ห้วงที่ ๖ สุราอาบยาพิษ

บรรยากาศที่เคยอบอวลด้วยเสียงดนตรีพลันเงียบสงัดจนได้ยินเสียงใบไม้ร่วงหล่น เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ที่คุกเข่าอยู่บนพื้นต่างก้มหน้าต่ำจนคางแทบชิดอก เหงื่อเย็นเฉียบผุดซึมตามแผ่นหลัง ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะผ่อนลมหายใจแรง

ฮ่องเต้น้อย ❛ฉีหยวน❜ กำหมัดแน่น พระพักตร์ที่เพิ่งแตกพานบิดเบี้ยวด้วยความคั่งแค้นปนหวาดหวั่น แม้จะเป็นถึงโอรสสวรรค์ ทว่าอำนาจที่แท้จริงกลับตกอยู่ในกำมือของบุรุษชุดดำเบื้องหน้าอย่างเบ็ดเสร็จ การถูกหักหน้ากลางธารกำนัลเช่นนี้นับเป็นการเหยียบย่ำพระเกียรติยศอย่างรุนแรง

“ท่านอุปราชช่างรักหยกถนอมบุปผายิ่งนัก” ยุวกษัตริย์เค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาสีหน้าให้ดูราบเรียบ “เจิ้นเพียงแปลกใจที่ไม่เคยเห็นสตรีผู้นี้มาก่อน ในเมื่อนางคือคนของท่าน เจิ้นย่อมไม่ถือสาหาความ ทุกท่านลุกขึ้นตามสบายเถิด!”

เมื่อสิ้นกระแสรับสั่ง เหล่าขุนนางจึงค่อย ๆ พยุงกายลุกขึ้นกลับเข้าประจำที่ ทว่าสายตานับร้อยคู่กลับลอบมองมายังสตรีในชุดแดงเป็นตาเดียว

เซียวรั่วเวยก้มหน้างุด ซุกใบหน้าจิ้มลิ้มเข้ากับแผงอกกว้างของบุรุษข้างกายอย่างแนบเนียน ร่างอรชรแสร้งสั่นเทา ทว่าภายในใจกลับกำลังลอบสบถด่าทอชายหนุ่มอย่างสาดเสียเทเสีย

‘เจ้าทรราชบัดซบ เจ้าอยากประกาศศักดาข่มขู่ฮ่องเต้ก็เรื่องของเจ้าสิ เหตุใดต้องลากข้าเข้ามาเป็นเป้านิ่งให้คนทั้งราชสำนักรุมสาปแช่งด้วยเล่า!’

เยี่ยนสิงโจวก้มมองเรือนผมหอมกรุ่นที่ซุกอยู่ตรงอก มุมปากปรากฏรอยยิ้มพึงพอใจ ชายหนุ่มโอบประคองร่างบางให้เดินเคียงคู่กันไปทรุดตัวลงนั่งยังโต๊ะฝั่งขวา ซึ่งตั้งอยู่สูงกว่าขุนนางทั่วไปและอยู่ในระดับเดียวกับพระที่นั่งขององค์ฮ่องเต้ บ่งบอกถึงสถานะอันไร้เทียมทานของผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน

“เลิกสั่นได้แล้วอนุเซียว งานเลี้ยงเพิ่งจะเริ่มต้น หากเจ้าชิงอกแตกตายไปเสียก่อน เปิ่นหวางคงหมดสนุก” เสียงทุ้มกระซิบชิดใบหูเล็ก ลมหายใจที่เป่ารดทำเอาโฉมงามขนลุกซู่

“หม่อมฉันหวาดกลัวนี่เพคะ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้น สบตากับเขาด้วยนัยน์ตาที่คลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำใส “รังสีอำมหิตรอบกายพุ่งเป้ามาที่หม่อมฉันจนแทบจะพรุนไปทั้งร่างแล้ว หากสายตาของคนเหล่านั้นแปรเปลี่ยนเป็นคมหอกคมดาบได้ หม่อมฉันคงถูกสับเป็นหมื่นชิ้นไปแล้ว”

“มีเปิ่นหวางอยู่ ใครกล้าแตะต้องเจ้า” ร่างสูงแค่นเสียงขึ้นจมูก เอื้อมมือไปหยิบจอกสุราขึ้นจิบด้วยท่วงท่าเกียจคร้าน “นอกจากบิดาผู้ประเสริฐของเจ้าที่บัดนี้หน้าซีดไปแล้ว”

โฉมงามปรายตามองฝั่งตรงข้ามผ่านม่านสายตาที่แสร้งทำเป็นพร่ามัว มหาเสนาบดีเซียวจางเหว่ยกำลังนั่งกระสับกระส่าย มือที่ถือตะเกียบสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่บิดายังตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ยิ่งยืนยันได้ว่าตระกูลเซียวหมดสิ้นหนทางที่จะคุ้มครองนางแล้วจริง ๆ

งานเลี้ยงดำเนินต่อไปท่ามกลางบรรยากาศอึมครึม นางรำหลวงกรีดกรายร่ายรำอยู่กลางลาน ทว่าไม่มีผู้ใดมีแก่ใจจะชื่นชมความงามนั้น จวบจนกระทั่ง ❛จินอ๋อง❜ พระปิตุลาของฮ่องเต้ ซึ่งเป็นหัวหอกของขุนนางฝ่ายขวาลุกขึ้นยืนพร้อมจอกสุราในมือ

“ค่ำคืนสารทฤดูจันทร์กระจ่างฟ้า นับเป็นนิมิตหมายอันดี” จินอ๋องแย้มยิ้มจอมปลอม “เปิ่นหวางขอเป็นตัวแทนขุนนางทั้งปวงดื่มอวยพรให้ท่านอุปราชที่ทุ่มเทแรงกายเพื่อแว่นแคว้น และได้ยินมาว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลเซียวผู้นี้เชี่ยวชาญการชงชาและรินสุราไม่เป็นรองผู้ใด ไฉนเลยท่านอุปราชไม่ให้นางรินสุรามงคลจอกนี้ เพื่อเป็นเกียรติแก่พวกเราเล่า?”

ถ้อยคำนั้นดูคล้ายการยกย่อง ทว่าแท้จริงแล้วคือการทดสอบและหักหน้า ขุนนางทั้งกระดานต่างรู้ดีว่าบุตรีคนโตของตระกูลเซียวป่วยเป็นโรคตาบอดกลางคืน การให้นางรินสุราในที่แสงสลัวเช่นนี้ย่อมหวังให้นางทำพลาดและสร้างความอับอายแก่เยี่ยนสิงโจว

เซียวจางเหว่ยสะดุ้ง รีบผุดลุกขึ้นหมายจะกล่าวทัดทาน ทว่าสายตาคมของอุปราชหนุ่มกลับตวัดมาสะกดไว้เสียก่อน

“จินอ๋องช่างรู้ใจข้านัก” ชายหนุ่มเหยียดยิ้มเย็นเยียบ เขาหันมามองดรุณีน้อยข้างกาย “อนุเซียว ในเมื่อท่านอ๋องเอ่ยปากขอ เจ้าก็รินสุราให้ข้าสักจอกเถิด”

เซียวรั่วเวยลอบกัดฟันกรอด

‘จินอ๋องหน้าเหม็น ผู้ใดเชี่ยวชาญการรินสุรากัน ข้าถูกขังอยู่ในเรือนซอมซ่อ จับแต่ด้ามไม้กวาดต่างหากเล่า’

ทว่าในเมื่อหมากถูกเดินมาถึงขั้นนี้ หญิงสาวจึงต้องรับสมอ้าง นางค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้นด้วยท่วงท่าอ่อนช้อย สองมือบางเอื้อมไปประคองกาดินเผาเคลือบที่บรรจุสุรารสเลิศไว้ นางกะพริบตาถี่ ๆ แสร้งทำเป็นเพ่งมองหาจอกสุราตรงหน้าบุรุษหนุ่มอย่างยากลำบาก

“แสงโคมสลัวเกินไป หม่อมฉันมองไม่ค่อยชัดเลยเพคะ” เสียงหวานเอ่ยอย่างน่าเวทนา

นางขยับตัวเข้าไปใกล้โต๊ะ ทว่าจังหวะที่กำลังจะเอียงกาสุรา ร่างอรชรกลับสะดุดชายกระโปรงสีแดงของตนเองอย่างแนบเนียน

“ว้าย!”

กาสุราในมือหลุดลอย รั่วเวยแสร้งเสียหลักพุ่งตัวไปด้านหน้า ทว่าทิศทางที่กาสุราลอยไปนั้นไม่ใช่ทางเยี่ยนสิงโจว แต่กลับพุ่งตรงรี่ไปทางที่นั่งของจินอ๋องซึ่งอยู่ถัดไปเพียงไม่กี่ก้าว

เพล้ง! ซ่า!

กาดินเผาตกแตกกระจาย สุราฤทธิ์แรงสาดกระเซ็นรดชุดคลุมไหมทองคำของจินอ๋องจนเปียกชุ่มไปทั้งตัว กลิ่นละมุดคลุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ตกใจจนหงายหลังตกจากเก้าอี้ท่ามกลางเสียงหวีดร้องของเหล่านางกำนัล

“โอ๊ย! หม่อมฉันสมควรตาย! หม่อมฉันสมควรตาย!” โฉมงามรีบทิ้งตัวลงคุกเข่ากับพื้น ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร “สายตาหม่อมฉันฝ้าฟางนัก หม่อมฉันสะดุดชายกระโปรงจนทำกาสุราหลุดมือ ท่านอ๋องโปรดอภัยให้ความโง่เขลาของหม่อมฉันด้วยเถิดเพคะ!”

จินอ๋องตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาด้วยสภาพทุลักทุเล ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด “นังเด็กตาบอด! เจ้าจงใจสาดสุรารดเปิ่นหวาง!”

“ท่านอ๋องโปรดระงับโทสะ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าเจือแววขบขันของเยี่ยนสิงโจวดังแทรกขึ้น ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนแล้วก้าวมาซ้อนอยู่เบื้องหลังสตรีที่กำลังคุกเข่า มือแกร่งวางแหมะลงบนลาดไหล่บางอย่างปกป้อง

“นางเป็นโรคตาบอดกลางคืน เรื่องนี้ขุนนางทั้งเมืองหลวงต่างรู้ดี ท่านเป็นผู้ร้องขอให้นางรินสุราเอง ในเมื่อเกิดอุบัติเหตุขึ้นจะโทษว่านางจงใจได้อย่างไร หรือท่านอ๋องคิดว่าสตรีที่ตามองไม่เห็นจะสามารถเล็งเป้าหมายได้แม่นยำถึงเพียงนั้น?”

คำพูดของเขาปิดปากจินอ๋องจนมิด หากยอมรับว่านางเล็งแม่น ก็เท่ากับยอมรับว่าตนเองโง่เขลาที่ถูกสตรีตาบอดหลอกลวง แต่หากบอกว่าเป็นอุบัติเหตุ ก็ต้องกล้ำกลืนความอัปยศนี้ไว้แต่เพียงผู้เดียว

“เปิ่นหวางเพียงแค่ตกใจ มิได้มีเจตนาตำหนิคุณหนูเซียว” จินอ๋องกัดฟันตอบ ก่อนจะขอตัวไปผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ด้วยความเคียดแค้น

ฮ่องเต้น้อยทอดพระเนตรความพ่ายแพ้ของพระปิตุลาด้วยสายตาแข็งกร้าว พระองค์กำจอกสุราทองคำในมือแน่น ก่อนจะแย้มพระสรวล

“ในเมื่อเป็นอุบัติเหตุก็ช่างมันเถิด ขันทีนำสุราแสงจันทร์ร้อยปีที่เจิ้นเก็บรักษาไว้ออกมาประทานให้ท่านอุปราช เพื่อเป็นการปลอบขวัญอนุเซียวที่ต้องตื่นตระหนกก็แล้วกัน”

สิ้นเสียงรับสั่ง ขันทีคนสนิทก็นำถาดทองคำที่มีกาสุราหยกขาวงดงามเดินตรงมายังโต๊ะของเยี่ยนสิงโจว สุราสีใสถูกรินลงในจอกจันทราอย่างบรรจง กลิ่นหอมประหลาดลอยอวลเตะจมูก

ทว่าในขณะนั้นเอง เซียวรั่วเวยที่เพิ่งถูกพยุงให้ลุกขึ้นนั่งกลับประสาทสัมผัสตื่นตัว จมูกของนางที่ถูกฝึกฝนให้แยกแยะพิษได้นับร้อยชนิดสูดดมกลิ่นหอมหวานที่แฝงความขื่นปร่าบางเบาซึ่งปะปนอยู่ในกลิ่นสุรา

พิษสลายวิญญาณ!

ดรุณีน้อยเบิกตากว้าง พิษชนิดนี้ไร้สี ไร้รส แต่มีกลิ่นหอมคล้ายดอกหลานฮวา หากผู้มีวรยุทธ์ดื่มเข้าไป ลมปราณจะแตกซ่านและกระอักเลือดตายภายในเจ็ดก้าว ฮ่องเต้น้อยใจกล้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ กล้าวางยาพิษผู้สำเร็จราชการแผ่นดินต่อหน้าธารกำนัล

ชายหนุ่มผู้ถูกหมายหัวยกยิ้มมุมปาก เขาดูไม่ออกว่าสุรานี้มีพิษ ทว่าประสบการณ์เฉียดตายสอนให้เขาระแวดระวัง ทว่าหากเขาปฏิเสธสุราพระราชทานย่อมเป็นการหมิ่นพระบรมเดชานุภาพซึ่งหน้า และอาจเป็นข้ออ้างให้กองกำลังรักษาพระองค์ที่ซุ่มอยู่รอบนอกบุกเข้ามาจับกุมตัวเขาได้

มือหนาเอื้อมไปคว้าจอกหยกขาวขึ้นมาถือไว้ เตรียมจะยกขึ้นจรดริมฝีปาก

‘หากเขาตาย ข้าก็ต้องตายเป็นเพื่อนเขาแน่!’

ความรอดของชีวิตอยู่เหนือความกลัวใด ๆ ร่างบางตัดสินใจอย่างเด็ดขาด นางแสร้งทำเป็นตื่นตระหนกกับเสียงพลุไฟที่เพิ่งถูกจุดขึ้นบนท้องฟ้ากะทันหัน

“กรี๊ด! ฟ้าผ่าหรือเพคะ หม่อมฉันกลัว!”

โฉมงามแผดเสียงร้องลั่น พุ่งเข้าใส่แผงอกของบุรุษหนุ่มประดุจคนสติหลุด มือเรียวปัดป่ายเปะปะไปมากลางอากาศ และจงใจฟาดเข้าที่ข้อมือแกร่งของเขา

เพล้ง!

จอกร่วงหล่นกระแทกพื้นแตกกระจาย สุราพิษสาดกระเด็นลงบนพื้นหินเกิดเสียงฟู่เบา ๆ พร้อมควันสีขาวระเหยขึ้นมาเพียงชั่วครู่ก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็วจนไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมงานเลี้ยงอีกครั้ง ฮ่องเต้น้อยผุดลุกขึ้นประทับยืนด้วยความกริ้วโกรธ

“บังอาจ! นังเด็กตาบอด เจ้ากล้าปัดสุราพระราชทานของเจิ้นทิ้งกระนั้นหรือ! ทหาร ลากตัวนางไปประหารเดี๋ยวนี้!”

เหล่าราชองครักษ์ชักกระบี่ออกจากฝักเกรียวกราว เตรียมพุ่งเข้าจับกุมตัวหญิงสาว ทว่าร่างสูงใหญ่ของเยี่ยนสิงโจวกลับตวัดแขนรวบเอวบางของนางเข้ามาแนบชิดอก พร้อมกับแผ่รังสีสังหารอันดุดันออกมากดข่มทุกคนจนต้องชะงักฝีเท้า

ท่ามกลางความตื่นตระหนกของทุกคน นงคราญกลับรู้สึกถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดลงมาบริเวณต้นคอ มือหนาของอุปราชหนุ่มที่รัดเอวนางอยู่เลื่อนขึ้นมาคว้าข้อมือเล็กที่เพิ่งปัดจอกสุราทิ้งเมื่อครู่ บีบเคล้นจุดชีพจรของนางอย่างแรง

นัยน์ตาของบุรุษเหนือคนทอประกายลึกล้ำและอันตรายยิ่งกว่าครั้งใด เขาก้มลงกระซิบชิดใบหูของนางด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ได้ยินกันเพียงสองคน

“มารยาหญิงแกล้งซุ่มซ่ามของเจ้าบังเอิญช่วยชีวิตข้าไว้ หรือเจ้าตั้งใจปัดสุราจอกนี้ทิ้งกันแน่ หืม? แม่กระต่ายน้อยจอมเจ้าเล่ห์?”