นักเจรจาธุรกิจมือฉมังจากยุคปัจจุบัน ผู้ผ่านโต๊ะเจรจาหนักหน่วงมานับครั้งไม่ถ้วน จำได้ชัดว่าก่อนหน้านี้นางยังอยู่ในโลกของตนเอง แต่เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง กลับต้องมารับรู้เรื่องราวของหญิงสาวอีกคนราวกับเป็นชีวิตของตน

เจ้าของร่างนี้มีชื่อว่า ไป๋ลี่หลิน

คุณหนูรองแห่งจวนตระกูลไป๋ ตระกูลขุนนางระดับกลางของแคว้นต้าเซียว

ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมค่อย ๆ ปะติดปะต่อกันจนหลี่เซียวหยูเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด

มารดาแท้ ๆ ของไป๋ลี่หลินคือภรรยาเอกคนแรกของไป๋เฉิงฮั่น นางถือกำเนิดจากตระกูลพ่อค้ามั่งคั่ง และเมื่อตบแต่งเข้าสู่จวนตระกูลไป๋ก็นำสินเดิมติดตัวมาจำนวนมาก ทั้งเงินทอง ร้านค้า ที่ดิน และกิจการหลายแห่ง

หลังมารดาของลี่หลินเสียชีวิต ทรัพย์สินเหล่านั้นย่อมควรตกทอดแก่บุตรสาว

ทว่าไม่นานหลังจากนั้น ไป๋เฉิงฮั่น ผู้เป็นบิดาก็แต่ง ซูฮูหยิน บุตรสาวของเสนาบดีซูเข้ามา และยกให้นางเป็นภรรยาเอกคนใหม่ของจวน

นับแต่นั้น ชีวิตของไป๋ลี่หลินก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ซูฮูหยินค่อย ๆ เข้ามาควบคุมกิจการและทรัพย์สินที่มารดาของลี่หลินทิ้งเอาไว้ ทว่าทรัพย์สินสำคัญหลายส่วนยังไม่อาจถ่ายโอนได้โดยง่าย เพราะมีบัญชีสินเดิม ตราประทับ และหลักฐานการครอบครองจากฝ่ายมารดากำกับอยู่

ดังนั้น หากต้องการกลืนกินทุกอย่างอย่างหมดจด ก็ต้องจัดการกับเจ้าของสิทธิ์เสียก่อน

ไป๋ลี่หลินจึงเริ่มล้มป่วยอย่างไร้สาเหตุ

จากหญิงสาวที่เคยมีร่างกายแข็งแรง นางกลับอ่อนแรงลงทุกวัน กินอะไรไม่ค่อยได้ หน้ามืด ใจสั่น บางครั้งถึงกับหมดสติ

ทุกคนในจวนต่างพูดเหมือนกันว่าเป็นเพราะร่างกายของคุณหนูรองอ่อนแอมาตั้งแต่กำเนิด แต่ความจริงไม่ใช่เช่นนั้น

ซูฮูหยินสั่งให้คนค่อย ๆ ใส่ยาพิษลงในอาหารและยาบำรุงทีละน้อย จุดประสงค์ไม่ใช่ให้นางตายทันที แต่ต้องการทำให้ลี่หลินอ่อนแอจนไม่มีแรงต่อต้าน จากนั้นจึงบังคับให้นางแต่งงานกับพ่อค้าสูงวัยซึ่งเป็นพวกพ้องของตระกูลซู และใช้การแต่งงานครั้งนั้นบีบให้นางลงนามในหนังสือมอบสิทธิ์ ถ่ายโอนกิจการและสินเดิมทั้งหมดออกจากมือ

เพียงแต่ครั้งล่าสุด ปริมาณยากลับรุนแรงเกินไป เจ้าของร่างเดิมจึงไม่ได้แค่หมดสติ นางสิ้นใจไปแล้วจริง ๆ

และในช่วงเวลานั้นเอง หลี่เซียวหยูกลับเข้ามาอยู่ในร่างนี้แทน

หญิงสาวบนเตียงขมวดคิ้ว

คิดจะฮุบสมบัติก็เลยวางยาจนเจ้าของร่างอ่อนแอ แล้วค่อยจับแต่งงานเพื่อเอาหนังสือมอบสิทธิ์อย่างนั้นหรือ

แผนดีอยู่หรอก เสียอย่างเดียว มือหนักไปหน่อย คนที่ต้องใช้ลงนามดันตายเสียก่อน

หลี่เซียวหยูสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ ความเจ็บปวดทั่วร่างยังคงอยู่ แต่สติของนางกลับแจ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ

ในเมื่อเจ้าของร่างเดิมจากไปแล้ว และนางเป็นผู้เข้ามารับช่วงชีวิตนี้ต่อ เช่นนั้นหนี้แค้นที่ติดอยู่กับร่างนี้ นางจะสะสางให้เอง

เปลือกตาที่ปิดสนิทค่อย ๆ เปิดขึ้น ดวงตาคู่เดิมซึ่งเคยเต็มไปด้วยความหวาดกลัว บัดนี้กลับสงบนิ่งและเฉียบคมผิดไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

“คุณหนู คุณหนูฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ” เสียงร้องด้วยความดีใจดังขึ้นข้างเตียง

เถาเถา สาวใช้คนสนิทรีบขยับเข้ามา ดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา นางจับมือผู้เป็นนายเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ อีกฝ่ายจะจากไปอีกครั้ง

“คุณหนูทำบ่าวตกใจแทบตาย ท่านหลับไปตั้งหลายวัน บ่าวเรียกอย่างไรก็ไม่ตื่น บ่าวนึกว่า...”

คำสุดท้ายติดอยู่ในลำคอ ก่อนน้ำตาจะไหลลงมาอีกครั้ง

หลี่ลี่หลินมองสาวใช้ตรงหน้า ความทรงจำของเจ้าของร่างบอกชัดว่า ในจวนแห่งนี้ คนที่จริงใจกับนางที่สุดเห็นจะมีเพียงเถาเถา “เถาเถา ข้ายังไม่ตาย”

น้ำเสียงแหบแห้งเพราะไม่ได้พูดมาหลายวัน แต่กลับนิ่งกว่าที่เถาเถาเคยได้ยิน

สาวใช้ชะงักไปเล็กน้อย

“คุณหนู...”

“ช่วยพยุงข้าขึ้นที”

“เจ้าค่ะ”

เถาเถารีบเข้าประคอง ลี่หลินกัดฟันฝืนความอ่อนแรงแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง เพียงขยับตัวไม่กี่ครั้งก็รู้สึกหน้ามืดจนต้องหลับตาอยู่ครู่หนึ่ง

ร่างกายนี้ถูกพิษสะสมมานาน ไม่ใช่ว่านางเพิ่งฟื้นขึ้นมาแล้วจะกระโดดโลดเต้นได้ทันที แต่ร่างกายอ่อนแอไม่ได้หมายความว่าสมองของนางจะอ่อนแอตามไปด้วย

“น้ำ”

เถาเถารีบรินน้ำอุ่นส่งให้ ลี่หลินเพิ่งจิบไปได้ไม่กี่คำ ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดอย่างแรง

ปัง!

เสียงนั้นทำให้เถาเถาสะดุ้ง

หญิงวัยกลางคนในชุดบ่าวเดินเชิดหน้าเข้ามา ตามหลังด้วยบ่าวชายร่างใหญ่สองคน นางคือชุ่ยฮวา บ่าวคนสนิทของซูฮูหยิน

อีกฝ่ายกวาดตามองลี่หลินตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะแค่นหัวเราะ

“ตายยากตายเย็นจริงนะเจ้าคะคุณหนูรอง นอนซมอยู่ตั้งหลายวัน ข้านึกว่าจะไม่ฟื้นขึ้นมาเสียแล้ว”

เถาเถาหน้าเปลี่ยนสีทันที “ชุ่ยฮวา เจ้าพูดกับคุณหนูเช่นนี้ได้อย่างไร”

“เหตุใดจะพูดไม่ได้”

ชุ่ยฮวาหันไปถลึงตาใส่เถาเถา ก่อนเดินตรงเข้ามาโดยไม่เห็นหัวเจ้าของห้อง

“ฮูหยินให้ข้ามาดูอาการ ในเมื่อฟื้นแล้วก็ดี อีกสามวันคุณหนูต้องไปพบเศรษฐีจูเพื่อพูดเรื่องการแต่งงาน จะมานอนสำออยอยู่เช่นนี้ไม่ได้ ฮูหยินอุตส่าห์เมตตาหาคู่ครองที่มั่งคั่งให้ คุณหนูควรสำนึกบุญคุณเสียด้วยซ้ำ”

ลี่หลินวางถ้วยน้ำลงช้า ๆ

“เศรษฐีจูอายุเท่าใด”

ชุ่ยฮวาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มเยาะ “เรื่องนั้นสำคัญตรงไหน ต่อให้อายุมากหน่อยก็มีเงินมีทอง คุณหนูรองอย่างท่านควรดีใจที่เขายังยอมรับไปเป็นภรรยา”

“ข้าถามว่าอายุเท่าใด” น้ำเสียงของลี่หลินไม่ได้ดังขึ้นแม้แต่น้อย แต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกกดดันอย่างประหลาด

ชุ่ยฮวาเม้มปาก “ห้าสิบกว่าแล้วอย่างไร”

“ลูกชายของเขาอายุเท่าใด”

“สามสิบกว่า”

ลี่หลินหัวเราะเบา ๆ “ดีจริง หากข้าแต่งเข้าไป อีกไม่กี่ปีก็คงได้เลี้ยงหลานแทนเลี้ยงลูก”

เถาเถาหลุดหัวเราะพรืด ก่อนรีบยกมือปิดปาก

สีหน้าของชุ่ยฮวาบิดเบี้ยวทันที “คุณหนูอย่าทำเป็นปากดี ฮูหยินตัดสินใจแล้ว ต่อให้ท่านไม่เต็มใจก็ต้องแต่ง”

“นางตัดสินใจเรื่องการแต่งงานของข้า แล้วถามข้าหรือยัง”

“ฮูหยินเป็นมารดาของท่าน”

“มารดาข้าตายไปแล้ว”

ประโยคสั้น ๆ ทำเอาชุ่ยฮวาหน้าตึง

ลี่หลินเงยหน้ามองอีกฝ่าย “ส่วนคนที่เจ้าเรียกว่าฮูหยิน เป็นเพียงภรรยาเอกคนใหม่ของบิดาข้า อย่าเอานางมาปะปนกับมารดาของข้า”

“เจ้า...”

“แล้วก็อีกอย่าง”

ลี่หลินเหลือบมองบ่าวชายสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง

“เรือนของคุณหนูในจวน บ่าวชายสองคนสามารถเดินเข้าห้องนอนได้โดยไม่ต้องขออนุญาตตั้งแต่เมื่อใด”