บทที่ 4 ท่านกัดปากข้า 1/3

สายลมพัดกรรโชกจนชายเสื้อคลุมสีเข้มสะบัดพึ่บพั่บ ทว่าบรรยากาศเบื้องหน้ากลับตึงเครียดขึ้นทันตา

จ้าวฉางอันยืนตระหง่าน สองมือไพล่หลัง แผ่กลิ่นอายคุกคามดั่งพญายมที่พร้อมจะปลิดชีพผู้คนได้ทุกเมื่อ ทว่าเด็กสาวตัวจ้อยเบื้องหน้ากลับไม่ยอมถอยแม้แต่ครึ่งก้าว ร่างผอมกะหร่องในชุดผ้าป่านซอมซ่อกางแขนออกทั้งสองข้าง ยืนปักหลักขวางทางขึ้นบันไดเหลาอาหารไว้อย่างดื้อดึง

“หลีกทาง!”

เสียงทุ้มต่ำหลุดรอดไรฟันออกมาเพียงสองคำ สั้น ห้วน และเย็นเยียบจนคนรอบข้างขนลุกซู่

“ไม่หลีก!”

อี้หว่านตอบโต้ทันควัน ดวงตากลมโตสุกใสที่เอ่อรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาจ้องเขม็งไปยังบุรุษร่างสูงตรงหน้าอย่างไม่หวาดหวั่น ขอบตาแดงก่ำ ริมฝีปากแห้งแตกสั่นระริกด้วยความเจ็บใจระคนหิวโหย นิ้วมือเรียวบางเปรอะคราบฝุ่นชี้ตรงไปยังก้อนแป้งสีขาวที่จมมิดอยู่ในแอ่งโคลนข้างร่องระบายน้ำ

“ท่านเดินชนข้า ทำหมั่นโถวของข้าตกน้ำสกปรกจนกินไม่ได้ ท่านยังไม่ขอโทษข้าสักคำ!”

จ้าวฉางอันเลิกคิ้วกระบี่ขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักยกยิ้มเหยียดหยามอย่างเย็นชา ดวงตาคมกริบกวาดมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ปรายตามองรอยเปื้อนบนพื้นศิลาด้วยความรังเกียจ

“ข้าชนเจ้างั้นหรือ?” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย้ยหยันจนน่าโมโห “ถนนกว้างใหญ่ปานนี้ คนตาดีที่ไหนจะมายืนทึ่มขวางหน้าเหลาอาหาร เจ้าซุ่มซ่ามทำของตกเอง แล้วยังกล้าหาเรื่องข้า”

“ข้าไม่ได้ซุ่มซ่าม!” อี้หว่านสะอื้นฮักจนไหล่บางสะท้าน ความน้อยใจตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอ “ข้ากำลังจะเดินไปนั่งใต้ต้นไม้ ท่านนั่นแหละที่ก้าวยาว ๆ ออกมาจากรถม้าไม่ดูทาง ชนข้าล้มก้นกระแทกหินจนปวดก้น ก้อนหมั่นโถวหลุดจากมือข้าไปต่อหน้าต่อตา ท่านผิดแท้ ๆ ยังจะมาแถข้าง ๆ คู ๆ อีก!”

คำว่า ‘แถข้าง ๆ คู ๆ’ ทำเอาคิ้วเข้มของโจวอ๋อง

กระตุกวูบ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีผู้ใดกล้าใช้ถ้อยคำต่ำช้าเช่นนี้มาสบประมาทเขา ยิ่งเป็นขอทานบ้านป่าที่เนื้อตัวมอมแมมเช่นนี้ ยิ่งสมควรโดนลากไปโบยให้หลังขาดเสียจริง

“หุบปากของเจ้าเสีย...เด็กน้อย” จ้าวฉางอันหรี่ตาลง ประกายสังหารวาบผ่านดวงตาสีเข้ม “หากไม่อยากให้กระดูกคอหัก ก็จงไสหัวไป อย่ามาทำตัวเป็นเหลือบไรเรียกร้องความสนใจอยู่ตรงนี้ เสียเวลาข้า!”

“ข้าไม่ได้เรียกร้องความสนใจ! และข้าก็ไม่เด็กแล้ว”

อี้หว่านตวาดแหว สองมือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ร่างน้อยสั่นเทาด้วยความโกรธจัดที่ถูกเหยียดหยาม

“ท่านคิดว่าตนเองแต่งตัวดี มีรถม้าคันใหญ่ แล้วจะเดินชนใครก็ได้รึอย่างไร! คนบ้านป่าอย่างพวกข้ายังรู้ประสาว่าทำของผู้อื่นเสียหายต้องเอ่ยปากขอโทษ แต่ท่าน... หน้าตาก็ดูเป็นผู้เป็นคนแท้ ๆ จิตใจกลับคับแคบยิ่งกว่าสุนัข รังแกได้กระทั่งคนหิวโซ!”

ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องตอบอย่างเด็ดเดี่ยว น้ำตาใสกลิ้งตกลงมาอาบแก้มเปรอะฝุ่นหนึ่งหยด ทว่าแววตากลับไร้ซึ่งความเกรงกลัวในอำนาจของเขาแม้แต่น้อย

จ้าวฉางอันขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน รังสีอำมหิตพวยพุ่งออกจากร่าง เขาก้าวประชิดตัวนางไปอีกหนึ่งก้าว เงาร่างสูงใหญ่ทาบทับร่างเล็กจนมิด บุรุษผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครโน้มตัวลงมา ห่างจากดวงหน้าน้อยเพียงคืบเดียว!

        ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดหน้าผากมน ดวงตาคมปลาบดุจพญาเหยี่ยวหรี่แคบ จ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตฉ่ำน้ำที่ยังคงเบิกกว้างสู้สายตาเขาอย่างไม่ยอมลดละ

“ปากกล้าจริงนะ” จ้าวฉางอันกดเสียงต่ำ แว่วกระซิบชิดใบหูนาง “รู้หรือไม่ว่าคนที่กล้าชี้หน้าด่าข้าเช่นนี้ จุดจบของพวกมันเป็นเช่นไร!”

“แล้วข้าพูดผิดตรงไหน!” อี้หว่านไม่ถอยแม้แต่ครึ่งก้าว ซ้ำยังเชิดหน้าขึ้นประจันหน้าอย่างดื้อดึง “ท่านชนหมั่นโถวข้าตก นั่นคือความจริง! หมั่นโถวก้อนนั้นท่านอาจเห็นเป็นแค่เศษแป้งไร้ค่า แต่สำหรับข้ามันคือข้าวปลาอาหาร เป็นหยาดเหงื่อของชาวนาที่ท่านกินทิ้งกินขว้าง! ชนแล้วไม่ยอมรับผิด ยังมีหน้ามาข่มขู่จะฆ่าแกงคนอื่นอีก หน้าไม่อาย!”

“เจ้า!”

สันกรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน จ้าวฉางอันโทสะแล่นพล่าน มือหนายกขึ้นหมายจะคว้าบีบคอเสื้อร่างเล็กตรงหน้าเพื่อสั่งสอนให้รู้สำนึก

ทว่าขณะนั้นเอง บ่าวรับใช้ของเหลาอาหารที่รีบร้อนแบกเข่งผักกาดขาวใบเขื่องวิ่งพ้นมุมเหลาอาหารมา ดันสะดุดพื้นต่างระดับจนเซถลันเข้ากระแทกแผ่นหลังของอี้หว่านอย่างจัง

“ว้าย!”