ห้วงที่ ๔ น้ำตาจอมมารยา

เซียวรั่วเวยอึ้ง หัวใจดวงน้อยเต้นรัว

ดรุณีน้อยบนตักแกร่งแสร้งหรี่ดวงตากลมโตลง เพ่งมองวัตถุในมือของบุรุษหนุ่มด้วยท่าทีเลื่อนลอย ก่อนจะช้อนสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสับสนขึ้นสบกับนัยน์ตาสีหมึกลึกล้ำ

“ป้ายหยกหรือเพคะ?” น้ำเสียงหวานเอ่ยถามอย่างซื่อบริสุทธิ์ “หม่อมฉันมองเห็นเพียงก้อนหินสีเขียวขมุกขมัวที่มีรอยขรุขระเท่านั้น ท่านอุปราช... สิ่งนี้คืออันใดหรือเพคะ เหตุใดท่านจึงกล่าวว่าเป็นของนักฆ่า?”

เยี่ยนสิงโจวแค่นเสียงหยันในลำคอ ปลายนิ้วสากที่เชยคางมนอยู่เปลี่ยนเป็นบีบเคล้นเบา ๆ อย่างหยอกเย้าทว่าแฝงความคุกคาม

“ก้อนหินสีเขียวขมุกขมัวกระนั้นหรือ? ช่างเปรียบเปรยได้น่าขันนัก นี่คือหยกสลักลายพยัคฆ์เหินหาว สัญลักษณ์ประจำหน่วยองครักษ์เงาของตระกูลเซียว บิดาบังเกิดเกล้าของเจ้าอย่างไรเล่า!”

ประโยคสุดท้ายเขากดเสียงต่ำลง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงจนบรรยากาศในห้องหนังสือซวี่เยี่ยเย็นเยียบลงถนัดตา

โฉมงามเบิกตากว้าง ริมฝีปากสั่นระริกราวกับเพิ่งได้รับรู้เรื่องราวอันน่าสะพรึงกลัวที่สุดในชีวิต หยาดน้ำตาเอ่อล้นทะลักออกจากหางตาอย่างเป็นธรรมชาติ ร่วงหล่นกระทบหลังมือของชายหนุ่มหยดแล้วหยดเล่า

“บะ... บิดาส่งคนมาลอบสังหารท่านหรือเพคะ!” หญิงสาวอุทานเสียงหลง ร่างอรชรสั่นเทาอย่างรุนแรง “เป็นไปไม่ได้ หากท่านพ่อต้องการสังหารท่าน แล้วเหตุใดจึงส่งหม่อมฉันมาเป็นอนุภรรยาเล่า? การทำเช่นนี้มิเท่ากับ... มิเท่ากับส่งหม่อมฉันมาตายพร้อมกับท่านหรอกหรือ!”

นงคราญปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน สองมือบางยกขึ้นปิดหน้า ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนไหล่สะท้านขึ้นลง

“โธ่... สวรรค์ช่างไร้เมตตา หม่อมฉันรู้ดีว่ามารดาเลี้ยงและบิดาชิงชังหม่อมฉันที่เกิดมาพร้อมดวงตาพิการ จึงกักขังหม่อมฉันไว้แต่ในเรือนซอมซ่อท้ายจวนมาสิบห้าปี ไม่เคยให้หม่อมฉันได้เรียนรู้ธรรมเนียมหรือรับรู้เรื่องราวภายนอก แต่หม่อมฉันไม่นึกเลย... ไม่นึกเลยว่าพวกเขาจะโหดเหี้ยมถึงขั้นใช้หม่อมฉันเป็นหมากทิ้งขว้าง เพื่อเป็นแพะรับบาปในแผนการกบฏเช่นนี้”

ถ้อยคำพรั่งพรูที่เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ประกอบกับน้ำตาทุกหยาดหยดที่กลั่นออกมาอย่างสมจริง ทำเอาเยี่ยนสิงโจวที่กำลังจับผิดถึงกับชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกวาดมองพิจารณาสตรีบนตักอย่างละเอียดอีกครั้ง

นางกล่าวถูกต้อง หากมหาเสนาบดีเซียววางแผนลอบสังหารเขาจริง การส่งบุตรีมาในวันเดียวกันย่อมเป็นการกระทำที่โง่เขลา เพราะหากนักฆ่าทำสำเร็จ นางก็ต้องตายตามกฎมณเฑียรบาลข้อหาสมรู้ร่วมคิด แต่หากนักฆ่าพลาดพลั้ง นางก็ต้องถูกเขาสับเป็นหมื่นชิ้นเพื่อระบายแค้นอยู่ดี ไม่ว่าทางใด สตรีตรงหน้าก็คือผู้ที่ต้องสังเวยชีวิตให้กับกระดานหมากตานี้

ยืมดาบฆ่าคนกระนั้นหรือ?

ตระกูลเซียวช่างใจดำอำมหิตสมคำร่ำลือ ร่างสูงคิดในใจ ทว่าความระแวงในตัวอนุภรรยายังมิได้เลือนหายไปจนหมดสิ้น

“เจ้ากำลังจะบอกว่าตนเองไม่รู้เรื่องอันใดเลย และเป็นเพียงเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายเช่นนั้นสิ?” ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากยังคงประดับรอยยิ้ม

เซียวรั่วเวยลดมือลง ดวงตาที่แดงก่ำช้อนมองเขาอย่างตัดพ้อ นางตัดสินใจทำในสิ่งที่สตรีในห้องหอไม่มีวันกล้าทำ ร่างบางเอนกายซบลงกับแผงอกกว้างของบุรุษตรงหน้าอย่างออดอ้อน ปล่อยให้กลิ่นหอมกรุ่นของดอกมู่หลานจากกายสาวโชยเตะจมูกเขา

“ท่านอุปราชโปรดตรองดูเถิดเพคะ” เสียงหวานกระซิบชิดริมฝีปาก ห่างเพียงคืบ “หากหม่อมฉันเป็นสายลับที่รู้เห็นเป็นใจกับนักฆ่า หม่อมฉันคงฉวยโอกาสลงมือสังหารท่านตั้งแต่เมื่อคืนตอนที่ท่านหลับสนิทไปแล้ว หรือหากหม่อมฉันมีวรยุทธ์ หม่อมฉันคงไม่เดินซุ่มซ่ามจนทำน้ำแกงรากบัวที่อุตส่าห์เคี่ยวต้มมานับชั่วยาม หกเลอะเทอะพื้นพรมล้ำค่าของท่านเช่นนี้หรอกเพคะ”

คำกล่าวของนางดึงความสนใจของเยี่ยนสิงโจวให้ก้มลงมองซากถาดกระเบื้องและน้ำแกงที่หกกระจายอยู่บนพื้นพรมขนสัตว์ผืนงาม กลิ่นหอมของน้ำต้มกระดูกหมูลอยฟุ้งปะปนกับกลิ่นหมึกในห้องหนังสือ ชายหนุ่มขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย

“เจ้าทำพรมของเปิ่นหวางพัง” น้ำเสียงของเขาเจือแววตำหนิ ทว่ารังสีฆ่าฟันกลับเจือจางลงไปมาก

“หม่อมฉันสมควรตายเพคะ!” หญิงสาวรีบขยับตัวลงจากตักแกร่ง ทรุดกายลงคุกเข่ากับพื้นกระเบื้องที่เปื้อนน้ำแกงอย่างไม่รังเกียจ “หม่อมฉันเพียงอยากตอบแทนที่เมื่อคืนท่านอุปราชช่วยชีวิตหม่อมฉันไว้จากคมดาบของนักฆ่า จึงเข้าครัวไปตุ๋นน้ำแกงด้วยตนเอง หวังบำรุงขวัญให้ท่าน แต่เพราะความตาบอดของหม่อมฉันแท้ ๆ จึงทำให้เสียเรื่องหมด”

ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินทอดถอนใจยาว เขาโบกมือปัดอย่างรำคาญใจ

“พอแล้ว หยุดแสดงงิ้วบีบน้ำตาเสียที เปิ่นหวางเกลียดเสียงสะอื้นของสตรีที่สุด”

“เพคะ” นงคราญรีบใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาอย่างว่าง่าย ทว่าไหล่บางยังคงสั่นน้อย ๆ ราวกับพยายามกลั้นก้อนสะอื้นอย่างสุดความสามารถ

“ในเมื่อเจ้าอ้างว่าตระกูลเซียวทอดทิ้งเจ้าแล้ว เช่นนั้นชีวิตของเจ้าในยามนี้ก็คือคนของจวนอุปราช”

เยี่ยนสิงโจวหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงง มือไพล่หลังมองลงมายังสตรีเบื้องล่างด้วยสายตาเด็ดขาด

“หากเปิ่นหวางสืบรู้ภายหลังว่าคำพูดของเจ้าเป็นเพียงลมปากที่กลิ้งไปมาบนใบบอน เปิ่นหวางจะส่งร่างไร้วิญญาณของเจ้ากลับไปให้บิดาเจ้าดูต่างหน้า เข้าใจหรือไม่?”

“หม่อมฉันจดจำไว้จนขึ้นใจเพคะ!” รั่วเวยโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างนอบน้อม

“ออกไปได้แล้ว แล้วให้บ่าวไพร่เข้ามาทำความสะอาดห้องนี้เสีย กลิ่นน้ำแกงของเจ้าทำให้เปิ่นหวางปวดหัว”

หญิงสาวรีบรับคำก่อนจะประคองร่างที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำแกงเดินออกจากห้องหนังสือไป เมื่อประตูปิดลงตามหลัง รอยยิ้มจาง ๆ ก็ผุดขึ้นที่มุมปากของดรุณีน้อย หยาดน้ำตาที่เคยเจิ่งนองเหือดแห้งไปในพริบตา ราวกับเมื่อครู่ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

รอดไปได้อีกหนึ่งครั้ง...

ระหว่างทางเดินกลับเรือนไผ่หยก เซียวรั่วเวยทบทวนเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ป้ายหยกพยัคฆ์ชิ้นนั้นเป็นของจริง นางจำลวดลายการแกะสลักของหน่วยองครักษ์เงาตระกูลเซียวได้แม่นยำ

บิดาของนางคงวางแผนส่งนักฆ่ามาลอบสังหารเยี่ยนสิงโจวในคืนเข้าหอ โดยไม่สนว่านางจะโดนลูกหลงหรือไม่ หรือบางที... บิดาอาจจงใจทิ้งหลักฐานไว้เพื่อโยนความผิดให้นางแต่เพียงผู้เดียว หากแผนการล้มเหลว

ความเยือกเย็นแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลัง โฉมงามตระหนักได้ในตอนนั้นเองว่าตระกูลเซียวไม่ใช่ร่มโพธิ์ร่มไทรของนางอีกต่อไป นางคือหมากที่ถูกทิ้งอย่างแท้จริง หากต้องการมีชีวิตรอดในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยเขี้ยวเล็บแห่งอำนาจนี้ นางมีเพียงหนทางเดียว…

คือต้องเกาะต้นขาทองคำของทรราชแซ่เยี่ยนผู้นี้ให้แน่นที่สุด!

ในเมื่อบิดาไร้ความปรานี ก็อย่าหาว่าบุตรีอกตัญญู จากนี้ไปข้าจะทำให้เยี่ยนสิงโจวหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้น แล้วยืมมือเขาบดขยี้ตระกูลเซียวให้สิ้นซาก

.

คล้อยหลังสตรีจอมมารยาจากไปเพียงครู่เดียว เงาดำสายหนึ่งก็พลิ้วกายลงมาจากขื่อหลังคาห้องหนังสือ ปรากฏเป็นร่างขององครักษ์เงาคนสนิท เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าผู้เป็นนายด้วยท่าทีขึงขัง

“ท่านอุปราช ป้ายหยกชิ้นนั้นเป็นของตระกูลเซียวแน่แท้พ่ะย่ะค่ะ เหตุใดท่านจึงปล่อยนางไปง่ายดายนัก? นางอาจแสร้งทำเป็นเหยื่อเพื่อเรียกร้องความสงสาร แล้วหาโอกาสลงมือในภายหลัง”

เยี่ยนสิงโจวเดินกลับไปทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ปลายนิ้วแกร่งเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า นัยน์ตาสีหมึกทอประกายลึกล้ำยากหยั่งถึง

“นางเป็นสตรีที่ฉลาด ไหวพริบปฏิภาณของนางลื่นไหล แม้จะดูบอบบางไร้พิษสง แต่กลับรู้จักใช้จุดอ่อนของตนเองมาเป็นอาวุธได้อย่างแนบเนียน”

“เช่นนั้นยิ่งต้องกำจัดทิ้งมิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“กำจัดทิ้งย่อมง่ายดายดุจพลิกฝ่ามือ” ร่างสูงกระตุกยิ้มมุมปาก “แต่กระดานหมากที่รู้ผลแพ้ชนะตั้งแต่ยังไม่เริ่มเดินนั้นช่างน่าเบื่อหน่ายนัก เปิ่นหวางอยากรู้นักว่าสตรีที่กล้าเผชิญหน้ากับคมดาบโดยไม่กะพริบตา ทว่ากลับร้องไห้ฟูมฟายราวกับเด็กน้อยเพียงเพราะทำน้ำแกงหกจะมีเล่ห์เหลี่ยมอันใดซุกซ่อนอยู่อีก”

ชายหนุ่มโยนป้ายหยกพยัคฆ์ลงบนโต๊ะเสียงดัง ก่อนจะออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

“จื่อเยวียน ไปแจ้งแก่พ่อบ้าน ให้จัดเตรียมอาภรณ์ชุดใหม่และเครื่องประดับที่งดงามที่สุดให้นาง”

องครักษ์หนุ่มเบิกตากว้างด้วยความฉงน “เครื่องประดับ? ท่านอุปราชหมายความว่า...”

“พรุ่งนี้คือวันเทศกาลไหว้พระจันทร์ ฮ่องเต้น้อยจะจัดงานเลี้ยงชมจันทร์กลางฤดูสารท ณ อุทยานหลวง”

ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินหรี่ตาลง รอยยิ้มอันตรายผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา

“เปิ่นหวางจะพานางเข้าวังไปร่วมงานเลี้ยงในฐานะสตรีข้างกายของเปิ่นหวาง ไปดูกันสิว่าเมื่อคุณหนูใหญ่ผู้ถูกทอดทิ้งต้องเผชิญหน้ากับบิดาผู้หมายมั่นจะสังหารนางกลางงานเลี้ยงที่มีขุนนางนับร้อย นางจะยังคงงัดมารยาหญิงบทใดออกมาเอาตัวรอดได้อีก”