All Chapters of ชายาที่ไม่ถูกรัก: Chapter 1 - Chapter 10

วันถัดมาหลังย้ายเข้าจวนตงอ๋อง แสงอรุณยามเช้ายังมิทันจับขอบฟ้า ซูหว่านโหรวก็ถูกบ่าวหญิงร่างท้วมลากตัวออกจากเรือนร้างท้ายจวนมายังลานกว้างหน้าเรือนใหญ่ สภาพเรือนของนางมีเพียงโต๊ะหักหนึ่งตัวกับเตียงไม้ผุพัง แต่ดูเหมือนผู้เป็นเจ้าของจวนจะกลัวนางอยู่อย่างสงบสุขเกินไป จึงรีบส่งคนมาต้อนรับแต่ไก่โห่เสวียนเฟิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือสลักลายมังกร จิบชาจิ่งหลงด้วยท่าทีสง่างามทว่าดวงตากลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็งยามเหมันต์ฤดู เขาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงดัง ตึง ก่อนจะสะบัดม้วนกระดาษแผ่นหนึ่งปลิวไปตกแทบเท้านาง“เก็บขึ้นมาอ่าน” น้ำเสียงห้วนจัดออกคำสั่งหว่านโหรวย่อกายลงหยิบม้วนกระดาษขึ้นมาคลี่ออกช้า ๆ กวาดสายตามองข้อความสามสี่บรรทัดที่ตวัดด้วยหมึกดำอย่างดุดัน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนเขียนอยู่ในอารมณ์ใด“นั่นคือกฎของจวนตงอ๋อง” เสวียนเฟิงเหยียดยิ้มหยันก่อนเอ่ยต่อ“หนึ่ง ห้ามเจ้าโผล่หน้ามาให้ข้าเห็นในรัศมีสามสิบก้าวหากไม่มีคำสั่ง สอง ห้ามแตะต้องข้าวของส่วนตัวของข้าเพราะข้ารังเกียจสตรีไร้ยางอายเช่นเจ้า และสาม หน้าที่ของเจ้าคือคัดคัมภีร์สำนึกตนอยู่ท้ายเรือน...อ่านออกหรือไม่ หรือสตรีตระกูลซูเรียนรู้แค่เรื่องปีนเตียงบ

เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของตงอ๋องลับหายไปจากหอตำรา ซูหว่านโหรวก็โยนพู่กันในมือทิ้งทันที นางมิใช่สตรีโง่เขลาที่จะนั่งทรมานตนเองทั้งวันทั้งคืนเพื่อคัดคัมภีร์ไร้ประโยชน์ให้บุรุษปากสุนัขผู้นั้นสาแก่ใจนางรู้ดีว่าที่เสวียนเฟิงเกรี้ยวกราดปานนั้น เป็นเพราะเขาเสียหน้าอย่างหนักที่ชื่อเสียงอันขาวสะอาดต้องมามัวหมองด้วยสตรีไร้อำนาจเช่นนางร่างบางขยับไปเอนกายลงบนตั่งไม้อย่างเกียจคร้าน รออยู่อึดใจ ประตูหอตำราก็ถูกผลักเปิดออกแผ่วเบา เซียน หนิงสาวใช้คนสนิทที่นางจงใจส่งไปแทรกซึมหาข่าวค่อย ๆ ย่องเข้ามาพร้อมห่อขนมเปี๊ยะไส้เนื้อที่แอบซ่อนไว้ในอกเสื้อ กับถุงน้ำหนึ่งถุง“นายหญิงเจ้าคะ...” เซียนหนิงยื่นขนมให้นางก่อนจะกระซิบรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ข้าสืบมาได้แล้วเจ้าค่ะ วันนี้ที่ตงอ๋องอารมณ์ร้ายเป็นฟืนเป็นไฟ เพราะโดนฝ่าบาททรงกริ้วหนักที่ทำให้งานเลี้ยงของไท่เฟยต้องมัวหมอง ถึงขั้นมีรับสั่งให้เก็บตัวสำนึกตนอยู่ในจวนสามเดือน ห้ามยุ่งเกี่ยวกับราชกิจในราชสำนักเด็ดขาดเจ้าค่ะ”หว่านโหรวรับขนมเปี๊ยะมากัดชิมหนึ่งคำ มุมปากยกยิ้มสมเพช ‘มิน่าเล่า ถึงได้ว่างงานจนมีเวลาเดินหาเรื่องให้ข้าด่าถึงท้ายจวน ที่แท้ก็กลายเป็นคนตกอับ

ความวุ่นวายในเรือนหลังจวนตงอ๋องพลันมลายหายไป สิ้นเสียงฝีเท้าเร่งรีบของพ่อบ้านใหญ่ที่วิ่งหน้าตื่นมารายงาน“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ คุณหนูไป๋ซีชิงส่งเทียบมาขอพบพ่ะย่ะค่ะ”คำว่าไป๋ซีชิงกับท่าทีร้อนรนของบรรดาบ่าวในเรือนดูเหมือนจะทำให้ซูหว่านโหรวมองข้ามไม่ได้เลย แต่นางเลือกจะเงียบและเห็นว่าแผ่นหลังตั้งตรงของเจ้าของจวนรีบเดินออกไปไม่ต่อปากต่อคำกับนางต่อตามธรรมเนียมในเมืองหลวง หากจะพบกับผู้ใดต้องส่งเทียบเชิญก่อน หากเจ้าของเรือนอนุญาตจึงพบได้บ่าวไพร่ทั่วทั้งจวนก็เริ่มวิ่งวุ่นราวกับมดแตกรัง กลิ่นกำยานชั้นเลิศถูกจุดอบอวลไปทั่วลานเรือน ดอกไม้นานาพันธุ์ถูกยกมาจัดวางใหม่ ผ้าปูโต๊ะและชุดน้ำชากระเบื้องเคลือบสีครามถูกนำออกมาขัดเงาอย่างประณีต และเลือกชิ้นที่ดีและงดงามที่สุดทุกอย่างถูกจัดเตรียมอย่างเอิกเกริกและสมเกียรติ ผิดกับตอนที่ซูหว่านโหรวถูกโยนเข้ามาในจวนเยี่ยงทาสลิบลับ เพียงครึ่งวันบรรยากาศในจวนเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลอ่อนหวานขึ้นมาทันที“คุณหนูไป๋ซีชิงมาถึงแล้วขอรับท่านอ๋อง!”เสียงประกาศก้องทำให้เซียนหนิงที่แอบสืบข่าวอยู่ด้านนอก รีบผลุบกายเข้ามาในหอตำราท้ายจวนอย่างเงียบเชียบ สาวใช้ปรี่เข้ามากระซิบข้างหูน

ความเจ็บแปลบแล่นพล่านจนกระดูกแทบแหลกสลาย ปลุกให้ซูหว่านโหรวค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาในความมืดสลัว กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปนเปกับกลิ่นไหม้ของกำยานไม้จันทน์ ความเย็นเยียบของอากาศปะทะแผ่นหลังที่เปลือยเปล่าจนหนาวสั่น ทว่าใต้ผิวเนื้อกลับร้อนรุ่มดั่งถูกไฟสุม“ฮึก... นายหญิง...”เสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาดังอยู่ข้างเตียง เซียนหนิงนั่งคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ดวงตาบวมเป่ง น้ำตาไหลรินอาบสองแก้มเงียบ ๆ มือที่ถือผ้าชุบน้ำสั่นเทา สาวใช้ตัวน้อยพยายามไม่ส่งเสียงสะอื้นรบกวนผู้เป็นนายตามวิสัยของคนที่ต้องอดทนอดกลั้นมาเนิ่นนาน ตั้งแต่อยู่ในจวนตระกูลซูหว่านโหรวขยับริมฝีปากที่แห้งผาก ลำคอตีบตันจนเปล่งเสียงออกมาได้อย่างยากลำบาก“ยามใดแล้ว...”เซียนหนิงสะดุ้งตัว รีบยกหลังมือปาดน้ำตาออกจากแก้ม “ยามซวีแล้วเจ้าค่ะ... นายหญิงสลบไปตั้งแต่บ่าย ร่างกายร้อนดั่งถ่านสุม บ่าวตกใจแทบสิ้นสติ”หว่านโหรวพยายามยันกายขึ้นเล็กน้อย แต่เพียงแค่ขยับปลายนิ้ว ความปวดร้าวตรงท่อนล่างและแผ่นหลังก็แล่นริ้วขึ้นสู่สมองจนต้องกัดฟันแน่น นางจำได้เลือนรางว่าตนเองถูกลากไปที่ลานกว้าง ถูกกดลงกับม้าไม้ และถูกไม้กระบองฟาดลงมาไม่ยั้งจนภาพทุกอย่างตัดไป“เจ้า..

หว่านโหรวได้สติก่อน นางรีบก้มหน้าลงต่ำทันที“หม่อมฉันเสียมารยาทเพคะ”“เจ้ากลัวข้า?” น้ำเสียงทุ้มสั่นไหวเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวไม่รู้สึก“มิได้กลัวเพคะ”“เช่นนั้นหลบทำไม!”หว่านโหรวเงียบไปอึดใจหนึ่ง แววตาของนางทอดมองลงที่ผ้าห่ม ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทว่าเชือดเฉือนเข้าไปในอกคนฟังอย่างลึกซึ้ง“เพียงไม่คุ้นชินกับการที่ท่านอ๋องแตะต้อง... โดยไม่ทำให้เจ็บเท่านั้นเพคะ”เสวียนเฟิงลมหายใจสะดุดกึก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่พยายามกดทับไว้ระเบิดทะลักออกมาจนกลายเป็นโทสะกลบเกลื่อน“ซูหว่านโหรว! เจ้ายังประชดข้าอยู่อีกหรือ!”“หม่อมฉันมิได้ประชดเพคะ”“แล้วน้ำเสียงเช่นนี้มันหมายความว่าอย่างไร!” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนค้ำหัวนาง ตวาดลั่นด้วยความคลุ้มคลั่งที่ไม่อาจทลายกำแพงที่สร้างความห่างเหินของนางได้“แต่ก่อนเจ้ามิได้พูดกับข้าเช่นนี้! ความเก่งกาจที่มีเล่ากลืนลงท้องไปแล้วหรือ”ดวงหน้างามช้อนขึ้นมองบุรุษสูงศักดิ์ตรงหน้านิ่ง “หม่อมฉันเพียงกำลังพูดกับท่านอ๋อง...อย่างที่คนในฐานะของหม่อมฉันสมควรพูดเท่านั้นเพคะ”“แต่ก่อนเจ้าดื้อรั้น เจ้าต่อปากต่อคำ เจ้าไม่เคยกลัวข้า!”“แต่ก่อนหม่อมฉันไม่รู้ความเพคะ”“เจ้าหม