บทที่ 4 ท่านกัดปากข้า 3/3

‘หากโดนชนแล้วได้เงินหนึ่งตำลึง...ต่อให้ต้องโดนชนจนปากแตกอีกสักสองสามรอบ ข้าก็ยินดี!’

เด็กสาวสูดน้ำมูกเสียงดังฟืด ยกแขนเสื้อเก่าขาดขึ้นปาดคราบเลือดบนริมฝีปากลวก ๆ แม้จะแสบจนสะดุ้ง แต่มือก็ยังคงกุมหน้าอกตรงตำแหน่งที่มีก้อนเงินซุกซ่อนอยู่อย่างหวงแหน ก่อนจะรีบหมุนตัวก้าวเท้าเร็ว ๆ ปลีกตัวออกจากสายตาผู้คนไปทันที

ปัง!

บานประตูไม้แกะสลักของห้องรับรองส่วนตัวบนชั้นสามของเหลาอาหารจุ้ยเซียนโหลวถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยอารมณ์คุกรุ่น จ้าวฉางอันก้าวเข้ามาด้านใน ชายเสื้อคลุมสีเข้มสะบัดตามแรงลมโทสะ เขาเดินตรงไปยังโต๊ะไม้พะยูงตัวใหญ่ ทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยสีหน้าถมึงทึงราวกับท้องฟ้าก่อนพายุใหญ่

มือหนาคว้ากาน้ำชาขึ้นมารินน้ำชาลงในจอกกระเบื้องอย่างรวดเร็วจนน้ำกระฉอกเปื้อนโต๊ะ แล้วยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมดเพื่อดับเปลวเพลิงที่กำลังเผาไหม้อยู่ในอก

ภายในห้องอันเงียบสงบมีบุรุษหนุ่มอีกสี่คนนั่งล้อมวงอยู่ก่อนแล้ว ทุกคนต่างมองตรงมายังผู้มาใหม่ด้วยสายตาที่หลากหลาย ก่อนที่เสียงหัวเราะอย่างรื่นเริงจะดังแหวกความเงียบขึ้นมา

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”

จินซื่อหยวน บุตรชายคหบดีใหญ่แห่งเมืองหลวงโบกพัดในมือพั่บ ๆ ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาฉายแววขบขันจนตาหยี เขายื่นหน้าข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้พลางแกล้งมองลอดหน้าต่างออกไป

“วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตก หรือหิมะจะตกกลางสารทฤดูหรืออย่างไรกัน! จ้าวฉางอัน... พญายมไร้ใจผู้ไม่เคยเหลือบแลมองสตรีใด แต่วันนี้กลับยืนนิ่งยอมให้แม่หนูน้อยมอมแมมหน้าเหลาอาหารชี้หน้าด่า หนำซ้ำยังยอมให้นางรีดไถเงินไปหนึ่งตำลึงเต็ม ๆ อีก!”

“หุบปากเน่า ๆ ของเจ้าไปเสีย ซื่อหยวน” จ้าวฉางอันตวัดสายตาดั่งใบมีดเฉือนใส่อีกฝ่าย เสียงทุ้มต่ำขู่ฟ่อในลำคอ “หากไม่อยากให้พัดทองในมือเจ้าหักเป็นสองท่อน ก็จงนั่งกินชาไปเงียบ ๆ”

“ข้าว่าซื่อหยวนพูดไม่ผิดนะ” กวนเฟิงเยี่ย แม่ทัพหนุ่มมีตำแหน่งแม่ทัพพิทักษ์ชายแดนร่างกำยำเอ่ยสำทับ ยกจอกเหล้าขึ้นจรดริมฝีปาก รอยยิ้มล้อเลียนผุดพรายบนใบหน้า “ปกติหากมีขอทานหรือคนบ้ามายืนขวางหน้า เจ้าคงเตะปลิวไปติดกำแพงเมืองตั้งแต่สามก้าวแรกแล้ว แต่นี่... เจ้ากลับยืนฟังนางสั่งสอนเรื่องหยาดเหงื่อแรงงานคนปลูกข้าวอยู่ตั้งนานสองนาน ช่างเป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่ง”

“ข้าแค่ตัดรำคาญ” โจวอ๋องกระแทกจอกชาลงบนโต๊ะเสียงดังตึง ใบหน้าคมคายเย็นชาจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง

“ข้ามีนัดสำคัญกับพวกเจ้า ไม่อยากเสียเวลาต่อปากต่อคำกับเด็กน้อยสติไม่ดีที่หิวจนเพ้อเจ้อ เอาเงินฟาดหัวไปก็สิ้นเรื่อง จะได้รีบไสหัวไปให้พ้นหูพ้นตา!”

“ตัดรำคาญงั้นหรือ?”

เสียงนุ่มทุ้มเนิบช้าดังแทรกขึ้น เซี่ยหลิงจือ กุนซือ

หนุ่มผู้สุขุมลุ่มลึกที่นั่งนิ่งมาเอ่ยขึ้น สายตาคมกริบดั่งรู้ทันทุกสรรพสิ่งจับจ้องไปยังบาดแผลเล็ก ๆ ที่มุมปากและคราบเลือดจาง ๆ ที่ยังเช็ดออกไม่หมดของจ้าวฉางอัน

มุมปากของเซี่ยหลิงจือกระตุกยิ้มบางเบา ทว่าแฝงประกายบางอย่าง

“หากเจ้าคิดจะตัดรำคาญจริง ให้อู่โม่โยนนางไปตั้งแต่สามคำแรกแล้วฉางอัน แต่นี่... เมื่อครู่ข้ายืนนับอยู่ตรงระเบียงชั้นบน เจ้าสนทนากับนางไปถึง สิบสามประโยค”

เซี่ยหลิงจือเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะไม้เป็นจังหวะเนิบช้า ดวงตาเรียวหรี่ลงเล็กน้อย

“แถมยังกลับมาพร้อมกับ รอยเลือดบนริมฝีปาก อีกต่างหาก... เจ้าไม่เคยยอมแตะต้องสตรีคนใดมาตลอดหลายปี หรือแท้จริงแล้ว รสนิยมของเจ้าคือสตรีไร้เดียงสาหน้าตามอมแมมผู้นั้นกันแน่?”

“เหลวไหล!”

จ้าวฉางอันขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน แววตาคมกริบไหววูบเมื่อภาพดวงหน้าน้อยเปรอะฝุ่นดิน ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำที่แฝงความดื้อรั้น และสัมผัสนุ่มหยุ่นที่แตะกระทบมุมปากของเขาผุดขึ้นมาในห้วงความคิดอย่างไม่อาจควบคุม

“ข้าไม่ได้ชอบนาง!” เขาเค้นเสียงรอดไรฟัน ปฏิเสธอย่างแข็งกระด้าง

เซี่ยหลิงจือเพียงประสานสายตากับเขาอย่างนิ่งสงบ รอยยิ้มบางบนใบหน้ายังคงไม่จางหาย หากแต่น้ำเสียงกลับแปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง

“งั้นหรือ...” กุนซือหนุ่มทอดสายตามองสหายสนิท “แต่ชอบหรือไม่ชอบ... มันสำคัญด้วยหรือฉางอัน ในเมื่อสุดท้ายแล้ว ไม่ใช่ว่าเจ้าก็ต้องเกี่ยวดองกับศัตรูคู่อาฆาตของเจ้าอยู่ดีหรอกหรือ”

คำพูดของเซี่ยหลิงจือ ทำให้บรรยากาศการหยอกล้อพลันสลายตัวกลายเป็นความเงียบงันอันน่าอึดอัด จินซื่อหยวนและกวนเฟิงเยี่ยหุบรอยยิ้มลงทันที

จ้าวฉางอันนิ่งงันไป ลำคอตีบตัน แววตาคมดุแปรเปลี่ยนเป็นมืดมนไร้ก้นบึ้ง

“ข้ามีวิธีเอาคืนสมรสนี้อย่างสาสม!”