Todos os capítulos de ชายาชนบทของอ๋องทรราช: Capítulo 1 - Capítulo 10

แคว้นต้าเฉิง อำเภออวิ๋นซีไอหมอกลอยอ้อยอิ่งปกคลุมผิวน้ำนิ่งสนิทของลำธารสายเล็กที่ไหลคดเคี้ยวพาดผ่านหุบเขาอวิ๋นซี ละอองความหนาวยามเช้าตรู่เย็นยะเยือก จนหยดน้ำค้างเกาะพราวบนยอดหญ้าแห้งแทบกลายเป็นน้ำแข็ง สองฝั่งลำธารเล็กที่ไหลเรื่อยจากทิวเขามีเพียงวิถีชีวิตแสนสมถะของชาวบ้านป่าไม่กี่สิบครัวเรือนที่ยังคงตื่นก่อฟืนหุงต้ม ขุดหาหัวมันและเก็บผักป่าประทังความหิวโหยไปวัน ๆดินแดนทุรกันดารแถบนี้อยู่ห่างไกลจากศูนย์กลางความรุ่งเรืองถึงพันลี้ และถูกตัดขาดจากความรุ่งโรจน์ของเมืองหลวงมาเนิ่นนาน ทางเกวียนขรุขระเต็มไปด้วยหลุมบ่อและขวากหนามจนม้ายังไม่อยากจะวิ่งผ่าน นับประสาอะไรกับผู้คนคนข้างในแทบไม่มีปัญญาเหยียบย่างออกไปสู่โลกภายนอก ส่วนคนภายนอกที่คิดจะดั้นด้นข้ามขุนเขาเข้ามา นอกเสียจากหลงทาง ก็คงมีแต่พวกที่รู้สึกว่าตนเองสุขสบายเกินไปกระมังจนอยากมาสัมผัสความยากลำบากเสียงเกือกม้าศึกกระทบผืนดินแข็งดังกึกก้องแว่วมาแต่ไกล ฝุ่นดินสีแดงฟุ้งกระจายตัดกับม่านหมอกขาว เสียงฝีเท้านั้นไม่ได้มีเพียงม้าตัวเดียว หากแต่ก้องกระชั้นและหนักแน่นจนผิวน้ำในลำธารกระเพื่อมเป็นระลอกคลื่น นกป่าแตกตื่นบินออกจากพุ่มไม้ และเส้นทางข

เมืองหลวง แคว้นต้าเฉิงกลิ่นกำยานไม้กฤษณาหอมฉุนลอยอวลทั่วโถงเรือนหลักอันโอ่อ่าของจวนแม่ทัพหลี่ ทว่าไออุ่นจากกระถางทองเหลืองกลับมิอาจขับไล่บรรยากาศอึมครึมชวนอึดอัดที่แผ่ซ่านลงมาได้ม้วนผ้าไหมสีทองอร่ามปักลวดลายมังกรวิจิตรวางนิ่งอยู่บนโต๊ะไม้พะยูงสีเข้ม นี่คือพระราชโองการสมรสพระราชทานที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากตำหนักหยางซิน ลายพระหัตถ์อันคมกริบประหนึ่งสายฟ้าที่ฟาดผ่าลงมากลางอกของหลี่เจิ้นหรง แม่ทัพใหญ่ผู้กุมกำลังทหารรักษาเมืองหลวง“สมรสพระราชทาน...”เสียงทุ้มต่ำสบถรอดไรฟัน ฝ่ามือหยาบกร้านที่กรำศึกมาค่อนชีวิตตบลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ถ้วยชาเคลือบเนื้อดีสะเทือนจนน้ำชากระฉอก “ฮ่องเต้ทรงเห็นข้าเป็นสิ่งใด! คิดจะดึงอำนาจทหารของข้าไปคานกับจวนโจวอ๋อง หรือทรงคิดจะเหยียบย่ำหน้าข้ากันแน่ ถึงได้กล้าประทานงานแต่งที่แสนอัปมงคลกับบุตรทรราชเช่นนั้น!”แม่ทัพหลี่หรือจะไม่รู้ว่าฮ่องเต้ผู้นี้ชื่นชอบการเชื่อมสัมพันธ์ต่างขั้ว เพื่อให้เหล่าขุนนางเปิดศึกกันเองภายในครอบครัวให้ราชสำนักไม่วุ่นวาย แต่ให้บ้านขุนนางตีกันตายจนไม่มีเวลามาคิดล้มอำนาจแทนจวนของเขาต้องเชื่อมสัมพันธ์กับจวนโจวอ๋องหรือ เห็นชัด ๆ ว่าเขากับโจวอ๋องแท

“ข้าอิ่มง่ายกินนิดเดียวเองเจ้าค่ะ” อี้หว่านคลี่เรียวปากบางจนตาหยี ส่งยิ้มใสซื่อที่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจให้เขา นางเอาหมั่นโถวชิ้นเล็กเข้าปาก ค่อย ๆ เคี้ยวทีละนิดอย่างประหยัด ประหนึ่งว่ากลัวมันจะหมดเร็วเกินไปยามค่ำคืนเมื่อขบวนคาราวานหยุดพักแรมข้างลำธาร เด็กสาวนั่งกอดเข่าแหงนมองดวงดาวพราวระยับบนท้องฟ้า ดวงตากลมโตสุกใสทอประกายแห่งความหวัง“พี่ต้าเฉิง ท่านดูดาวดวงนั้นสิ สุกสว่างยิ่งนัก” เสียงหวานพึมพำแผ่วเบา “ข้าได้ยินคนในขบวนบอกว่า เมืองหลวงมีหมอยาเทวดามากมาย หากข้าไปถึงจวนแม่ทัพและแต่งงานตามที่พวกเขาต้องการ ท่านแม่ก็จะได้กินยา ถึงเวลานั้นท่านแม่คงหายจากโรคเก่า ไม่ต้องไอจนเจ็บหน้าอกอีกต่อไป” นางพูดไปก็มีน้ำในตาคลอจนเป็นประกายสะท้อนกับกองไฟที่ฉู่ต้าเฉิงก่อให้ต้าเฉิงที่กำลังลับมีดอยู่ข้างกองไฟชะงักมือลง แผ่นหลังกว้างเกร็งแน่น หัวใจของพรานหนุ่มบีบรัดจนเจ็บแปลบ เขามองใบหน้าใสซื่อที่เปื้อนฝุ่นดินของนางแล้วได้แต่กลืนก้อนสะอื้นลงคอ ไม่กล้าเอ่ยความจริงอันโหดร้ายว่าการแต่งงานในเมืองหลวงหาได้สวยงามดั่งที่นางวาดฝันระหว่างที่นั่งคุย อี้หว่านค่อย ๆ คลายห่อผ้าเก่าของตนออกอย่างระมัดระวัง ภายในนั้นนอ

เซิ่งอี้หว่านช้อนดวงตากลมโตสุกใสที่ฉ่ำน้ำขึ้นมองเขา แววตาคู่นั้นบริสุทธิ์สะอาด ปราศจากความเสแสร้งหรือการดูแคลน นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวานแผ่วเบาที่เจือความสุภาพอ่อนน้อมอย่างที่สุด“ท่านปู่เจ้าคะ... ขออภัยที่รบกวนเจ้าค่ะ หากข้าอยากหาอาหารกิน ข้าต้องไปทางไหนหรือเจ้าคะ หรือที่ไหนมีที่ให้ขุดหัวมันหรือเก็บผักป่าบ้างหรือไม่”ชายชราขอทานชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาฝ้าฟางที่เคยมองโลกด้วยความเคียดแค้นกวาดมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างพิจารณา ตั้งแต่หัวจรดเท้านางมีสภาพไม่ต่างจากลูกหมาถูกแม่ทิ้ง เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนฝุ่นดิน ใบหน้าซูบตอบจนเห็นโหนกแก้ม แต่สิ่งที่สะดุดใจเขากลับเป็นแววตาที่ใสซื่อราวกับธารน้ำบนภูเขา และปิ่นเงินรูปดอกเหมยเล่มเก่าที่ปักอยู่บนมวยผมที่รวบไว้ไม่เรียบร้อยนัก หากแต่ใบหน้าและผิวพรรณราวกับไม่ใช่คนธรรมดาสามัญขอทานเฒ่าแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแหบแห้งคล้ายมีเศษทรายครูดอยู่ในลำคอ“หาอาหารกินงั้นรึ? นังหนูเอ๊ย เจ้าเพิ่งหลุดมาจากป่าเขารึอย่างไร ถึงได้คิดว่าเมืองหลวงแห่งนี้จะมีอาหารตกถึงท้องคนจนได้ง่าย ๆ หากไม่มีตำลึง ก็มีแต่ต้องก้มหัวขอเศษทานเหมือนหมาข้างถนนเท่านั้นแหละ!”คำตอบนั้นทำให้อี้หว

สายลมพัดกรรโชกจนชายเสื้อคลุมสีเข้มสะบัดพึ่บพั่บ ทว่าบรรยากาศเบื้องหน้ากลับตึงเครียดขึ้นทันตาจ้าวฉางอันยืนตระหง่าน สองมือไพล่หลัง แผ่กลิ่นอายคุกคามดั่งพญายมที่พร้อมจะปลิดชีพผู้คนได้ทุกเมื่อ ทว่าเด็กสาวตัวจ้อยเบื้องหน้ากลับไม่ยอมถอยแม้แต่ครึ่งก้าว ร่างผอมกะหร่องในชุดผ้าป่านซอมซ่อกางแขนออกทั้งสองข้าง ยืนปักหลักขวางทางขึ้นบันไดเหลาอาหารไว้อย่างดื้อดึง“หลีกทาง!”เสียงทุ้มต่ำหลุดรอดไรฟันออกมาเพียงสองคำ สั้น ห้วน และเย็นเยียบจนคนรอบข้างขนลุกซู่“ไม่หลีก!”อี้หว่านตอบโต้ทันควัน ดวงตากลมโตสุกใสที่เอ่อรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาจ้องเขม็งไปยังบุรุษร่างสูงตรงหน้าอย่างไม่หวาดหวั่น ขอบตาแดงก่ำ ริมฝีปากแห้งแตกสั่นระริกด้วยความเจ็บใจระคนหิวโหย นิ้วมือเรียวบางเปรอะคราบฝุ่นชี้ตรงไปยังก้อนแป้งสีขาวที่จมมิดอยู่ในแอ่งโคลนข้างร่องระบายน้ำ“ท่านเดินชนข้า ทำหมั่นโถวของข้าตกน้ำสกปรกจนกินไม่ได้ ท่านยังไม่ขอโทษข้าสักคำ!”จ้าวฉางอันเลิกคิ้วกระบี่ขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักยกยิ้มเหยียดหยามอย่างเย็นชา ดวงตาคมกริบกวาดมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ปรายตามองรอยเปื้อนบนพื้นศิลาด้วยความรังเกียจ“ข้าชนเจ้างั้นหรือ?” เขาแค่นหัวเร