บทที่ 4 ท่านกัดปากข้า 2/3

แรงกระแทกจากด้านหลังรุนแรงเกินกว่าที่ร่างผอมบางจะต้านทานไหว ร่างของเด็กสาวถลาพุ่งไปข้างหน้า ขณะที่จ้าวฉางอันซึ่งกำลังโน้มตัวลงมาหมายจะบีบคั้นนางก็ไม่ได้ตั้งรับแรงปะทะกระชั้นชิดเช่นนี้

กึก!

เสียงกระแทกหนักหน่วงดังสะท้อนก้อง ริมฝีปากบางแห้งผากของอี้หว่านชนเข้ากับริมฝีปากนุ่มและฟันคมของบุรุษร่างสูงอย่างจัง!

ปากสองปากแนบชิดสนิทกัน!

ความเจ็บปวดแล่นแปลบปลาบขึ้นสู่สมองในชั่วพริบตา กลิ่นคาวสนิมเหล็กแผ่ซ่านล้นทะลักทั่วโพรงปาก ดวงตากลมโตเบิกค้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด ลมหายใจอุ่นร้อนของบุรุษตัวโตเป่ารดพวงแก้มจนแสบร้อน

จ้าวฉางอันชะงักงัน ร่างกายแข็งทื่อ สัมผัสอุ่นนุ่มเจือรสเลือดที่แตะกระทบมุมปากทำให้แววตาคมดุไหววูบอย่างรุนแรง เขาก้มมองดวงหน้าน้อยที่อยู่ชิดติดเพียงปลายจมูก แววตาตื่นตระหนกดั่งกระต่ายน้อยตัวสั่นเทา ทว่าสิ่งที่ซึมซับอยู่ตรงมุมปากของเขา... คือเลือดสด ๆ จากปากนาง!

“โอ๊ย!”

อี้หว่านผงะถอยหลังเซกรูดจนเกือบล้ม สองมือยกขึ้นกุมริมฝีปากตนเองไว้แน่น เลือดสีแดงสดไหลทะลักผ่านร่องนิ้ว น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงเผาะลงบนหลังมือด้วยความเจ็บปวด

จ้าวฉางอันยืนนิ่ง ปลายนิ้วโป้งยกขึ้นแตะปาดมุมปากตนเองช้า ๆ... รอยเลือดสีชาดยังคงติดค้างอยู่บนปลายนิ้ว รสฝาดเฝื่อนของเลือดและคราบฝุ่นดินจากริมฝีปากนางยังหลงเหลืออยู่ที่ปลายลิ้น

“ไอ้คนสารเลว...” เสียงหวานสั่นเครือปนสะอื้น อี้หว่านเงยหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและน้ำตาขึ้นมองเขาอย่างเคียดแค้น “ทำหมั่นโถวข้าตกไม่พอ... ยัง... ยังกัดปากข้าจนเลือดออกอีก!”

คิ้วกระบี่ของจ้าวฉางอันกระตุกอย่างแรง ‘กัด’ งั้นรึ? เด็กสาวนี่กล้าพูดออกมาได้อย่างไรว่าเขากัดปากนาง!

ทว่าแววตาที่จ้องมองหยาดเลือดสีสดบนริมฝีปากล่างอันบวมเจ่อของเด็กสาว กลับทำให้ลำคอของอ๋องหนุ่มแห้งผากขึ้นมาอย่างประหลาด ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแรงกระตุกวูบไหวในอกอย่างที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต

จ้าวฉางอันดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว เขาสะบัดปลายนิ้วปาดคราบเลือดสีสดที่ติดมุมปากตนเองออกอย่างเย็นชา สายตาตวัดมองเด็กสาวที่ยืนกุมปากบวมเจ่อ

‘บ้าจริง...ข้าจูบนาง’

มือหนาปลดถุงเงินผ้าไหมปักดิ้นทองหรูหราข้างเอวออก ปลายนิ้วล้วงหยิบ ก้อนเงินหนึ่งตำลึง สีขาววาววับออกมา

เขาปรายตามองนางด้วยสายตาดูแคลนระคนรังเกียจ ก่อนจะสะบัดข้อมือโยนก้อนเงินหนักอึ้งนั้นกระแทกใส่มือของอี้หว่านอย่างไม่ไยดี!

ตุบ!

แรงปะทะทำให้สองมือน้อยยกขึ้นมารองรับโดยสัญชาตญาณ

“หนึ่งตำลึง...” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างเชือดเฉือน ใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักไร้ซึ่งความอบอุ่น “ข้าตีราคาชดใช้ให้ทั้งค่าหมั่นโถวเน่า ๆ และค่าเนื้อตัวราคาถูกของเจ้า... ไสหัวไปซื้อกินให้สำลักตายเสีย!”

อี้หว่านที่กำลังอ้าปากเตรียมจะด่ากราดคนพาลผู้นี้ต่อพลันชะงักค้าง ริมฝีปากที่เจ็บระบมและเปรอะคราบเลือดหยุดนิ่ง สายตาเลื่อนลงต่ำมองสิ่งของที่วางอยู่บนฝ่ามือสากของตนเอง

สัมผัสของโลหะที่หนักไม่ใช่ฝัน

ดวงตากลมโตคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ จนมีขนาดโตเท่าไข่ห่าน ปากน้อย ๆ อ้าค้างจนแทบหุบไม่ลง ลืมสิ้นแม้กระทั่งความเจ็บแปลบบนริมฝีปากที่เพิ่งแตกยับ!

สะ... สวรรค์! นี่มันเงินหนึ่งตำลึง!

ในหัวของเด็กสาวบ้านป่าเริ่มคิดคำนวณอย่างรวดเร็วเป็นพายุหมุน

หนึ่งตำลึงเท่ากับหนึ่งพันอีแปะ! เงินก้อนนี้หากนำไปซื้อข้าวสารขาวได้ตั้งกี่กระสอบ ซื้อเนื้อหมูชิ้นโต ๆ เลี้ยงคนได้ทั้งเดือน หรือแม้แต่เทียบยาดี ๆ ที่จะช่วยต่อลมหายใจให้ท่านแม่ก็สามารถซื้อหาได้อย่างสบาย!

เมืองหลวงแห่งนี้... หาเงินง่ายดายปานนี้เชียวหรือ?

เพียงแค่หมั่นโถวแป้งขาวกลิ้งตกโคลนหนึ่งก้อน กับโดนชนจนปากแตกเลือดซิบเพียงนิดเดียว ชายผู้นี้กลับโยนเงินก้อนโตขนาดนี้ให้ราวกับเป็นเพียงเศษกรวดข้างทาง!

ความโมโหเมื่อครู่กับความเจ็บใจมลายหายไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงความตื่นเต้นระคนหวาดระแวง อี้หว่านรีบกอบกุมก้อนเงินแน่นมาแนบอก นางรีบยัดมันลงไปในส่วนที่ลึกที่สุดของสาบเสื้อตัวเก่า มือกดย้ำ ๆ ให้มั่นใจว่ามันจะไม่หล่นหาย และคอยระวังไม่ให้ชายร่างสูงตรงหน้าเปลี่ยนใจแย่งคืนไป

ดวงหน้าน้อยยังคงเปรอะคราบเลือดและหยาดน้ำตา ทว่าดวงตากลับพราวระยับไปด้วยประกายแห่งความหวัง นางเหลือบตามองแผ่นหลังกว้างของบุรุษหน้าน้ำแข็งที่หมุนตัวก้าวฉับ ๆ ขึ้นบันไดเหลาอาหารไปด้วยแววตาซับซ้อน