บทที่ 1 กฎของจวน 1/2

วันถัดมาหลังย้ายเข้าจวนตงอ๋อง แสงอรุณยามเช้ายังมิทันจับขอบฟ้า ซูหว่านโหรวก็ถูกบ่าวหญิงร่างท้วมลากตัวออกจากเรือนร้างท้ายจวนมายังลานกว้างหน้าเรือนใหญ่ สภาพเรือนของนางมีเพียงโต๊ะหักหนึ่งตัวกับเตียงไม้ผุพัง แต่ดูเหมือนผู้เป็นเจ้าของจวนจะกลัวนางอยู่อย่างสงบสุขเกินไป จึงรีบส่งคนมาต้อนรับแต่ไก่โห่

เสวียนเฟิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือสลักลายมังกร จิบชาจิ่งหลงด้วยท่าทีสง่างามทว่าดวงตากลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็งยามเหมันต์ฤดู เขาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงดัง ตึง ก่อนจะสะบัดม้วนกระดาษแผ่นหนึ่งปลิวไปตกแทบเท้านาง

“เก็บขึ้นมาอ่าน” น้ำเสียงห้วนจัดออกคำสั่ง

หว่านโหรวย่อกายลงหยิบม้วนกระดาษขึ้นมาคลี่ออกช้า ๆ กวาดสายตามองข้อความสามสี่บรรทัดที่ตวัดด้วยหมึกดำอย่างดุดัน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนเขียนอยู่ในอารมณ์ใด

“นั่นคือกฎของจวนตงอ๋อง” เสวียนเฟิงเหยียดยิ้มหยันก่อนเอ่ยต่อ

“หนึ่ง ห้ามเจ้าโผล่หน้ามาให้ข้าเห็นในรัศมีสามสิบก้าวหากไม่มีคำสั่ง สอง ห้ามแตะต้องข้าวของส่วนตัวของข้าเพราะข้ารังเกียจสตรีไร้ยางอายเช่นเจ้า และสาม หน้าที่ของเจ้าคือคัดคัมภีร์สำนึกตนอยู่ท้ายเรือน...อ่านออกหรือไม่ หรือสตรีตระกูลซูเรียนรู้แค่เรื่องปีนเตียงบุรุษ ไม่ได้หัดอ่านเขียน”

หว่านโหรวพับกระดาษแผ่นนั้นเก็บเข้าแขนเสื้ออย่างประณีต ใบหน้างามไร้ระลอกคลื่นอารมณ์ใด นางเงยหน้าสบตากับบุรุษสูงศักดิ์ตรง ๆ มุมปากยกยิ้มบางเบา

“หม่อมฉันอ่านออกเพคะ เพียงแต่ลายพระหัตถ์ของท่านอ๋องตวัดเอียงซ้ายโย้ขวาคล้ายไก่เขี่ยไปสักนิด หากไม่ทรงบอกว่าเป็นกฎระเบียบ ข้านึกว่าเป็นเทียบยาต้มแก้โรคปากเหม็น”

ดวงตาคมกริบของเสวียนเฟิงวาวโรจน์ขึ้นทันควัน ลมหายใจสะดุดด้วยความคาดไม่ถึง เขาผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก้าวประชิดตัวนางก่อนจะคว้าข้อมือเล็กขึ้นมาบีบแน่น

“ปากดีนักนะซูหว่านโหรว! คิดว่าเข้ามาเหยียบจวนนี้แล้วข้าจะไม่กล้าหักคอเจ้าหรือ!”

แรงบีบมหาศาลทำให้ข้อมือขาวเนียนขึ้นรอยแดงก่ำ ความเจ็บแปลบแล่นริ้วไปถึงกระดูก แต่หว่านโหรวกลับไม่แม้แต่จะส่งเสียงร้อง นางไม่ดิ้นรน ไม่ยอมก้มหน้าหลบสายตา แววตานิ่งสนิทดั่งบ่อน้ำลึกสะท้อนเพียงภาพเงาของบุรุษผู้เกรี้ยวกราด

‘คิดจะข่มให้ข้ากลัวหรือ ฝันไปเถิด... สุนัขยิ่งเห่ายิ่งแปลว่ามันกำลังหวาดระแวง’

“หม่อมฉันมิกล้าลองดีกับท่านอ๋องหรอกเพคะ” หว่านโหรวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทั้งยังส่งยิ้มเป็นประกายก่อนเอ่ยวาจาที่ทำให้อีกคนระคายเคืองใจ

“เพียงแต่มารดาเคยสั่งสอนไว้ บุรุษที่ตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อมาหาเรื่องสตรีไร้ทางสู้ หากมิใช่เพราะว่างงานจนหาแก่นสารไม่ได้... ก็คงเป็นพวกขาดความอบอุ่นมาแต่วัยเยาว์จนหาเรื่องเรียกร้องความสนใจ”

“เจ้า!”

เสวียนเฟิงเค้นเสียงรอดไรฟัน เพลิงโทสะในอกลุกโชนจนแทบแผดเผาทุกสิ่ง ยิ่งเห็นนางยืนหลังตรงสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ เขาก็ยิ่งอยากบดขยี้ความเย่อหยิ่งของนางให้แหลกคามือ!

“หากท่านอ๋องไม่มีอะไรจะสั่งแล้วหม่อมฉันขอตัว” ซูหว่านโหรวขืนมือที่ถูกจับแน่น แต่ออกแรงเท่าไหร่เหมือนจะเหนื่อยเปล่าจึงคิดว่าบางอย่างไม่ต้องเปลืองแรงก็ได้

“ท่านอ๋องไม่ปล่อยหม่อมฉันเช่นนี้...หรือว่าที่จริงเรียกหาแต่เช้าเพราะคะนึงหาหรือเพคะ” ไม่ว่าเปล่านางยังส่งสายตาเป็นประกายลึกล้ำส่งไปให้ด้วย

“หากคิดถึงมากมายเช่นนั้น... มิสู้ให้หม่อมฉันย้ายไปอยู่เรือนเดียวกับท่านเสียเลยดีหรือไม่เพคะ”

คำพูดหยอกเย้าหน้าตายทำเอาเสวียนเฟิงสะดุ้งสุดตัว เขารีบสะบัดข้อมือเล็กทิ้งราวกับถูกถ่านร้อนลวก สีหน้าถมึงทึงราวกับเหยียบโดนสิ่งโสโครก

“เจ้าอย่าคิดว่าจะใช้มารยายั่วยวน!” เสวียนเฟิงเค้นเสียงต่ำ แววตาเหยียดหยามปรายมาตรงหน้า “ข้าไม่ใช่บุรุษโง่เขลา ลูกไม้หลอกล่อชั้นต่ำที่เจ้าใช้ มันใช้ไม่ได้ผลกับข้า!”

หว่านโหรวยกมือขึ้นลูบรอยแดงบนข้อมือตนเองเบา ๆ ก่อนจะช้อนสายตามองบุรุษสูงศักดิ์ตรงหน้าอย่างไร้ความเกรงกลัว

“ท่านอ๋องเข้าใจเสียใหม่ดีกว่าเพคะ หม่อมฉันไม่จำเป็นต้องยั่วยวนท่าน เพราะท่านมิใช่บุรุษที่สตรีทั้งเมืองหลวงต้องการยื้อแย่งถึงเพียงนั้น อีกอย่าง หากท่านไม่คิดจะสืบเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงก็ช่างเถิด ต่อให้เด็กสามหนาวก็ยังดูออกว่าเมื่อวานเป็นเพียงงานเลี้ยงหงเหมินเพื่อตัดตอนคนแย่งชิงอำนาจกับองค์รัชทายาท หม่อมฉันก็แค่โชคร้ายดันหลงไปอยู่ในตัวเลือกที่ใช้ทำลายชื่อเสียงท่านพอดี...หากปัญญาของท่านมีน้อยนิดจนมองไม่ออก ก็ถือเสียว่าวันนี้หม่อมฉันไม่ได้พูดอะไรก็แล้วกัน”

“ซูหว่านโหรว!” เสวียนเฟิงคำรามลั่น เพลิงโทสะแทบระเบิดออกจากอก สตรีผู้นี้ไม่เพียงไม่สำนึก แต่ยังกล้าเหยียบย่ำสติปัญญาและศักดิ์ศรีของเขาต่อหน้าบ่าวไพร่

“ปากดีนักใช่หรือไม่! อาเซิง! พานางไปขังไว้ที่หอตำราท้ายจวน ให้นางล้างตำหนักและคัดคัมภีร์เต๋าหนึ่งร้อยจบคนเดียว หากคัดไม่เสร็จ ห้ามผู้ใดส่งข้าวส่งน้ำให้นางแม้แต่หยดเดียว!”

เขาอยากรู้นักว่าหากต้องหิวโซและคัดคัมภีร์จนมือหัก สตรีจอมโอหังผู้นี้จะยังปากกล้าอยู่อีกหรือไม่ นางจะต้องคลานเข่ามาร้องไห้อ้อนวอนขอความเมตตาจากเขาเป็นแน่

‘หึ ๆ หว่านโหรว...เจ้าเสร็จข้าแน่’