ห้วงที่ ๕ งานเลี้ยงชมจันทร์

ย่ำรุ่งวันเทศกาลไหว้พระจันทร์กลางฤดูสารทมาเยือน บรรยากาศภายในจวนผู้สำเร็จราชการแผ่นดินดูคึกคักกว่าปกติ ทว่าที่เรือนไผ่หยกท้ายจวนกลับเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เมื่อสาวใช้หลายสิบชีวิตเดินเรียงแถวเข้ามาพร้อมกับหีบบรรจุอาภรณ์ล้ำค่าและเครื่องประดับทองคำหยกรุ้งมากมาย

เซียวรั่วเวยมองดูชุดกระโปรงสีแดงปักลายวิหคบนเตียงด้วยความประหลาดใจ หญิงสาวแสร้งทำสีหน้าตื่นตระหนก ถอยกรูดไปชิดมุมห้องราวกับกระต่ายน้อยตื่นตูม

“พะ... พวกเจ้าเอาสิ่งใดมาให้ข้าหรือ? ข้าทำผิดอันใด ทำไมจึงต้องให้ข้าสวมชุดสีแดงเช่นนี้ หรือท่านอุปราชจะประทานสุราพิษให้ข้าแล้ว” ดรุณีน้อยเอ่ยเสียงสั่นเครือ บีบน้ำตาให้รื้นขึ้นมาอย่างแนบเนียน

หัวหน้าสาวใช้รีบยอบกายลงอย่างนอบน้อม

“อนุเซียวโปรดวางใจเถิดเจ้าค่ะ ท่านอุปราชมีคำสั่งให้บ่าวมาปรนนิบัติท่านแต่งกาย เพื่อเตรียมตัวเข้าวังไปร่วมงานเลี้ยงชมจันทร์ในค่ำคืนนี้เจ้าค่ะ”

เข้าวัง?

โฉมงามลอบขมวดคิ้วในใจ นึกทบทวนถึงเหตุการณ์เมื่อวาน เยี่ยนสิงโจวเพิ่งจับได้ว่าตระกูลเซียวส่งนักฆ่ามาลอบสังหารเขา ทว่าแทนที่บุรุษผู้นั้นจะลงทัณฑ์นาง กลับสั่งให้แต่งกายงดงามเพื่อพาไปเย้ยหยันบิดาถึงในงานเลี้ยงหลวง ช่างเป็นทรราชที่รับมือยากและมีรสนิยมวิปริตเสียจริง

“ข้าเข้าใจแล้ว พวกเจ้าช่วยข้าแต่งตัวเถิด” นางแสร้งถอนหายใจอย่างจำยอม

ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วยาม การประทินโฉมก็เสร็จสิ้น ร่างบางในชุดกระโปรงสีแดงขับเน้นผิวขาวผ่องให้ดูเย้ายวนและสูงศักดิ์ ปิ่นปักผมระย้าทองคำประดับทับทิมหยดน้ำสั่นไหวตามจังหวะก้าวเดิน แม้แต่นางกำนัลที่แต่งหน้าให้ยังต้องลอบกลืนน้ำลาย

.

ดวงตะวันคล้อยต่ำ ท้องฟ้าเริ่มทอแสงสีส้มอมม่วง

หน้าประตูจวน รถม้าลากด้วยม้าเหงื่อโลหิตสายพันธุ์ดีสี่ตัวจอดเทียบรออยู่แล้ว เยี่ยนสิงโจวยืนเอามือไพล่หลังอยู่ริมบันไดหิน ชายหนุ่มสวมชุดคลุมสีดำปักดิ้นทองลายพยัคฆ์เหิน เกล้าผมครอบด้วยกวานหยกดำ กลิ่นอายรอบกายเปี่ยมไปด้วยอำนาจบาตรใหญ่ที่กดข่มผู้คนจนแทบหายใจไม่ออก

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ร่างสูงจึงปรายตามองไปเบื้องหลัง นัยน์ตาวูบไหวไปชั่วขณะเมื่อเห็นดรุณีน้อยก้าวเดินออกมา ทว่าเพียงพริบตาเดียวเขาก็ซ่อนเร้นความรู้สึกนั้นไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยเย็นชา

“หม่อมฉันคารวะท่านอุปราชเพคะ” โฉมงามยอบกายลงอย่างอ่อนช้อย กิริยามารยาทงดงามไร้ที่ติ

“ขึ้นรถม้าเสีย อย่าชักช้าให้เปิ่นหวางต้องเสียเวลา” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยห้วนจัด ก่อนจะก้าวขึ้นรถม้าไปก่อนโดยไม่คิดจะส่งมือประคองนางแม้แต่น้อย

หญิงสาวแอบเบ้ปากไล่หลัง ‘ชิ หน้าตาหล่อเหลาปานเทพเซียน แต่นิสัยเสียยิ่งกว่าสุนัข!’

เมื่อเข้ามานั่งในห้องโดยสารอันกว้างขวางและบุด้วยพรมขนจิ้งจอก บรรยากาศก็ตกอยู่ในความเงียบ เซียวรั่วเวยนั่งตัวลีบอยู่มุมหนึ่ง ส่วนผู้สำเร็จราชการแผ่นดินนั่งหลับตาพิงพนักอยู่ฝั่งตรงข้าม รถม้าเริ่มเคลื่อนตัวมุ่งหน้าสู่พระราชวังหลวง ล้อไม้บดเบียดกับถนนหินจนเกิดแรงสั่นสะเทือนเป็นระยะ

ท้องฟ้าเริ่มมืดมิดลง โรคตาบอดกลางคืนของนางเริ่มออกฤทธิ์ ทัศนวิสัยรอบกายกลายเป็นเพียงเงาเลือนราง ร่างอรชรจึงเริ่มดำเนินแผนการมารยาขั้นต่อไป นางจงใจปล่อยให้ร่างกายเอนเอียงไปตามแรงเหวี่ยงของรถม้า

ตึง!

ศีรษะทุยโขกเข้ากับผนังรถม้าอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง รั่วเวยสูดปากด้วยความเจ็บปวดจริง ๆ ก่อนจะร้องอุทานออกมา

“โอ๊ย!”

ดวงตาคมของบุรุษหนุ่มลืมขึ้น เขามองสตรีที่กำลังลูบหน้าผากตนเองปอย ๆ ด้วยแววตาระอาใจ “เจ้าตั้งใจจะพังรถม้าของเปิ่นหวางด้วยศีรษะงี่เง่าของเจ้าหรืออย่างไร?”

“หม่อมฉันมิกล้าเพคะ” เสียงหวานสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้า “เพลาพลบค่ำเช่นนี้สายตาของหม่อมฉันฝ้าฟางจนมองไม่เห็นสิ่งใดเลย รถม้าก็สั่นสะเทือนหนัก หม่อมฉันทรงตัวไม่อยู่จริง ๆ เพคะ”

เยี่ยนสิงโจวแค่นเสียงหยัน

“มารยาหญิงของเจ้ามีเพียงท่าไม้ตายเดียวคือความอ่อนแอหรือ? ช่างน่าเบื่อหน่ายเสียจริง”

“หม่อมฉันมิได้มารยาเลยนะเพคะ” หญิงสาวเถียงเสียงอ้อมแอ้ม แสร้งทำเป็นขยับตัวด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปกอดท่อนแขนแกร่งของเขาไว้แน่น “ท่านอุปราชให้หม่อมฉันเกาะท่านไว้เถิดนะเพคะ หม่อมฉันกลัวว่าหากรถม้ากระเทือนอีก หม่อมฉันอาจจะกระเด็นตกรถตายได้”

ชายหนุ่มก้มมองมือนุ่มนิ่มที่รัดแขนเขาไว้แน่น กลิ่นหอมกรุ่นจากกายสาวลอยแตะจมูก ผิวเนื้อที่แนบชิดส่งผ่านไออุ่น เขาตั้งใจจะสะบัดนางทิ้ง ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มที่ซุกอยู่กับต้นแขน มุมปากก็กระตุกยิ้ม

“เกาะไว้ให้แน่นเล่า หากเจ้าหลุดมือไปเปิ่นหวางจะไม่หยุดรถม้ารับเจ้าเด็ดขาด” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ากลับปล่อยให้นางเกาะแขนเขาไปตลอดทางโดยไม่ปัดป้อง

.

อุทยานหลวงในพระราชวังบรรยากาศของงานเลี้ยงชมจันทร์เต็มไปด้วยความวิจิตรตระการตา โคมไฟหลากสีสันแขวนประดับตามกิ่งไม้และศาลาริมน้ำ เสียงดนตรีบรรเลงเพลงไพเราะเสนาะหู ขุนนางน้อยใหญ่พร้อมด้วยฮูหยินและบุตรีต่างมารวมตัวกันอย่างคับคั่ง ทว่าภายใต้รอยยิ้มและจอกสุราที่ชนกัน กลับแฝงไปด้วยการชิงไหวชิงพริบและแบ่งฝักแบ่งฝ่ายอย่างชัดเจน

ที่นั่งฝั่งซ้ายอันเป็นตำแหน่งของขุนนางฝ่ายบุ๋น มหาเสนาบดี ❛เซียวจางเหว่ย❜ นั่งจิบสุราด้วยสีหน้าเคร่งเครียด คิ้วที่เริ่มมีรอยย่นขมวดเข้าหากัน

ป่านนี้แล้ว เหตุใดจึงยังไม่มีข่าวคราวจากหน่วยเงา หรือว่าการลอบสังหารเมื่อคืนจะล้มเหลว เสนาบดีเฒ่าคิดในใจ หากแผนพลาดรั่วเวยที่ถูกส่งไปเป็นแพะรับบาปคงถูกทรราชผู้นั้นสับเป็นหมื่นชิ้นไปแล้ว ซึ่งนั่นก็ตรงตามที่เขาวางแผนไว้กำจัดบุตรีไร้ค่าผู้นี้ให้พ้นทาง

“ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินเดินทางมาถึงแล้ว!”

เสียงประกาศของขันทีดังกังวาน บรรยากาศที่เคยครึกครื้นพลันเงียบสงัด ขุนนางทุกคนรีบวางจอกสุราและลุกขึ้นยืนทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง

เยี่ยนสิงโจวก้าวเข้ามาในอุทยานด้วยท่วงท่าสง่างาม ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนเบิกตากว้างไม่ใช่ความน่าเกรงขามของเขา แต่เป็นสตรีร่างอรชรในชุดสีแดงที่เดินเคียงข้าง ซ้ำยังเกาะกุมแขนแกร่งของทรราชหนุ่มไว้แน่น

เซียวจางเหว่ยเบิกตากว้าง จอกสุราในมือร่วงหล่นลงพื้นกระแทกแตกกระจาย

‘รั่วเวย! นังเด็กตาบอดนั่นยังไม่ตาย! ซ้ำยังเดินควงคู่มากับเยี่ยนสิงโจ!’

เซียวรั่วเวยมองเห็นภาพลาง ๆ ของผู้คนมากมาย แต่เมื่อสายตาของนางปะทะเข้ากับเงาร่างของบิดาที่ยืนแข็งทื่ออยู่ไม่ไกล ริมฝีปากอวบอิ่มก็ลอบยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยม ทว่าเพียงชั่วพริบตาเดียวนางก็ปรับสีหน้าให้กลายเป็นดรุณีน้อยผู้น่าสงสารที่กำลังหวาดกลัวคนแปลกหน้า ซุกกายเข้าหาแผงอกของอุปราชหนุ่มมากขึ้น

“ท่านอุปราช คนเยอะเหลือเกิน หม่อมฉันมองไม่เห็นทาง หม่อมฉันกลัวเพคะ” เสียงหวานกระซิบแผ่วเบา ทว่าจงใจให้ขุนนางรอบข้างได้ยิน

เยี่ยนสิงโจวปรายตามองบิดาของนาง ก่อนจะยกมือขึ้นลูบเรือนผมของอนุภรรยาตัวน้อยอย่างอ่อนโยน ซึ่งเป็นการกระทำที่จงใจแสดงละครตบตาคนทั้งงาน

“ไม่ต้องกลัว มีเปิ่นหวางอยู่ทั้งคน หากใครกล้าแตะต้องเจ้าแม้แต่ปลายเล็บ เปิ่นหวางจะสับมือมันผู้นั้นไปโยนให้สุนัขกิน” น้ำเสียงของเขาดังฟังชัด สายตาคมจงใจจดจ้องไปยังมหาเสนาบดีเซียวอย่างท้าทาย “จริงหรือไม่ ท่านราชครูและท่านเสนาบดีเซียว?”

เหล่าขุนนางต่างกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เซียวจางเหว่ยหน้าซีดเผือด รีบก้าวออกมาประสานมือคารวะด้วยมือที่สั่นเทา

“ทะ... ท่านอุปราชกล่าวถูกต้องแล้วพ่ะย่ะค่ะ บารมีของท่านปกแผ่แผ่นดินย่อมไม่มีผู้ใดกล้าล่วงเกินคนของท่าน”

บุรุษร่างสูงแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เขาจับจูงมือของเซียวรั่วเวยเดินตรงเข้าไปหาบิดาของนางอย่างช้า ๆ แรงบีบที่ฝ่ามือทำให้นางรู้ว่าเขากำลังบังคับให้นางเผชิญหน้ากับความจริง

“อนุเซียว บิดาของเจ้าอยู่ตรงหน้าแล้ว เหตุใดจึงไม่ทักทายเล่า?” เยี่ยนสิงโจวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความนัย

ดรุณีน้อยแสร้งทำตัวสั่นเทา นางช้อนสายตาที่รื้นไปด้วยหยาดน้ำตาขึ้นมองเงาเลือนรางของบิดา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนฟัง

“ท่านพ่อ ท่านอุปราชเมตตาข้ายิ่งนัก ท่านพ่อ... ท่านคงดีใจใช่หรือไม่เจ้าคะ ที่เห็นข้ายังมีชีวิตอยู่รอดปลอดภัย?”

คำถามนั้นเปรียบเสมือนตบหน้ามหาเสนาบดีเซียวกลางงานเลี้ยง ขุนนางรอบข้างต่างลอบมองหน้ากันด้วยความสงสัย เซียวจางเหว่ยกัดฟัน พยายามปั้นหน้ายิ้มแย้มทั้งที่ในใจร้อนรุ่ม

“ยะ... ย่อมต้องดีใจสิ รั่วเวยเอ๋ย เจ้าได้ปรนนิบัติท่านอุปราช ถือเป็นวาสนาของตระกูลเซียวแล้ว”

ยังไม่ทันที่บรรยากาศจะตึงเครียดไปมากกว่านี้ เสียงแตรสังข์ก็ดังขึ้นยาวเหยียด ตามมาด้วยเสียงประกาศของหัวหน้าขันที

“ฮ่องเต้เสด็จแล้วววววววว”

ทุกคนรีบคุกเข่าลงทำความเคารพ ยกเว้นเพียงเยี่ยนสิงโจวที่ยืนตระหง่านอย่างผ่าเผย ซ้ำยังรั้งเอวบางของเซียวรั่วเวยไว้ไม่ให้นางคุกเข่าลงไป การกระทำอันโอหังนี้ทำให้โอรสสวรรค์วัยเยาว์ที่เพิ่งก้าวเข้ามาถึงกับชะงัก พระพักตร์ของฮ่องเต้น้อยบิดเบี้ยวด้วยความคั่งแค้น

“ท่านอุปราช สตรีผู้นี้คือใครกัน เหตุใดจึงกล้ายืนหยัดต่อหน้าเจิ้นโดยไม่คุกเข่า!” เสียงตวาดของยุวกษัตริย์ดังก้อง ทว่าแฝงไปด้วยความหวาดหวั่น

มุมปากของเยี่ยนสิงโจวเหยียดยิ้มร้ายกาจ เขาจงใจโอบกระชับเอวคอดของสตรีข้างกายให้แนบชิดขึ้นไปอีก ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของคน

“ฝ่าบาท สตรีผู้นี้คือคนของกระหม่อม” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างเนิบนาบ ทว่าทรงอำนาจจนสะกดกั้นทุกลมหายใจ “และคนของเยี่ยนสิงโจวไม่จำเป็นต้องคุกเข่าให้ผู้ใดในใต้หล้า แม้แต่พระองค์ก็มิข้อยกเว้นพ่ะย่ะค่ะ”