บทนำ

“คนโบราณกล่าวว่า ในตำรามีหญิงงามดุจหยก...ข้าว่าคงกล่าวเกินจริง เพราะสตรีที่ข้าพบในหอตำรา มีดีเพียงหน้าตา ส่วนวาจานั้นไม่น่าฟังเลยสักคำ”

         “แล้วท่านยังมายืนฟังข้าทำไม”

         “ข้าก็อยากรู้ว่าเจ้าจะพูดจาน่ารำคาญได้อีกสักกี่ประโยคกัน”

         “เช่นนั้นข้าต้องคารวะท่านเป็นอาจารย์ เพราะเรื่องทำให้ผู้อื่นรำคาญ...ท่านดูจะเชี่ยวชาญยิ่งนัก”

         คำสนทนาสั้น ๆ ระหว่างสตรีแปลกหน้ากับบุรุษปากสุนัข เริ่มต้นขึ้นภายในหอตำราของไท่เฟย[1]ที่ซึ่งพระนางทรงจัดงานเลี้ยงที่ไม่ใช่แค่เชิญพระญาติในราชวงศ์เสวียนมาสนทนาพาทีแลกเปลี่ยนความคิด แต่ยังมีเหล่าสตรีตระกูลขุนนางชั้นสูงมาร่วมงานด้วย

แต่หนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีที่บังเอิญพบกันเหตุใดถึงได้เหมือนโกรธเกลียดกันมาแต่ชาติปางก่อนเช่นนี้

         หลังจากแยกย้ายกันไป...ซูหว่านโหรวบุตรีคนโตของจวนตระกูลซูกลับถูกนางกำนัลเชิญให้ไปพบไท่เฟยเพียงลำพังในตำหนักข้างสำหรับพักผ่อนและเปลี่ยนเสื้อผ้าของสตรี แต่ขณะเดินอยู่นั้นจู่ ๆ นางเกิดอาการเวียนหัวจากนั้นภาพตรงหน้าก็ตัดไป!!

         “กรี๊ด...บัดสี...บัดเถลิงที่สุด”

เสียงกรีดร้องแหลมสูงกระแทกเข้ามาในโสตประสาท หว่านโหรวขมวดคิ้ว เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ เปิดขึ้น กลิ่นกำยานจาง ๆ ลอยปะปนกับกลิ่นสุราที่นางไม่คุ้นเคย ก่อนจะพบว่าใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันนั้น...มิได้มีเพียงนาง

บุรุษผู้หนึ่งกำลังนอนกอดก่ายอยู่ข้างกาย จนรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งร่าง เท่านั้นไม่พอร่างกายยังรู้สึกปวดร้าวไปหมด

และน่าโมโหยิ่งนักที่นางจำใบหน้านั้นได้ดี

บุรุษปากร้ายจากหอตำรา!

         ด้านข้างบุรุษใบหน้าแดงก่ำ เปลือกตาค่อย ๆ ลืมขึ้นมองนางคล้ายกับว่านางไปฆ่าบิดาของเขาตาย ทั้งที่เพิ่งพบหน้ากันครั้งแรกด้วยซ้ำ

         “นี่เจ้า!!...หึ...ข้ายังนึกว่าเจ้ามีดีเพียงวาจา ที่แท้เรื่องวางแผนปีนเตียงบุรุษก็เก่งกล้าไม่แพ้กัน”

         ปีนเตียง? 

         นี่มันอะไรกัน นางนี่เหรอปีนเตียง ไม่ใช่ว่านางกำนัลกำลังพานางไปหาไท่เฟยที่ตำหนักข้างหรือ แล้วเหตุใดนางถึงได้มานอนเปลื้องผ้าอยู่บนเตียงกับบุรุษปากหมาผู้นี้ได้เล่า?

‘สวรรค์ ข้าต้องเคยเผาจวนบรรพบุรุษเขาในชาติที่แล้วเป็นแน่ เหตุใดชาตินี้จึงต้องมาพบบุรุษผู้นี้ถึงสองครั้งในวันเดียว’

         นางกำลังสับสน ผู้คนก็กรูเข้ามาในห้องพร้อมกับยัดข้อหาสตรีไร้ยางอาย ยิ่งฮูหยินใหญ่ที่ไม่ใช่มารดาแท้จริงของนางรู้เข้าโกรธจนแทบเป็นลมแต่ก่อนเป็นลมยังสั่งว่า...

         “ซูหว่านโหรวทำเรื่องงามหน้าให้ตระกูล! ข้าไม่อาจรับหญิงแพศยากลับจวน... เรื่องนี้ยกนางเป็นสิทธิ์ขาดให้ตงอ๋องจัดการเถิดเพคะ หากท่านอ๋องไม่ต้องการ ก็ปล่อยให้นางอดตายหน้าจวนไปเสีย!”

         ‘ดียิ่ง...ดีจริง ๆ สุ่ยซื่อ[2]ท่านมันเป็นมารดาหน้าเนื้อใจสุนัขจริง ๆ ไม่สิสุนัขยังรักลูกแต่ท่านดูจะเลวยิ่งกว่าสุนัข’

         ตำแหน่งฮูหยินเอกของมารดาแท้จริงถูกสุ่ยซื่อแย่งไปแล้ว บัดนี้ยังผลักนางให้คนผู้นี้ไปโขกสับอีกหรือ หากรู้แต่แรกว่าคนผู้นี้เป็นตงอ๋องใจร้ายผู้นั้น นางจะไม่มีวันเข้าใกล้

         “ท่านแม่...ไม่ใช่...ข้าไม่ได้ทำ”

         “ยังกล่าววาจาใดอีก...เจ้าไม่ยอมรับก็ต้องยอมรับ หากไม่ยอมก็ต้องยอม” สุ่ยซื่อรีบจัดการให้เสร็จโดยเร็วแต่เมื่อบุตรสาวคนโตของสามีกำลังจะเอ่ยปากนางก็เป็นลมไปแล้ว

         “ว้ายฮูหยินซู!!!”

         ทุกคนมองมาที่นางอย่างรังเกียจที่ทำให้มารดาต้องเจ็บป่วย ไม่มีใครถามนางสักคำว่าเกิดอะไรขึ้น แต่กลับตัดสินนางไปแล้ว

หว่านโหรวไม่มีแม้แต่โอกาสจะอ้าปากอธิบาย ในเมื่อทุกคนเตรียมบทลงทัณฑ์ไว้พร้อมสรรพ นางก็เพียงแต่นั่งหลังตรง กระชับผ้าห่มคลุมกายเงียบ ๆ ดวงตาคู่งามไร้ซึ่งหยาดน้ำตา มีเพียงความเย็นชาที่สะท้อนกลับไป

เสวียนเฟิงก้าวลงจากเตียง ปรายตามองร่างเล็กที่ยังคงนั่งหลังตรงอยู่บนเตียง ความสงบนิ่งของนางกลับยิ่งทำให้เพลิงโทสะในอกของเขาลุกโชน

“หึ...พบข้าที่หอตำราเพียงครั้งเดียวก็ถึงกับกล้าวางยา ในเมื่ออยากเข้าจวนตงอ๋องนัก ข้าก็จะให้เจ้าได้สมหวัง!”

หว่านโหรวเงยหน้าขึ้นมองเขา เรียวคิ้วชิดกันแน่นพลางคิดว่าไม่ได้ง่ายดายปานนั้นกระมัง

บุรุษตรงหน้ากระตุกมุมปากเย็นชา...ก่อนเอ่ย

“แต่จำเอาไว้... อยู่ในจวนข้า ฐานะของเจ้า ชายาก็ไม่ใช่ สาวใช้ก็ไม่เชิง!” 

         ‘หึ...ช่างหลงตัวเอง ใครอยากเป็นชายาของเขา แต่ฐานะมารดาล่ะไม่แน่’

[1]  พระอิสริยยศสำหรับพระมเหสีหรือพระสนมเอกในจักรพรรดิรัชกาลก่อน

[2] ซื่อ เมื่อนำมาวางตามหลังชื่อแซ่เดิมของสตรีที่แต่งงานแล้ว หมายถึง “สตรีผู้เป็นภรรยาจากสกุลนั้น”