บทที่ 3 หมั่นโถวของข้า 1/3

เมืองหลวง แคว้นต้าเฉิง

เสียงกึกก้องของล้อรถม้าบดผืนศิลาเรียบกริบ ประสานกับเสียงจอแจของฝูงชนที่หลั่งไหลผ่านซุ้มประตูกำแพงเมืองหลวงอันสูงตระหง่าน ทว่าสรรพเสียงเหล่านั้นกลับคล้ายเสียงอื้ออึงในหูที่ไม่อาจซึมซับเข้าสู่ความรับรู้ของเซิ่งอี้หว่านได้เลยสักนิด

ก้าวแรกที่เท้าเหยียบย่ำลงบนพื้นศิลาแกร่งสีเทา เด็กสาวตัวน้อยพลันชะงักงัน ร่างผอมบางสั่นเทาจนแทบก้าวขาไม่ออก

เบื้องหน้าของนางคือภาพตึกรามบ้านช่องสองชั้นสามชั้นโอ่อ่าตระการตา เสาไม้ทาสีแดงชาดหลังคามุงกระเบื้องเคลือบมันวาวเป็นประกายสะท้อนแดดยามสาย ป้ายร้านรวงสลักเสลาด้วยอักษรสีทองอร่ามตา รถม้าประดับม่านแพรพรรณชั้นเลิศวิ่งตัดผ่านถนนสายกว้างที่มีความยาวสุดลูกหูลูกตา ผู้คนที่สัญจรไปมาต่างสวมใส่เสื้อผ้าเนื้อนุ่มสีสันสดใส ใบหน้าอิ่มเอิบปราศจากร่องรอยแห่งความหิวโหย ทุกสิ่งช่างงดงาม ร่ำรวย และยิ่งใหญ่เสียจนทำให้เด็กสาวจากหุบเขาอวิ๋นซีรู้สึกว่าตนเองตัวเล็กจ้อย ราวกับมดปลวกตัวหนึ่งที่พลัดหลงเข้ามาในรังพญาอินทรี

อี้หว่านกระชับห่อผ้าเก่าที่สะพายอยู่แนบอก สองมือที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักกำชายผ้าฝ้ายปอนบนตัวแน่น แขนเสื้อตัวสั้นเต่อที่มารดาเย็บปะชุนด้วยเศษผ้าหลากสีแทบไม่อาจต้านทานลมหนาวที่พัดหวีดหวิวตามตรอกซอกซอยได้เลย นางเพิ่งรู้ว่าเมืองหลวงเย็นกว่าบ้านนางมาก หากแต่ผู้คนกลับไม่รู้สึกหนาวนัก

ทุกย่างก้าวที่เดินไปข้างหน้า บาดแผลพองช้ำใต้ฝ่าเท้าเสียดสีกับรองเท้า ความเจ็บแปลบแล่นปราดขึ้นถึงสันหลังจนนางต้องกัดริมฝีปากข่มความทรมาน ทว่าสิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าบาดแผลตามร่างกาย คือสายตาของบรรดาผู้คนที่เดินผ่านไปมา

“ชิ สกปรกสิ้นดี ขอทานบ้านนอกที่ใดหลงเข้ามากัน”

“ระวัง ชายกระโปรงเจ้าจะไปเฉียดโดนตัวนาง เสื้อไหมเนื้อดีเปื้อนฝุ่นดินแล้วซักไม่ออกจะเสียดายเปล่า ๆ”

เสียงกระซิบกระซาบพร้อมสายตาเหยียดหยามมองตรงมายังร่างผอมมอมแมม หญิงสาวชนชั้นสูงในชุดคลุมขนจิ้งจอกยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดจมูกพลางขยับถอยร่นออกไปสองก้าวด้วยท่าทางรังเกียจราวกับเห็นกองขยะเน่าเปื่อย ชายหนุ่มท่าทางผู้ดีที่เดินเคียงข้างขมวดคิ้วแน่น ตวัดตามองนางด้วยความรำคาญใจ

อี้หว่านสะดุ้งตัวลีบ นางรีบก้มหน้ามองปลายเท้าของตนเอง พยายามขยับตัวหลบเข้าไปชิดกำแพงอิฐด้านข้างให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความประหม่าและหวาดกลัว นางไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า สายตาที่ไร้ซึ่งคมดาบคมมีด จะสามารถกรีดเฉือนหัวใจคนให้เจ็บชาได้ถึงเพียงนี้

จ๊อก...

เสียงท้องร้องดังประท้วงขึ้นท่ามกลางความหนาวเหน็บ ร่างกายที่รอนแรมข้ามวันข้ามคืนด้วยการอาศัยเพียงเศษหมั่นโถวแห้งกรังกับน้ำเปล่าเริ่มประท้วงอย่างหนัก ขาเรียวทั้งสองข้างเริ่มสั่นเทา ลมหายใจที่พ่นออกมาเป็นไอสีขาวจาง ๆ เริ่มติดขัด อี้หว่านยกมือกุมท้องที่แบนราบ ริมฝีปากแห้งแตกเป็นแผ่นจนมีรสฝาดของเลือด

กลิ่นหอมหวนของอาหารนานาชนิดลอยอบอวลไปตามสายลม กลิ่นเนื้อตุ๋นเครื่องเทศ กลิ่นเป็ดย่างหนังกรอบ และกลิ่นแป้งนึ่งร้อน ๆ จากเพิงขายอาหารข้างทางลอยมาแตะจมูก น้ำลายสอขึ้นมาในลำคอจนกลืนแทบไม่ลง นางกวาดสายตามองไปรอบตัวด้วยความเวิ้งว้าง ในห่อผ้ามีเพียงเหรียญอีแปะที่พี่ต้าเฉิงยัดเยียดให้มา

นางไม่กล้าใช้

‘แต่หากข้าอดตายเสียตรงนี้... แล้วผู้ใดจะไปทวงสัญญากับท่านแม่ทัพเพื่อแลกยาให้ท่านแม่เล่า’

ความคิดนั้นทำให้เด็กสาวต้องฝืนก้าวขาเดินต่อไป ร่างกายที่เริ่มซวนเซพยุงตัวเลาะตามแนวกำแพงเมืองไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งสายตาปะทะเข้ากับกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่นั่งขดตัวอยู่ใต้ร่มเงาของศาลเจ้าร้างข้างกำแพง

พวกเขาสวมใส่เสื้อผ้าขาดวิ่นไม่ต่างจากนาง บางคนมีถ้วยดินเผาบิ่นวางอยู่ตรงหน้า บ้างก็นอนพิงเสาไม้อย่างหิวโซ คนเหล่านั้นคือกลุ่มขอทานเจ้าถิ่นที่ยึดพื้นที่หัวมุมถนนแห่งนี้

ด้วยความซื่อและไม่ประสีประสาต่อชนชั้นในเมืองใหญ่ อี้หว่านไม่ได้รู้สึกรังเกียจหรือหวาดกลัวคนเหล่านั้นแม้แต่น้อย ในสายตาของเด็กสาวบ้านป่า คนเหล่านี้มีสภาพเนื้อตัวมอมแมมและยากไร้ไม่ต่างจากชาวบ้านในอำเภออวิ๋นซีเลยสักนิด

บางที... พวกเขาอาจจะพอรู้ว่าในเมืองที่กว้างใหญ่แห่งนี้ มีผักป่าเก็บหรือหัวมันให้ขุดกินบ้างหรือไม่

สองเท้าเล็กค่อย ๆ พาตัวเองเดินเข้าไปใกล้ อี้หว่านย่อตัวลงนั่งยอง ๆ ตรงหน้าชายชราผมเผ้ารุงรังผู้หนึ่ง เขามีรอยแผลเป็นบนใบหน้าและนั่งกอดเข่าพิงกำแพงด้วยแววตาเฉยชาคล้ายไม่อยากมีเวลาอยู่บนโลกนี้แม้แต่เศษเสี้ยวอึดใจ