บทที่ 2 จวนแม่ทัพหลี่ 3/3

“ข้าอิ่มง่ายกินนิดเดียวเองเจ้าค่ะ” อี้หว่านคลี่เรียวปากบางจนตาหยี ส่งยิ้มใสซื่อที่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจให้เขา นางเอาหมั่นโถวชิ้นเล็กเข้าปาก ค่อย ๆ เคี้ยวทีละนิดอย่างประหยัด ประหนึ่งว่ากลัวมันจะหมดเร็วเกินไป

ยามค่ำคืนเมื่อขบวนคาราวานหยุดพักแรมข้างลำธาร เด็กสาวนั่งกอดเข่าแหงนมองดวงดาวพราวระยับบนท้องฟ้า ดวงตากลมโตสุกใสทอประกายแห่งความหวัง

“พี่ต้าเฉิง ท่านดูดาวดวงนั้นสิ สุกสว่างยิ่งนัก” เสียงหวานพึมพำแผ่วเบา “ข้าได้ยินคนในขบวนบอกว่า เมืองหลวงมีหมอยาเทวดามากมาย หากข้าไปถึงจวนแม่ทัพและแต่งงานตามที่พวกเขาต้องการ ท่านแม่ก็จะได้กินยา ถึงเวลานั้นท่านแม่คงหายจากโรคเก่า ไม่ต้องไอจนเจ็บหน้าอกอีกต่อไป” นางพูดไปก็มีน้ำในตาคลอจนเป็นประกายสะท้อนกับกองไฟที่ฉู่ต้าเฉิงก่อให้

ต้าเฉิงที่กำลังลับมีดอยู่ข้างกองไฟชะงักมือลง แผ่นหลังกว้างเกร็งแน่น หัวใจของพรานหนุ่มบีบรัดจนเจ็บแปลบ เขามองใบหน้าใสซื่อที่เปื้อนฝุ่นดินของนางแล้วได้แต่กลืนก้อนสะอื้นลงคอ ไม่กล้าเอ่ยความจริงอันโหดร้ายว่าการแต่งงานในเมืองหลวงหาได้สวยงามดั่งที่นางวาดฝัน

ระหว่างที่นั่งคุย อี้หว่านค่อย ๆ คลายห่อผ้าเก่าของตนออกอย่างระมัดระวัง ภายในนั้นนอกจากชุดเก่าสองชุดกับเศษอีแปะก้นถุงแล้ว ยังมีห่อใบไม้แห้งเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ นางเปิดออกเผยให้เห็นกลีบดอกไม้ป่าสีม่วงครามที่แห้งกรอบแต่ยังคงมีกลิ่นหอมสะอาดจาง ๆ ท่านแม่บอกว่าดอกไม้นี้หอมนานต่อให้แห้งแล้วก็ยังหอม ท่านเก็บเอามาอบผ้ากับทำถุงหอมเป็นประจำ

“เจ้าเก็บดอกไม้พวกนี้มาทำไมกัน” ต้าเฉิงถามด้วยความสงสัย

อี้หว่านลูบกลีบดอกไม้แห้งเบามือราวกับกลัวมันจะแหลกสลาย แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยประกายอบอุ่น

“นี่คือดอกไม้ป่าที่ขึ้นอยู่หลังกระท่อมเจ้าค่ะ ข้าเก็บตากแห้งเอาไว้ จะนำไปฝากท่านพ่อ... ท่านแม่ทัพผู้นั้น”

นางช้อนตาแป๋วขึ้นมองต้าเฉิงอย่างไร้เดียงสา

“ข้าไม่มีสิ่งมีค่าใดติดตัวไปตอบแทนที่ท่านพ่อส่งคนมารักษาท่านแม่ มีเพียงดอกไม้นี้ที่ส่งกลิ่นหอม ท่านแม่บอกว่าท่านพ่อเคยชอบกลิ่นนี้...หากท่านพ่อเห็นดอกไม้นี้ ท่านคงรู้ว่าข้าตั้งใจเก็บมาให้ และคงจะดีใจที่ได้พบหน้าข้าใช่หรือไม่เจ้าคะ”

ต้าเฉิงเบือนหน้าหนีไปอีกทาง มือหนากำด้ามมีดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความคิดที่แสนบริสุทธิ์ของนางเหมือนเข็มเล่มเล็กที่ทิ่มแทงหัวใจคนฟัง เด็กสาวไม่รู้เลยสักนิดว่าบิดาผู้สูงศักดิ์ไม่เคยคิดถึงสายเลือดเช่นนาง ไม่รู้เลยว่าคนที่รอคอยนางอยู่ในเมืองหลวงมีแต่พวกใจคอโหดเหี้ยมที่พร้อมจะผลักนางลงเหว

จนกระทั่งในที่สุด หลังผ่านการเดินทางนานนับเดือน ขบวนคาราวานก็หยุดลงที่ชานเมืองหลวง

กำแพงศิลาสีเทาดำสูงตระหง่านเสียดฟ้าตั้งอยู่เบื้องหน้า ประตูเมืองขนาดมหึมาเปิดกว้างให้ผู้คนสัญจร เหล่าคุณหนูในรถม้าหรูหรา ขุนนางสวมอาภรณ์แพรพรรณชั้นเลิศ และชาวเมืองที่แต่งกายภูมิฐานเดินขวักไขว่ ตัดกับสภาพมอมแมมเสื้อผ้าขาดวิ่นของคนบ้านป่าทั้งสองอย่างสิ้นเชิง

ฉู่ต้าเฉิงหยุดฝีเท้าลงหน้าแนวเสาหินปากทางเข้าเมือง เขาปลดห่อสัมภาระลงส่งให้อี้หว่าน แล้วยืนนิ่งไม่ยอมก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป

อี้หว่านชะงัก หันกลับมามองเขาตาแป๋ว “พี่ต้าเฉิง ไม่เข้าไปด้วยกันหรือเจ้าคะ”

พรานหนุ่มส่ายหน้าช้า ๆ พยายามกล้ำกลืนรอยยิ้มขมขื่น “ข้าส่งเจ้าได้เพียงเท่านี้ อี้หว่าน”

“เหตุใดเล่าเจ้าคะ” นางก้าวเข้าไปหา สีหน้าเริ่มตื่นตระหนก “ท่านจะไม่ไปพบท่านแม่ทัพกับข้าหรือ”

“เจ้ากำลังจะแต่งงานเป็นถึงพระชายาของท่านอ๋อง” ต้าเฉิงเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตาสั่นระริก “ธรรมเนียมเมืองหลวงเคร่งครัดนัก สตรีที่กำลังจะออกเรือนไม่อาจมีบุรุษอื่นเดินเคียงข้างให้เสื่อมเสียเกียรติ หากคนในจวนแม่ทัพหรือคนของโจวอ๋องเห็นข้าอยู่กับเจ้า พวกเขาจะเอาเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างรังแกเจ้าได้”

ต้าเฉิงยื่นมือหยาบกร้านออกไป ค่อย ๆ จัดปิ่นเงินแท่งเกลี้ยงสลักลายดอกเหมยบนมวยผมของนางให้เข้าที่ แววตาคมเข้มมองดวงหน้าน้อยด้วยความห่วงใยสุดหัวใจ

“จำคำข้าไว้ให้ดีนะอี้หว่าน เมืองหลวงไม่ใช่ป่าเขาลำเนาไพร ที่นี่ไม่มีความจริงใจ มีแต่เสือและสุนัขจิ้งจอก หากใครยื่นสิ่งใดให้ อย่าเพิ่งไว้ใจ หากถูกรังแก เจ้าต้องอดทนและรักษาชีวิตไว้เพื่อป้าเซิ่ง... มีเพียงการมีชีวิตรอดเท่านั้นจึงจะมีความหวัง”

คำพูดของต้าเฉิงทำให้อี้หว่านเริ่มตระหนักได้ว่า โลกที่นางกำลังจะก้าวเข้าไปนั้นไม่เหมือนบ้านป่าที่นางเคยอยู่แม้แต่น้อย ความหวาดกลัวที่ไม่เคยปรากฏแล่นริ้วขึ้นมาจับขั้วหัวใจ ขอบตากลมโตเริ่มร้อนผ่าว หยาดน้ำตาใสเอ่อคลอเบ้าจนแทบหยด

จากนี้ไป... นางจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงเพียงลำพัง

“พี่ต้าเฉิง...” เสียงหวานสั่นเครือ ร่างน้อยกอดห่อผ้าเก่าแนบอกแน่น

“ไปเถิด” ต้าเฉิงถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว กัดฟันตัดใจหันหลังให้ “จำไว้ว่าเจ้าต้องรอด ข้าจะรอเจ้ากลับบ้าน”

อี้หว่านยืนมองแผ่นหลังกว้างของพี่ชายข้างบ้านที่ค่อย ๆ เดินห่างออกไป หยาดน้ำตาอุ่นร้อนรินรดสองข้างแก้มที่เปรอะคราบฝุ่น นางยกมือขึ้นปาดน้ำตาลวก ๆ สองเท้าที่เต็มไปด้วยบาดแผลพองช้ำสั่นเทา ทว่าแววตาใสซื่อคู่นั้นกลับเริ่มฉายความเด็ดเดี่ยว

เด็กสาวสูดหายใจลึก กอดห่อผ้าที่มีดอกไม้แห้งไว้แนบอก หันหลังกลับแล้วก้าวเท้าพาร่างอันผอมบางเดินผ่านซุ้มประตูกำแพงเมืองหลวงเข้าไปเพียงลำพัง