บทที่ 3 หมั่นโถวของข้า 2/3

เซิ่งอี้หว่านช้อนดวงตากลมโตสุกใสที่ฉ่ำน้ำขึ้นมองเขา แววตาคู่นั้นบริสุทธิ์สะอาด ปราศจากความเสแสร้งหรือการดูแคลน นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวานแผ่วเบาที่เจือความสุภาพอ่อนน้อมอย่างที่สุด

“ท่านปู่เจ้าคะ... ขออภัยที่รบกวนเจ้าค่ะ หากข้าอยากหาอาหารกิน ข้าต้องไปทางไหนหรือเจ้าคะ หรือที่ไหนมีที่ให้ขุดหัวมันหรือเก็บผักป่าบ้างหรือไม่”

ชายชราขอทานชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาฝ้าฟางที่เคยมองโลกด้วยความเคียดแค้นกวาดมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างพิจารณา ตั้งแต่หัวจรดเท้า

นางมีสภาพไม่ต่างจากลูกหมาถูกแม่ทิ้ง เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนฝุ่นดิน ใบหน้าซูบตอบจนเห็นโหนกแก้ม แต่สิ่งที่สะดุดใจเขากลับเป็นแววตาที่ใสซื่อราวกับธารน้ำบนภูเขา และปิ่นเงินรูปดอกเหมยเล่มเก่าที่ปักอยู่บนมวยผมที่รวบไว้ไม่เรียบร้อยนัก หากแต่ใบหน้าและผิวพรรณราวกับไม่ใช่คนธรรมดาสามัญ

ขอทานเฒ่าแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแหบแห้งคล้ายมีเศษทรายครูดอยู่ในลำคอ

“หาอาหารกินงั้นรึ? นังหนูเอ๊ย เจ้าเพิ่งหลุดมาจากป่าเขารึอย่างไร ถึงได้คิดว่าเมืองหลวงแห่งนี้จะมีอาหารตกถึงท้องคนจนได้ง่าย ๆ หากไม่มีตำลึง ก็มีแต่ต้องก้มหัวขอเศษทานเหมือนหมาข้างถนนเท่านั้นแหละ!”

คำตอบนั้นทำให้อี้หว่านสะดุ้งเล็กน้อย ดวงหน้าน้อยสลดวูบลง นางไม่ได้คิดจะขอทาน นางเพียงอยากรู้ว่ามีที่ใดที่พอจะรับจ้างล้างจาน ผ่าฟืน หรือมีเศษผักทิ้งขว้างที่นางพอจะขอมาประทังชีวิตได้บ้าง หรือตรงที่ใดมีป่าให้หายอดผักกินประทังหิว

“ข้า... ข้าทำงานแลกได้เจ้าค่ะ ผ่าฟืน หาบน้ำ ข้าทำได้หมดเลยเจ้าค่ะท่านปู่” นางรีบเอ่ยบอกอย่างกระตือรือร้น

ขอทานเฒ่ามองท่าทางร้อนรนและไร้เดียงสานั้นแล้วพลันถอนหายใจยาว แววตาแข็งกร้าวอ่อนแสงลงกลายเป็นความเวทนา ชายชรายกมือที่ดำกระด้างชี้ข้ามถนนสายใหญ่ มุ่งตรงไปยังอาคารไม้สักสามชั้นหลังงามที่มีโคมไฟสีแดงแขวนเรียงรายอยู่เบื้องหน้า

“เห็นเหลาอาหารหลังใหญ่นั่นหรือไม่ นั่นคือเหลาอาหารจุ้ยเซียนโหลว เหลาอาหารที่หรูหราที่สุดในย่านนี้ พวกขุนนางและพ่อค้าหน้าเลือดในนั้นกินทิ้งกินขว้างกันเป็นว่าเล่น อาหารเหลือบนโต๊ะพวกมันแต่ละมื้อ เลี้ยงคนอย่างพวกเราได้ทั้งเดือน หากเจ้าหิวนัก ก็ลองเดินไปด้อม ๆ มอง ๆ แถวนั้นดู บางทีอาจจะมีพวกคุณชายใจบุญ หรือพวกบ่าวที่ยกของออกมาทิ้ง โยนเศษกระดูกติดเนื้อหรือหมั่นโถวเย็นชืดออกมาให้เจ้าแทะแก้หิวบ้าง!”

ขอทานเฒ่าโบกมือไล่อย่างรำคาญใจ แต่ดวงตายังคงมองตามร่างเล็กที่ค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก

“ขอบคุณท่านปู่มากเจ้าค่ะ”

อี้หว่านย่อตัวคำนับเขาอย่างนอบน้อม ดวงตากลมโตกลับมาทอประกายความหวังอีกครั้ง นางกอดห่อผ้าเก่าไว้แนบอก แล้วเริ่มลากสังขารที่เจ็บระบม มุ่งหน้าตรงไปยังหน้าเหลาอาหารจุ้ยเซียนโหลว

เมื่อเดินมาถึงร่างของเซิ่งอี้หว่านแหงนจนคอเคล็ดกลับพบว่าเหลาอาหารแห่งนี้สูงตระหง่านจนนางเหลือตัวเล็กจ้อยราวกับมดตัวน้อยไม่มีผิด

“เมืองหลวงมีเหลาอาหารใหญ่ปานนี้เชียวหรือ นี่สินะเขาถึงบอกว่าเมืองหลวงเป็นเมืองศิวิไล ดั่งสวรรค์บนดิน” นางพึมพำกับตัวเองยืนอยู่กลางถนนหน้าทางขึ้นเหล่าอาหาร เมื่อนางยืนตรงนั้นครู่หนึ่งรู้สึกถึงสายตารังเกียจที่สาดมองมาไม่หยุด จนกระทั่งคุณชายผู้หนึ่งสบถคำบ่นพ่นออกมา

“แป้งแข็งเช่นนี้นึ่งเอาไว้ชาติที่แล้วหรือ” คุณชายที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะชั้นสอง เป็นโต๊ะที่ยื่นออกมาเพื่อชมวิวของคนเดินผ่านไป พลางบ่นกับเสี่ยวเอ้อที่ยกอาหารมา

“ขะ...ขอโทษขอรับคุณชาย ข้าน้อยจะรีบไปยกหมั่นโถวร้อน ๆ มาใหม่”

คุณชายท่านนั้นที่หงุดหงิดเพราะความหิวกลับระบายอารมณ์ด้วยการเทหมั่นโถวที่ยกมาลงเบื้องล่าง

“เหอะ...ช่างสะเพร่า!”

        ก้อนหมั่นโถวก้อนใหญ่ร่วงลงตรงหน้าของเซิ่งอี้หว่าน นางดวงตาเปล่งประกายเพราะตรงหน้านั้นคือหมั่นโถวแป้งขาวที่ในชีวิตของนางนั้นหากจะลิ้มรสก็ต่อเมื่อแย่งชิงในวันปีใหม่ของหมู่บ้าน ซึ่งมีน้อยมาก

        “คนเมืองหลวงช่างกินทิ้งกินขว้างเสียจริง นี่เท่ากับเสบียงของนางได้ถึงสามวันเชียวนะ ก้อนใหญ่มาก” เซิ่งอี้หว่านบ่นก่อนจะหยิบมันขึ้นมาพลางปัดฝุ่นเล็กน้อย แล้วยิ้มเปล่งประกายกับความโชคดีที่ตนเองมาอยู่ตรงหน้าเหลาจุ้ยเซียนโหลวและพบมันเป็นคนแรก

        เสียงท้องของนางดังโครกครากทันที ดวงตาคู่สวยมองแป้งหมั่นโถวสีขาวบริสุทธิ์นั้น หากแต่ยังไม่กล้ากิน นางมองซ้ายขวาหาที่นั่งอยากจะลิ้มรสหมั่นโถวแป้งขาวดี ๆ สักหน่อยจนพบเข้ากับร่มไม้ของต้นไหวที่อยู่ถัดไปอีกไม่กี่ก้าว นางจึงหันหน้าเดินไป

นางประคองหมั่นโถวสีขาวนวลไว้ในอุ้งมือราวกับถือหยกเนื้อดี ก้มลงสูดดมกลิ่นแป้งสาลีชั้นเลิศที่ยังหลงเหลือไออุ่นจาง ๆ แม้จะตกกระทบพื้นหินจนเปื้อนเศษฝุ่นไปบ้าง ทว่าในสายตาของเด็กสาวบ้านป่าที่เคยกล้ำกลืนแต่รำข้าวและแป้งหยาบสีคล้ำ นี่คือของขวัญล้ำค่าที่สุดนับตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าเมืองหลวง