Semua Bab ชายาข้ามภพ ปราบกฏด้วยการค้า : Bab 1 - Bab 10

กลิ่นอับชื้นปะปนกับกลิ่นยาขมฉุนลอยคลุ้งอยู่ทั่วห้องนอนเล็ก ๆ แสงแดดยามสายลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่า ๆ กระทบฝุ่นละอองที่ลอยอยู่กลางอากาศ บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจแผ่วเบาของคนบนเตียงเปลือกตาของหญิงสาวกระตุกเล็กน้อย ก่อนความเจ็บปวดจะแล่นปราดขึ้นกลางศีรษะภาพความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของนางไหลทะลักเข้ามาราวกับสายน้ำเชี่ยวหลี่เซียวหยู นักเจรจาธุรกิจมือฉมังจากยุคปัจจุบัน ผู้ผ่านโต๊ะเจรจาหนักหน่วงมานับครั้งไม่ถ้วน จำได้ชัดว่าก่อนหน้านี้นางยังอยู่ในโลกของตนเอง แต่เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง กลับต้องมารับรู้เรื่องราวของหญิงสาวอีกคนราวกับเป็นชีวิตของตนเจ้าของร่างนี้มีชื่อว่า ไป๋ลี่หลินคุณหนูรองแห่งจวนตระกูลไป๋ ตระกูลขุนนางระดับกลางของแคว้นต้าเซียวความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมค่อย ๆ ปะติดปะต่อกันจนหลี่เซียวหยูเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดมารดาแท้ ๆ ของไป๋ลี่หลินคือภรรยาเอกคนแรกของไป๋เฉิงฮั่น นางถือกำเนิดจากตระกูลพ่อค้ามั่งคั่ง และเมื่อตบแต่งเข้าสู่จวนตระกูลไป๋ก็นำสินเดิมติดตัวมาจำนวนมาก ทั้งเงินทอง ร้านค้า ที่ดิน และกิจการหลายแห่งหลังมารดาของลี่หลินเสียชีวิต ทรัพย์สินเหล่านั้นย่อมควร

หากวันหนึ่งแม่ไม่อยู่ และเจ้าพบว่าทรัพย์สินที่แม่ทิ้งไว้เกิดปัญหา จงไปหาผู้ดูแลเต๋อความทรงจำนั้นทำให้ลี่หลินนิ่งไป นี่ไม่ใช่คำพูดธรรมดา มารดาของเจ้าของร่างเดิมอาจเตรียมบางอย่างเอาไว้ล่วงหน้า“ตอนนี้ผู้ดูแลเต๋ออยู่ที่ใด”“บ่าวเคยได้ยินว่าเขายังดูแลร้านเก่าเล็ก ๆ ของฮูหยินใหญ่ทางฝั่งตะวันตกของเมืองเจ้าค่ะ แต่บ่าวไม่แน่ใจว่าเขายังอยู่ที่นั่นหรือไม่”รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของลี่หลิน ในที่สุดนางก็พบทางเดินก้าวแรกแล้วเถาเถากลับยิ่งกังวล “คุณหนูคิดจะไปหาเขาหรือเจ้าคะ แต่คนของซูฮูหยินเฝ้าเรือนอยู่เต็มไปหมด”“เพราะอย่างนั้นเราจึงต้องคิดให้ดีว่าจะออกไปอย่างไร”“แต่ว่าร่างกายคุณหนู...”“คืนนี้ข้าจะพัก” ลี่หลินดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวอย่างว่าง่ายจนเถาเถามองด้วยความประหลาดใจ“กินอาหารให้อิ่ม เก็บแรงเอาไว้ให้มากที่สุด แล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”“คุณหนูไม่คิดจะไปตอนนี้หรือเจ้าคะ”ลี่หลินปรายตามองสาวใช้“ข้าเพิ่งฟื้นจากพิษ เดินไม่กี่ก้าวยังแทบล้ม หากฝืนหนีตอนนี้ก็คงไม่ต้องรอให้ซูฮูหยินฆ่า ข้าคงตายอยู่หน้าประตูจวนเสียก่อน”เถาเถาหลุดหัวเราะทั้งที่ยังมีน้ำตาคลอ“คุณหนู ท่านเปลี่ยนไปจริง ๆ”ลี่หลินชะงักเล็

“หม่อมฉันไป๋ลี่หลิน ถวายพระพรฉินอ๋องเพคะ เมื่อครู่เสียมารยาท ขอท่านอ๋องโปรดอภัย”“เมื่อครู่ยังข้ากับท่านอยู่เลย”“ตอนนั้นหม่อมฉันยังไม่รู้”“ตอนนี้รู้แล้วจึงกลัว”หลี่หลินคิดเล็กน้อย “เกรงใจมากขึ้นเพคะ”“ไม่กลัวหรือ”นางสบตาเขา“ถ้าท่านอ๋องคิดจะฆ่าหม่อมฉันจริง คงไม่เสียเวลาถามมาหลายประโยคแล้วเพคะ”ความเงียบเกิดขึ้นชั่วครู่ ก่อนฉินมู่หยวนจะหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ“ปากกล้าดีนี่”“หม่อมฉันถือว่าเป็นคำชม”“ข้าไม่ได้ชม”“เช่นนั้นหม่อมฉันจะคิดเสียว่าไม่ได้ยิน”คราวนี้ดวงตาของฉินมู่หยวนปรากฏแววประหลาดใจชัดขึ้นสตรีตรงหน้าผอมบาง ใบหน้าซีดจนเห็นได้ชัดว่าป่วยหนักมาไม่นาน แต่กลับมีสติครบถ้วนแม้กำลังถูกตามล่า มิหนำซ้ำยังกล้าต่อปากต่อคำกับเขาไม่เหมือนข่าวที่เขาเคยได้ยินเกี่ยวกับคุณหนูรองตระกูลไป๋เลยสักนิดเสียงชุ่ยฮวาดังขึ้นด้านนอก“พวกข้ากำลังตามหาคนจากจวน ขอค้นรถม้าคันนี้หน่อย”หลี่หลินหันขวับไปทางประตู จากนั้นก็ได้ยินเสียงเย็นชาขององครักษ์“บังอาจ!”ด้านนอกเงียบลงทันที“รู้หรือไม่ว่านี่คือรถม้าของผู้ใด”ไม่มีเสียงตอบ ไม่นานเสียงชุ่ยฮวาก็เปลี่ยนเป็นลนลาน “บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ ขออภัย พวกบ่าวจะไปเดี๋ยว

หลี่หลินเปิดหีบ สิ่งแรกที่นางหยิบออกมาคือสมุดบัญชีเก่าเล่มหนึ่ง“ฮูหยินเคยเห็นสิ่งนี้หรือไม่เจ้าคะ”ซูฮูหยินมองเพียงแวบเดียว สีหน้าก็เปลี่ยนไปนางจำลายมือบนหน้าปกได้ แม้ผ่านมาหลายปี แต่ไม่มีทางจำผิด“เจ้าไปเอามาจากไหน” คำถามหลุดออกจากปากเร็วเกินไปหลี่หลินยิ้มทันที“แปลว่าจำได้”“ข้าถามว่าเจ้าเอามาจากไหน”“เรื่องนั้นสำคัญหรือเจ้าคะ” หลี่หลินเปิดสมุดช้า ๆ“นี่คือบัญชีสินเดิมฉบับจริงของมารดาข้า ระบุไว้ชัดเจนว่านางนำสิ่งใดเข้ามาในจวนตระกูลไป๋บ้าง ร้านค้า ที่ดิน เงินทุน และทรัพย์สินแต่ละรายการมีบันทึกครบถ้วน”ซูฮูหยินพยายามรักษาสีหน้า“สมุดเก่าเล่มหนึ่งจะพิสูจน์อะไรได้ เจ้าหายออกไปทั้งคืนแล้วกลับมาพร้อมเอกสารเหล่านี้ ใครจะรู้ว่าเป็นของจริงหรือของปลอม”“ข้าก็คิดว่าฮูหยินต้องพูดเช่นนี้” หลี่หลินหยิบกล่องไม้ขนาดเล็กออกมา ฝากล่องเปิดขึ้น ตราประทับเก่าแก่ปรากฏต่อสายตาทุกคน คราวนี้สีหน้าของซูฮูหยินซีดลงอย่างเห็นได้ชัดหลี่หลินหยิบตราขึ้นมา“ตราประทับส่วนตัวของมารดาข้า” จากนั้นจึงนำเอกสารอีกชุดออกมาวาง“และนี่คือหลักฐานการเปลี่ยนผู้ดูแล การเคลื่อนย้ายทรัพย์สิน ตลอดจนการโอนกิจการบางแห่งในช่วงหลาย

ตรงหัวมุมถนนสายรองซึ่งเชื่อมระหว่างย่านโรงเตี๊ยมกับสำนักศึกษา ร้านค้าเก่าแห่งหนึ่งที่เคยเงียบเหงามานานกลับมีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้งป้ายไม้เนื้อดีถูกแขวนไว้เหนือประตู ตัวอักษรสามคำเขียนด้วยพู่กันอย่างงดงาม“หอชิมรสสำราญ”ไป๋ลี่หลินยืนกอดอกอยู่หน้าร้าน เงยหน้ามองป้ายด้วยความพึงพอใจหลังจากทวงร้านค้าคืนมาจากซูฮูหยินได้สี่แห่ง นางไม่ได้รีบร้อนนำทุกแห่งออกมาใช้พร้อมกัน แต่เลือกเพียงร้านที่มีทำเลดีที่สุดแห่งนี้มาเปิดกิจการก่อนร้านตั้งอยู่ไม่ไกลจากสำนักศึกษา ด้านหนึ่งเป็นย่านโรงเตี๊ยม อีกด้านเป็นเส้นทางที่พ่อค้าและผู้เดินทางต้องผ่านคนเยอะ มีกำลังซื้อ และยังไม่มีร้านอาหารใดครองลูกค้าทั้งหมดสำหรับหลี่หลิน นี่คือทำเลที่เหมาะจะเริ่มต้นที่สุดส่วนเงินทุน นางใช้เงินที่ได้คืนมาบางส่วนสำหรับซ่อมแซมร้าน ซื้อโต๊ะเก้าอี้ เครื่องครัว และวัตถุดิบ โดยเก็บเงินส่วนใหญ่ไว้เป็นทุนหมุนเวียนนางไม่ได้รื้อร้านเสียจนไม่เหลือเค้าเดิม เพราะนอกจากสิ้นเปลืองแล้ว ยังอาจทำให้ผู้คนรู้สึกแปลกแยกเกินไปสิ่งที่นางเปลี่ยนมีเพียงการจัดพื้นที่ให้สะอาด โปร่ง และเป็นสัดส่วนมากขึ้นโต๊ะถูกเว้นระยะให้เดินสะดวก มีบริเวณรับแขกด้า