บทที่ 2 สตรีแพศยา 1/3

ข่าวคาวเรื่องพระชายารองแท้งบุตรซ้ำสองลุกลามเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ไม่เพียงกระพืออยู่ตามตรอกซอกซอยในเมืองหลวง ทว่ายังพัดข้ามกำแพงสีชาดเข้าไปจนถึงพระกรรณของโอรสสวรรค์

และราชโองการด่วนถูกขันทีคนสนิทถือมาส่งถึงหน้าจวนลี่อ๋องในยามเช้าตรู่

ภายในห้องทรงพระอักษร บรรยากาศอึดอัดจนแทบขาดอากาศหายใจ ควันกำยานสีเทาลอยวนเหนือกระถางทองเหลือง ทว่าไม่อาจกลบไอร้อนระอุของเพลิงโทสะจากองค์จักรพรรดิได้แม้แต่น้อย

ปึก!

ม้วนฎีกาเล่มหนาหลายสิบฉบับถูกเหวี่ยงลงมาจากโต๊ะทรงงาน ฟาดเข้ากับพื้นหินขัดมันก่อนจะกระจัดกระจายเกลื่อนแทบเท้าผู้มาเยือน

“เจ้าทำเรื่องงามหน้านัก เฉินอี้เทียน!”

สุรเสียงทรงอำนาจตวาดก้องสะท้อนเพดานสูง ฮ่องเต้ลุกขึ้นประทับยืน ชี้หน้าโอรสองค์โปรดด้วยพระหัตถ์ที่สั่นเทาด้วยแรงพิโรธ

“เหล่าราชบัณฑิตยื่นฎีกาก่นด่าเจ้าจนเต็มโต๊ะข้า! ชี้หน้าว่าเจ้าเลือดเย็น ไร้มนุษยธรรม ไม่ไว้หน้าการสมรสพระราชทาน! ครรภ์แรกตกเลือดยังพอคิดได้ว่าเป็นเหตุสุดวิสัย แต่ครรภ์ที่สองยังไม่ทันพ้นสามเดือนเจ้าก็สั่งให้กินยาขับเลือดลูกในไส้ออกมาอีกแล้ว! เจ้าเห็นสายเลือดมังกรของราชวงศ์เป็นสิ่งใดกัน!”

ท่ามกลางโทสะของพระบิดา ลี่อ๋องกลับยืนตัวตรงดั่งหอกพู่แดงเหล็กกล้า ปลายคางเชิดขึ้นเล็กน้อย ชุดคลุมสีนิลไร้รอยยับ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นเย็นชาไร้ความรักหรือศรัทธาใด ๆ ต่อคนเบื้องหน้า และย่อมไม่มีความหวั่นเกรงต่อพระบารมีแม้เพียงเสี้ยวเล็บ

ริมฝีปากหยักลึกเหยียดยิ้มเย้ยหยัน

“สายเลือดมังกรหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบเสียดแทงเข้าไปถึงโสตประสาท

“เสด็จพ่อทรงตรัสยกย่องครรภ์นั้นเกินไปแล้ว”

ถ้อยคำเหยียดหยามเปล่งมาจากปากของบุรุษร้ายกาจ ที่เคยมีอำนาจทหารแต่กลับถูกยึดกลับเพราะขุนนางสอพลอ แน่นอนว่าเขาย้ายมาอยู่ฝ่ายตรวจการย่อมทำให้คนเหล่านั้นนั่งไม่ติดเช่นกัน

และนั่นคือฎีการ้องเรียนเขาเพราะเกรงว่าภัยจะมาถึงตนสินะ แต่เขาหรือจะเกรงกลัวต่อขุนนางที่ดีแต่พูดเหล่านั้น

“บังอาจ!” ฮ่องเต้ตบโต๊ะทรงงานดัง สนั่น “นั่นคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเจ้า! หลิวหยางอี้ตั้งครรภ์กับเจ้าถึงสองครั้ง เจ้ายังจะปฏิเสธหน้าไม่อาย อีกหรือ!”

“ข้าไม่เคยแตะต้องนางด้วยใจเสน่หา!”

เฉินอี้เทียนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว สบพระพักตร์บิดาอย่างไม่ยอมลดละ

“สตรีต่ำต้อยที่พระองค์กับตระกูลหลิวยัดเยียดเข้ามาเพื่อหวังฉุดรั้งข้าลงสู่ปลักโคลน คืนที่นางอ้างว่าร่วมหมอน นางใช้ยาปลุกกำหนัดมอมข้าจนสิ้นสติ... ครรภ์ที่นางแสร้งทำเป็นแท้งนั่น แท้จริงแล้วเป็นลูกของผู้ใด ใครจะไปล่วงรู้ได้! และครรภ์นี้อีก...ข้าไม่เชื่อกระมังว่าร่วมหมอนเพียงครั้งก็ตั้งครรภ์ ขนาดพระองค์ยังมีทายาทไม่ง่ายไม่ใช่หรือ”

เขายกเรื่องนี้มากล่าวอ้าง เพราะพระบิดามีสนมหลักพันนางในวังหลัง แต่กลับมีโอรสที่กำเนิดมาเพียงแค่ห้าคน ถึงกระนั้นก็ยังป่วยตายไปอีกสองเหลือเพียงสามคนที่ยังรอดชีวิตได้

“เจ้า... เจ้าพูดบ้าบออันใดออกมา!”

สีพระพักตร์ของฮ่องเต้แปรเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ พระองค์แทบไม่อยากเชื่อสายตาว่าโอรสที่ตนฝึกฝนมากับมือจะพ่นคำพูดเลือดเย็นบดขยี้ศักดิ์ศรีของสตรีที่เป็นภรรยาตนเองได้ถึงเพียงนี้

“นางเป็นสตรีในเรือนหลัง เป็นพระชายารองที่เจ้าแต่งเข้าจวน! เจ้ากล่าวหาว่านางคบชู้สู่ชายโดยไร้หลักฐานเช่นนี้ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ราชสำนักจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด!”

“แล้วข้าต้องสนหน้าตาอันใดพ่ะย่ะค่ะ?” ลี่อ๋องแค่นเสียงหัวเราะในคอ

“สตรีหน้าเนื้อใจเสือที่วางแผนทำลายชื่อเสียงข้าครั้งแล้วครั้งเล่า หากพระองค์อยากพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของนาง ก็ส่งคนของพระองค์ไปพลิกเรือนหลังชันสูตรเอาเองเถิด ข้ามีราชการที่สำนักตรวจการต้องสะสาง... ขอทูลลา”

เฉินอี้เทียนประสานมือคารวะอย่างขอไปที ก่อนจะสะบัดชายเสื้อคลุม หมุนตัวก้าวออกจากห้องทรงพระอักษรไปโดยไม่รอให้องค์เหนือหัวอนุญาต ทิ้งให้ฮ่องเต้ยืนหอบหายใจด้วยความกริ้วจัด กัดฟันสั่งการองครักษ์เงาเสียงต่ำ

“ไปสั่งคนสืบ... สืบให้รู้ชัดว่าในเรือนหลังจวนลี่อ๋องมันเกิดเรื่องบ้าอันใดขึ้นกันแน่!”

ทว่า คำพูดเพียงประโยคเดียวของลี่อ๋องที่หลุดออกมาจากห้องทรงพระอักษร กลับรั่วไหลเร็วยิ่งกว่าสายลม ไม่รู้ว่ามีคนที่คอยจ้องปล่อยข่าวเรื่องในวังกันมากมายตั้งแต่เมื่อไหร่ เพียงลี่อ๋องหันหลังให้ห้องทรงพระอักษร เรื่องที่คุยกันส่วนพระองค์กับฮ่องเต้ก็แพร่งพรายรวดเร็ว