Compartir

3

last update Fecha de publicación: 2026-09-23 20:21:08

ผู้ดูแลเต๋อเป็นชายสูงวัยที่เคยดูแลกิจการให้มารดาของลี่หลินมานานหลายปี หลังซูฮูหยินเข้าควบคุมกิจการของจวน เขาก็ถูกกีดกันออกจากร้านค้าหลัก จนแทบไม่มีใครกล่าวถึงอีก

ทว่าในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ก่อนมารดาจะสิ้นใจ นางเคยฝากคำสั่งเสียเอาไว้ประโยคหนึ่ง

หากวันหนึ่งแม่ไม่อยู่ และเจ้าพบว่าทรัพย์สินที่แม่ทิ้งไว้เกิดปัญหา จงไปหาผู้ดูแลเต๋อ

ความทรงจำนั้นทำให้ลี่หลินนิ่งไป นี่ไม่ใช่คำพูดธรรมดา มารดาของเจ้าของร่างเดิมอาจเตรียมบางอย่างเอาไว้ล่วงหน้า

“ตอนนี้ผู้ดูแลเต๋ออยู่ที่ใด”

“บ่าวเคยได้ยินว่าเขายังดูแลร้านเก่าเล็ก ๆ ของฮูหยินใหญ่ทางฝั่งตะวันตกของเมืองเจ้าค่ะ แต่บ่าวไม่แน่ใจว่าเขายังอยู่ที่นั่นหรือไม่”

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของลี่หลิน ในที่สุดนางก็พบเบาะแสแรกที่จะนำไปสู่การทวงคืนสินเดิมของมารดาแล้ว

เถาเถากลับยิ่งกังวล “คุณหนูคิดจะไปหาเขาหรือเจ้าคะ แต่คนของซูฮูหยินเฝ้าเรือนอยู่เต็มไปหมด”

“เพราะอย่างนั้นเราจึงต้องคิดให้ดีว่าจะออกไปอย่างไร”

“แต่ว่าร่างกายคุณหนู...”

“ตอนนี้ข้าต้องพักเอาแรงก่อน” ลี่หลินดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวอย่างว่าง่ายจนเถาเถามองด้วยความประหลาดใจ

“กินอาหารให้อิ่ม เก็บแรงเอาไว้ให้มากที่สุด แล้วค่อยหาทางออกจากจวนเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม”

“คุณหนูไม่คิดจะไปตอนนี้หรือเจ้าคะ”

ลี่หลินปรายตามองสาวใช้

“ข้าเพิ่งฟื้นจากพิษ เดินไม่กี่ก้าวยังแทบล้ม หากฝืนหนีตอนนี้ก็คงไม่ต้องรอให้ซูฮูหยินฆ่า ข้าคงตายอยู่หน้าประตูจวนเสียก่อน”

เถาเถาหลุดหัวเราะทั้งที่ยังมีน้ำตาคลอ

“คุณหนู ท่านเปลี่ยนไปจริง ๆ”

ลี่หลินชะงักเล็กน้อย

“ไม่ดีหรือ”

เถาเถารีบส่ายหน้า “ดีเจ้าค่ะ ดีมาก บ่าวเพียงไม่เคยเห็นคุณหนูกล้าตบชุ่ยฮวา ไม่เคยเห็นคุณหนูเถียงใครเช่นนี้มาก่อน”

“เมื่อก่อนข้ายอมมากเกินไป” ลี่หลินเอนตัวพิงหัวเตียง

“ต่อจากนี้จะไม่ยอมแล้ว”

“คุณหนูไม่กลัวหรือเจ้าคะ”

หญิงสาวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้ม

“กลัวสิ”

เถาเถาทำหน้าไม่เชื่อ

ลี่หลินจึงพูดต่อ “แต่ความกลัวไม่ได้ช่วยให้เรารอด คนพวกนั้นอยากได้สินเดิมของมารดาข้า อยากบังคับข้าแต่งงาน และถึงขั้นวางยาจนข้าเกือบตาย หากข้ายังเอาแต่กลัว สุดท้ายก็มีเพียงตายช้าหรือตายเร็วเท่านั้น” มือเรียวกำผ้าห่มแน่น

“ในเมื่อพวกเขาเป็นฝ่ายเปิดเกมก่อน ข้าก็จะเล่นด้วย”

เถาเถามองคุณหนูของตนอย่างตกตะลึง

ลี่หลินหันไปมองแสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา

ชีวิตใหม่ของนางเริ่มต้นขึ้นในจวนที่เต็มไปด้วยคนคิดร้าย ไม่มีเงินอยู่ในมือ ไม่มีอำนาจหนุนหลัง และร่างกายยังอ่อนแอจากพิษที่สะสมมานาน

แต่มีสิ่งหนึ่งที่พวกนั้นยังไม่รู้ ไป๋ลี่หลินคนเดิมจากไปแล้ว คนที่ลืมตาขึ้นมาในวันนี้คือหลี่เซียวหยู หญิงสาวที่เคยเอาตัวรอดจากโต๊ะเจรจาที่คนพร้อมแทงกันข้างหลังได้ด้วยรอยยิ้ม

นางไม่รู้ว่าผู้ดูแลเต๋อมีสิ่งใดเก็บรักษาเอาไว้

แต่หากคำสั่งเสียของมารดาเจ้าของร่างมีความหมายอย่างที่นางคิด สิ่งที่อยู่ในมือชายผู้นั้นอาจเป็นกุญแจสำคัญที่จะช่วยให้นางพลิกสถานการณ์ทั้งหมด

ลี่หลินหลับตาลง รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏตรงมุมปาก

ซูฮูหยิน อยากได้สินเดิมของข้านักหรือ

เช่นนั้นก็รักษาสิ่งที่ฮุบไปให้ดี

เพราะอีกไม่นาน ข้าจะไปเอาคืนทุกชิ้น

ยามวิกาลมาเยือน จวนตระกูลไป๋ค่อย ๆ จมลงสู่ความเงียบ มีเพียงแสงจากโคมของเวรยามส่องวับแวมตามทางเดินเป็นระยะ ทว่าภายในเรือนพักของคุณหนูรอง เจ้าของเรือนกลับไม่มีทีท่าว่าจะหลับใหล

ลี่หลินยืนอยู่หน้ากระจกทองเหลืองเก่า ๆ มองเงาสะท้อนของตนเองด้วยสายตาครุ่นคิด

คืนนี้นางเปลี่ยนจากอาภรณ์ของคุณหนูในจวนมาเป็นชุดบุรุษผ้าฝ้ายสีเข้มที่เถาเถาแอบไปจัดหามาให้ เส้นผมยาวถูกรวบขึ้นและซ่อนไว้ใต้หมวกผ้า ใบหน้ายังคงซีดเซียวจากพิษที่สะสมอยู่ในร่าง แม้พักมาทั้งวันและกินอาหารไปไม่น้อย เรี่ยวแรงก็ยังกลับมาไม่ถึงครึ่ง

แต่คืนนี้นางจำเป็นต้องออกไป

ยิ่งช้าเท่าไร ซูฮูหยินก็ยิ่งมีเวลาเตรียมรับมือมากขึ้นเท่านั้น

“คุณหนูจะไปจริง ๆ หรือเจ้าคะ” เถาเถายืนอยู่ข้างหลัง มือสองข้างกำชายเสื้อแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

“ร่างกายท่านยังไม่หายดีเลย หากเกิดอะไรขึ้นข้างนอก บ่าวจะทำอย่างไร”

ลี่หลินหันกลับมา “หากข้าไม่ไป คืนนี้อาจปลอดภัย แล้วคืนพรุ่งนี้เล่า วันต่อไปเล่า”

เถาเถานิ่งไป

“ซูฮูหยินรู้แล้วว่าข้าเริ่มสงสัยเรื่องสินเดิม หลังจากชุ่ยฮวากลับไปรายงาน นางยิ่งต้องระวังตัว หากปล่อยไว้นาน คนที่เคยอยู่ฝ่ายมารดาของข้าอาจถูกจัดการเสียก่อน”

“แต่ผู้ดูแลเต๋อยังอยู่ที่ร้านจริงหรือไม่ พวกเราก็ยังไม่รู้”

“เพราะไม่รู้จึงต้องไปดู”

ลี่หลินหยิบถุงเงินเล็ก ๆ ขึ้นเหน็บเอว

“หากเขายังอยู่ ข้าต้องพบเขาคืนนี้ หากไม่อยู่ อย่างน้อยก็ต้องรู้ว่าเขาหายไปไหน”

เถาเถากัดริมฝีปาก ก่อนถามเสียงเบา “ให้บ่าวไปด้วยไม่ได้หรือเจ้าคะ”

“ไม่ได้”

“เพราะอะไรเจ้าคะ”

“หากเจ้าหายไปพร้อมข้า คนในจวนจะรู้ทันทีว่าข้าหนี”

ลี่หลินเดินกลับไปที่เตียง ดึงม่านลงแล้วจัดหมอนกับผ้าห่มให้ดูคล้ายมีคนนอนอยู่ด้านใน

“เจ้าต้องอยู่ที่นี่ หากมีใครมา บอกว่าข้าอาการกำเริบ กินยาแล้วหลับไป ห้ามรบกวนเด็ดขาด”

เถาเถายังมีสีหน้าลังเล ลี่หลินจึงแตะไหล่นางเบา ๆ

“ไม่ต้องกลัว ข้าไม่ได้ออกไปเที่ยวเล่น ข้าออกไปเอาของของข้าคืน”

“แต่หากซูฮูหยินรู้...”

“ถ้านางรู้ ข้าก็แค่ต้องวิ่งให้เร็วกว่าคนของนาง”

เถาเถามองใบหน้าซีดเซียวของผู้เป็นนาย แล้วเหลือบมองขาที่เพิ่งเดินไกลหน่อยก็เหนื่อย

“คุณหนูเจ้าคะ...”

ลี่หลินถอนหายใจ “เอาเถอะ ข้าพูดให้เจ้าสบายใจเท่านั้น สภาพข้าตอนนี้วิ่งแข่งกับสุนัขยังไม่แน่ว่าจะชนะ”

เถาเถาหลุดหัวเราะออกมาทั้งที่ดวงตายังแดง ๆ

“คุณหนูยังมีอารมณ์พูดเล่นอีก”

“ถ้าไม่หัวเราะบ้าง ข้าคงเครียดตายก่อนถูกวางยารอบสอง”

ลี่หลินยิ้ม ก่อนสีหน้าจะกลับมาจริงจัง

จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ก่อนมารดาจะสิ้นใจเคยกำชับไว้ชัดเจนว่า หากวันหนึ่งสินเดิมที่นางทิ้งไว้เกิดปัญหา ให้ไปหาผู้ดูแลเต๋อ

ชายผู้นั้นเคยดูแลกิจการของมารดามาหลายปี เป็นหนึ่งในคนเก่าแก่ที่ได้รับความไว้วางใจมากที่สุด

หากนางคาดไม่ผิด สิ่งที่มารดาเจ้าของร่างเดิมทิ้งเอาไว้กับเขาย่อมไม่ใช่เพียงคำพูด อาจเป็นบัญชีสินเดิมฉบับจริง ตราประทับ หรือหลักฐานบางอย่างที่สามารถพิสูจน์ได้ว่ากิจการใดเป็นทรัพย์สินของฝ่ายมารดา

และนั่นคือสิ่งที่นางต้องได้มาก่อนจะเผชิญหน้ากับซูฮูหยิน

“ข้าไปแล้ว”

“คุณหนูระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ”

“อืม...”

ลี่หลินรอจนเวรยามชุดหนึ่งเดินผ่านไป จึงอาศัยความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมลอบออกทางด้านหลังเรือน

เส้นทางนี้เดิมเป็นทางสำหรับบ่าวขนฟืนและขนของใช้เข้าออก จึงไม่ค่อยมีคนเฝ้าในเวลากลางคืน นางเดินชิดเงากำแพง หยุดเป็นระยะเพื่อฟังเสียงฝีเท้า ก่อนจะลอดผ่านประตูเล็กด้านหลังออกมาได้สำเร็จ

Continúa leyendo este libro gratis
Escanea el código para descargar la App

Último capítulo

  • ชายาข้ามภพ ปราบกฏด้วยการค้า    57

    “อืม...” ลี่หลินเหลือบมองลูกที่ยังหลับอยู่ในอ้อมแขนเขา“วันหนึ่งเมื่อลูกโตขึ้น หม่อมฉันอยากพาเขามาดูที่นี่”“ดูตลาดหรือ”“เพคะ”“เหตุใด”“จะได้รู้ว่าข้าวหนึ่งถ้วยไม่ได้เกิดขึ้นบนโต๊ะอาหารเอง”ฉินมู่หยวนยิ้มบาง“แล้วเจ้าจะสอนเขาค้าขาย”“ถ้าเขาอยากเรียน”“ถ้าอยากเรียนกระบี่”“ก็ให้ท่านสอน”“ถ้าอยากเรียนทั้งสองอย่าง”“ก็ดีสิเพคะ” ลี่หลินตอบ“แต่หม่อมฉันไม่อยากกำหนดว่าเขาต้องเป็นอะไรเพียงเพราะเป็นลูกของเรา”ฉินมู่หยวนมองนาง“ให้เขาเลือกเอง”“เพคะ”“เหมือนเจ้า”ลี่หลินชะงัก ก่อนยิ้ม“เหมือนเราต่างหากเพคะ”ฉินมู่หยวนไม่ได้โต้แย้ง เขาเพียงขยับผ้าห่มของลูกให้เรียบร้อยขึ้นค่ำวันนั้น ตำหนักฉินอ๋องสว่างไสวด้วยแสงโคม งานเลี้ยงเล็ก ๆ ถูกจัดขึ้นภายในลานกว้าง ไม่ได้มีขุนนางทั้งราชสำนัก ไม่มีพิธีใหญ่โต มีเพียงคนใกล้ชิดและผู้ที่ร่วมผ่านเรื่องราวมาด้วยกันผู้ดูแลเต๋อมาถึงตั้งแต่ช่วงบ่าย หลิวซานตามมาหลังปิดร้านตัวแทนพ่อค้าจากหอการค้าบางส่วนมาร่วมแสดงความยินดีเฟิงอี้ซึ่งปกติยืนเงียบอยู่ข้างฉินมู่หยวน วันนี้กลับถูกลี่หลินบังคับให้นั่งร่วมโต๊ะ“พระชายา ข้าน้อยยืนได้พ่ะย่ะค่ะ”“วันนี้ไม่มีคนร้ายให้จับ”“

  • ชายาข้ามภพ ปราบกฏด้วยการค้า    56

    หลังผ่านการแย่งชิง อำนาจ เงินทอง และเปลวไฟแห่งการก่อกบฏ ในที่สุดสิ่งล้ำค่าที่สุดกลับไม่ใช่สิ่งใดซับซ้อน เป็นเพียงบ้านที่กลับมาแล้วมีใครคนหนึ่งรออยู่เมืองที่ผู้คนสามารถเปิดร้านและทำมาหากินโดยไม่ต้องหวาดกลัวชีวิตที่มีสิทธิ์เลือกเส้นทางของตนเองและลมหายใจเล็ก ๆ ที่กำลังเติบโตขึ้นอย่างเงียบงันเพื่อบอกพวกเขาว่า หลังพายุผ่านพ้นไป ชีวิตไม่ได้เพียงกลับคืนสู่ความสงบ แต่ยังสามารถเริ่มต้นความหวังครั้งใหม่ได้เสมอหนึ่งปีต่อมาฤดูใบไม้ผลิหวนกลับมาเยือนเมืองหลวงของแคว้นต้าเซียวอีกครั้งต้นไม้สองข้างทางแตกยอดอ่อน ดอกไม้ผลิบานรับแสงแดดยามเช้า เสียงพ่อค้าแม่ขายดังขึ้นตั้งแต่ประตูตลาดเปิด ขบวนเกวียนจากหัวเมืองต่าง ๆ เคลื่อนผ่านประตูเมืองอย่างต่อเนื่อง บ้างบรรทุกข้าวสาร บ้างเป็นผ้า สมุนไพร เครื่องเทศ และสินค้าจากเมืองห่างไกลตลาดที่ครั้งหนึ่งเคยเงียบงันเพราะการก่อกบฏ บัดนี้กลับคึกคักยิ่งกว่าเดิมหอการค้าต้าเซียวเองก็ผ่านช่วงเริ่มต้นที่เต็มไปด้วยการลองผิดลองถูกมาแล้วตัวแทนพ่อค้าจากกิจการต่าง ๆ ผลัดเปลี่ยนกันเข้ามาหารือเรื่องเส้นทางขนส่ง ข่าวสารสินค้า และปัญหาที่เกิดขึ้นตามหัวเมืองร้านเล็กสามารถส่งเร

  • ชายาข้ามภพ ปราบกฏด้วยการค้า    55

    “นี่เรียกว่าระวังเกินเหตุ”“ไม่เกิน”“เกินเพคะ”“ไม่เกิน”ลี่หลินถอนหายใจ“ถ้าท่านเป็นเช่นนี้ไปอีกหลายเดือน หม่อมฉันอาจหนีไปนอนที่หอชิมรสสำราญ”ฉินมู่หยวนตอบทันที“ข้าจะซื้อหอชิมรสสำราญ”ลี่หลินอ้าปากค้าง“ร้านของหม่อมฉัน”“เช่นนั้นข้าจะไปอยู่ด้วย” นางหลุดหัวเราะออกมา“ท่านนี่ชักเอาใหญ่แล้ว”ฉินมู่หยวนเองก็ยิ้มในที่สุด ก่อนดึงนางเข้ามากอดอย่างระมัดระวัง ลี่หลินซบหน้าลงกับอกเขา เสียงหัวใจที่เคยสงบนิ่งของบุรุษตรงหน้ากลับเต้นแรงกว่าปกติ“ท่านตื่นเต้นจริง ๆ ด้วย”“อืม...”คราวนี้เขายอมรับ“มากหรือไม่”“มาก”“ดีใจหรือ”ฉินมู่หยวนก้มลงจุมพิตเรือนผมนาง“มากที่สุด”ลี่หลินหลับตา ตั้งแต่มายังโลกนี้ นางเคยคิดเพียงว่าจะเอาชีวิตรอดอย่างไรจะทวงสิ่งที่เป็นของเจ้าของร่างเดิมคืนอย่างไรจะทำร้านให้เลี้ยงตัวเองได้อย่างไรจะไม่ถูกผู้ใดบังคับชีวิตอีกอย่างไรนางไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งโลกที่ไม่ใช่บ้านเกิดจะกลายเป็นสถานที่ซึ่งนางมีคนที่เรียกว่าครอบครัวและกำลังจะมีสมาชิกเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนข่าวพระชายาฉินอ๋องทรงครรภ์ถูกส่งเข้าวังในวันต่อมาฮ่องเต้ทรงยินดียิ่ง ของพระราชทานถูกส่งมายังตำหนักจนลี่หลินมองกองหีบแ

  • ชายาข้ามภพ ปราบกฏด้วยการค้า    54

    นางคิด“สองสามวันกระมัง”“แล้วเหตุใดไม่บอก”“มันไม่ใช่เรื่องใหญ่นี่เพคะ”ฉินมู่หยวนหันไปทางเถาเถา“ตามหมอมา”ลี่หลินรีบวางถ้วยชา“เดี๋ยวก่อนเพคะ”เถาเถาที่กำลังจะเดินออกไปหยุดทันที“หม่อมฉันแค่ไม่ค่อยหิว ไม่ได้ป่วย”“ให้หมอตรวจ”“ไม่จำเป็น”“จำเป็น”“ท่านอ๋อง”“เรื่องอื่นข้าตามใจเจ้า”ฉินมู่หยวนกล่าว“เรื่องสุขภาพไม่ได้”ลี่หลินอ้าปากจะเถียง แต่จู่ ๆ กลิ่นบางอย่างจากครัวก็ลอยมาตามลม เป็นกลิ่นปลานึ่งที่ตามปกตินางไม่ได้รังเกียจทว่าวันนี้เพียงได้กลิ่น ท้องกลับปั่นป่วนขึ้นมาทันทีนางยกมือปิดปาก ฉินมู่หยวนสีหน้าเปลี่ยน“ลี่หลิน”นางรีบลุกขึ้น แต่พอลุกเร็วเกินไปกลับรู้สึกหน้ามืดฉินมู่หยวนรับตัวไว้ทัน“เถาเถา ตามหมอเดี๋ยวนี้”“เพคะ” คราวนี้ลี่หลินไม่เถียงอีก เพราะแม้แต่ตัวนางเองก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติไม่นานนัก หมอประจำตำหนักก็มาถึง ลี่หลินนั่งอยู่ในห้อง ขณะที่ฉินมู่หยวนนั่งข้าง ๆ ไม่ยอมไปไหน หมอวางนิ้วลงบนข้อมือนางผ่านไปครู่หนึ่ง สีหน้าของหมอก็เปลี่ยนเขาตรวจอีกครั้งอย่างละเอียดฉินมู่หยวนถามทันที“เป็นอย่างไร”หมอยังไม่ตอบ“นางป่วยหรือ”“ท่านอ๋องโปรดรอสักครู่พ่ะย่ะค่ะ”ฉินมู่หย

  • ชายาข้ามภพ ปราบกฏด้วยการค้า    53

    ลี่หลินยิ้ม“ท่านถามทุกครั้งไม่เหนื่อยหรือเพคะ”“ไม่”“ถ้าหม่อมฉันไม่อนุญาต”“ก็ไม่ทำ” นางมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเป็นฝ่ายเขย่งตัวขึ้นแตะริมฝีปากเขาเสียเองฉินมู่หยวนชะงักเพียงเสี้ยวลมหายใจจากนั้นจึงกอดนางแน่นขึ้นและตอบรับจุมพิตอย่างอ่อนโยนไม่มีเสียงกลองศึก ไม่มีรายงานด่วนจากประตูเมือง ไม่มีบัญชีลับหรือเส้นทางเสบียงให้ต้องตามหา มีเพียงความสงบที่คนทั้งสองร่วมกันรักษาไว้จนมาถึงวันนี้จากการแต่งงานที่เริ่มต้นด้วยข้อตกลงและเหตุผลกลายเป็นความเชื่อใจ จากความเชื่อใจกลายเป็นความห่วงใย และจากความห่วงใยที่ต่างคนต่างไม่ยอมเรียกชื่ออยู่เนิ่นนาน บัดนี้ไม่มีผู้ใดจำเป็นต้องหลบเลี่ยงอีกแล้ว แต่ชีวิตของลี่หลินไม่ได้หยุดอยู่เพียงตำแหน่งพระชายาวันพรุ่งนี้นางยังมีร้านอาหาร มีพ่อค้าที่ต้องพบ มีหอการค้าต้าเซียวที่เพิ่งเริ่มต้น และมีเส้นทางอีกมากมายที่ต้องช่วยกันฟื้นฟูส่วนฉินมู่หยวนก็ยังมีหน้าที่ของเขา คนทั้งสองไม่จำเป็นต้องทิ้งสิ่งที่ตนเป็นเพื่อเดินไปด้วยกันเพียงหันกลับมาเมื่อใด ก็รู้ว่าอีกคนยังอยู่ตรงนั้นและสำหรับลี่หลิน นั่นอาจเป็นกำไรที่ดีที่สุดจากการข้ามภพมาครั้งนี้ก็เป็นได้หลายเดือนผ่านไปหลังเหต

  • ชายาข้ามภพ ปราบกฏด้วยการค้า    52

    ทันทีที่มาถึง หลิวซานก็รีบออกมาต้อนรับ“พระชายา”“ร้านเป็นอย่างไรบ้าง”“ดีขึ้นมากขอรับ หลังเส้นทางจากทางใต้เปิดตามปกติ ของสดเข้าร้านตรงเวลา ลูกค้าก็กลับมาแล้ว”ลี่หลินเดินตรวจครัวและห้องเก็บของ“ข้าวที่เหลือจากช่วงก่อนยังมีมากหรือไม่”“ลดลงแล้วขอรับ”“อย่าซื้อเกินจำเป็น”“ขอรับ”“ของสดก็เช่นกัน ซื้อให้พอกับที่ใช้ อย่าเห็นลูกค้าเยอะแล้วกว้านของจากตลาดจนร้านเล็กไม่มีซื้อ”หลิวซานหัวเราะ“พระชายาเป็นที่ปรึกษาหอการค้าแล้ว ยังกลับมาคุมร้านด้วยตนเองอีกหรือขอรับ”“นี่ร้านข้า เหตุใดข้าจะคุมไม่ได้”“ได้ขอรับ ได้แน่นอน”ฉินมู่หยวนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กล่าวเรียบ ๆ“ข้าว่าเจ้าควรสงสารหลิวซานบ้าง”ลี่หลินหันมอง“หม่อมฉันทำอะไรเขาเพคะ”หลิวซานรีบตอบ“พระชายาไม่ได้ทำอะไรเลยขอรับ”“เห็นหรือไม่”ฉินมู่หยวนมองหลิวซาน“เจ้ากลัวนางหรือ”หลิวซานเงียบ ลี่หลินหันไปมอง“หลิวซาน”“ไม่กลัวขอรับ”“เหตุใดเสียงเบา”“วันนี้อากาศเย็นขอรับ”ลี่หลินหลุดหัวเราะ ฉินมู่หยวนเองก็ส่ายหน้าอย่างขบขัน หลังตรวจร้านเสร็จ ทั้งสองจึงเดินผ่านถนนสายการค้าร้านค้าสองข้างทางเปิดเกือบทั้งหมดแล้วเสียงต่อรองราคาเสียงเด็กวิ่งเล่นเสียงพ่อค

Más capítulos
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status