ตอนที่ 12

​

เช้าวันนี้อากาศที่จวนเสนาบดีนั้นสดชื่นยิ่ง ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันทำให้บรรยากาศในจวนดูมีความสุขมากกว่าที่ผ่านๆ มา หลังจากที่คุณชายใหญ่ที่เป็นรองแม่ทัพกลับมาจากชายแดนก็ทำให้ฮูหยินของจวนดูมีความสุขมากยิ่งขึ้น เช้านี้ถึงกับลงครัวด้วยตัวเองเลยทีเดียว บรรดาบ่าวรับใช้ที่เป็นสตรีออกอาการคึกคักรู้สึกกระชุ่มกระชวยมากยิ่งขึ้น พวกนางไม่อาจเอื้อมกล้าปีนเตียงท่านรองแม่ทัพเพียงแค่ได้เมียงมองให้ชื่นใจก็เพียงพอแล้ว

“เตรียมของทุกอย่างเสร็จหรือยังใกล้ได้เวลาแล้ว” อ้ายเหม่ยหลินเอ่ยถามแม่ครัวที่ช่วยเตรียมสำรับอาหารของเช้าวันนี้ นางลุกขึ้นมาเตรียมตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเนื่องจากเมื่อวานบุตรชายช่วยงานที่จวนชินอ๋องจนดึกดื่นจึงพลาดไม่ได้ร่วมทานอาหารกับครอบครัว

“เรียบร้อยเจ้าค่ะฮูหยิน”

“ถ้าเช่นนั้นฝากที่เหลือด้วย” นางบอกและเดินกลับไปที่เรือนเพื่อปรนนิบัติสามี

เดินเข้าไปในเรือนเห็นผู้เป็นสามีกำลังแต่งตัวจึงได้เข้าไปช่วยทันที

“วันนี้ประชุมที่ท้องพระโรงหรือเจ้าคะ ถึงได้ใส่ชุดขุนนาง” นางเอ่ยถามผู้เป็นสามี ซึ่งปกติแล้วการประชุมขุนนางในท้องพระโรงจะมีทุกๆ สามวันและสามีนางพึ่งเข้าประชุมไปเมื่อวานนี้เอง

“ใช่ แล้วเจ้าล่ะลุกไปไหนมา”

“ข้าไปห้องครัวมาเจ้าค่ะ ลงมือทำอาหารให้เทียนเอ๋อร์หวังว่าลูกคงชอบ”

“ใช่สิ เจ้าทำแต่ให้ลูก ไม่สนใจสามีผู้นี้แล้วสินะ” ไป๋เจี้ยนบอกด้วยน้ำเสียงแสร้งทำเป็นขึงขัง ใบหน้าที่ยังคงหล่อเหลาทำบึ้งตึงเล็กน้อย

“โถ่ ข้าก็ทำให้ทุกคนทานนั่นแหละเจ้าค่ะ” อ้ายเหม่ยหลินเอ่ยพร้อมหัวเราะเล็กน้อยกับความแกล้งงอนของคู่ชีวิต

“ไปกันเถอะ ปานนี้ลูกๆ ของเราคงรอแล้ว” ไป๋เจี้ยนเอ่ยแล้วกุมมือฮูหยินตนออกไปจากห้องมุ่งหน้าไปยังห้องโถงกลาง

ไป๋เฟิ่งมาถึงห้องโถงเป็นคนแรกนั่งมองอากาศที่เย็นสบายของต้นฤดูตงเทียน¹¹ อากาศเช่นนี้นางชื่นชอบเป็นอย่างยิ่งเหมาะแก่การกินเซาปิ่ง¹²ร้อนๆ อร่อยๆ คิดแล้วก็อยากออกไปข้างนอก

ไป๋เทียนเดินเข้ามาเห็นน้องสาวตนนั่งมองบรรยากาศด้วยความสุนทรีย์ก็เอ่ยทักน้องสาวตน

“อรุณสวัสดิ์เฟิ่งเอ๋อร์”

ไป๋เฟิ่งหันมาตามต้นเสียงที่เอ่ยเรียกตนอย่างดีใจ

“พี่ใหญ่” นางลุกขึ้นมาหาไป๋เทียนพร้อมคล้องแขนพี่ชายอย่างรวดเร็ว ตัวนางนั้นติดพี่ชายตั้งแต่เด็ก การแสดงออกใกล้ชิดที่ตามธรรมเนียมห้ามชายหญิงใกล้ชิดกันแม้เป็นพี่น้องนั้นไม่เป็นปัญหาสำหรับครอบครัวนาง ท่านพ่อมักเอ่ยเสมอว่าการใกล้ชิดกับคนในครอบครัวนั้นไม่ใช่เรื่องที่ผิด หากแต่อยู่ข้างนอกต้องรักษากิริยาทำแบบอยู่ที่จวนไม่ได้เท่านั้นเอง

“วันนี้มีนัดกับใครหรือไม่เจ้าคะ” ไป๋เฟิ่งถามด้วยความอยากรู้และมีแผนการในใจบางอย่าง

“วันนี้มีประชุมที่ท้องพระโรง ทำไมหรือ?”

“ไม่มีอันใดมากเจ้าค่ะ เพียงแค่ข้าอยากให้พี่ใหญ่พาไปข้างนอก”

“แล้วเหตุใดเจ้าไม่ออกไปคนเดียวเล่า?” ไป๋เทียนถามด้วยความสงสัย

“ท่านพี่ยังไม่ทราบ ช่วงหลังมานี่ท่านพ่อไม่ให้ข้าออกไปเจ้าค่ะ หากข้าจะออกไปต้องมีผู้ติดตาม” ไป๋เฟิ่งทำหน้าสลดเมื่อคิดถึงบิดาของนางที่กำชับนักหนาว่าหากจะออกไปด้านนอกจะต้องมีคนติดตามไปด้วย

นางแค่อยากออกไปหาอะไรอร่อยๆ ทานแค่นั้นเอง อีกอย่างนางก็พอจะดูแลตัวเองได้

“เจ้านินทาพ่อหรือเฟิ่งเอ๋อร์” ไป๋เจี้ยนที่ก้าวเข้ามาห้องโถงพร้อมกับฮูหยินตนทันได้ยินที่บุตรสาวเอ่ย

“ข้าเปล่านะเจ้าคะ ก็ท่านไม่ยอมให้ข้าออกไปจริงๆ หนิ” ไป๋เฟิ่งหันไปตอบบิดาที่เข้ามานั่งที่โต๊ะพร้อมมารดานาง

“พ่อก็ไม่ได้ห้ามเจ้าเสียหน่อย เพียงแค่ให้เอาผู้ติดตามไปด้วย” ไป๋เจี้ยนยังเถียงบุตรสาว ความปลอดภัยของบุตรเขาไม่อาจละเลยได้

“ก็ข้า..”

“เอาล่ะๆ ค่อยพูดคุยกันทีหลัง ทานข้าวกันก่อน ประเดี๋ยวท่านพ่อกับพี่เจ้าเข้าวังสาย” อ้ายเหม่ยหลินกล่าวขัดการถกเถียงเรื่องเดิมๆ ของสามีและบุตรสาว

เมื่อทานอาหารเสร็จไป๋เจี้ยนจึงเอ่ยถามบุตรชายตน

“เจ้าจะไปพร้อมพ่อเลยหรือไม่”

“ไม่ขอรับ ข้าต้องไปหาท่านแม่ทัพใหญ่ที่จวนก่อน”

“ท่านพ่อเจ้าคะ วันนี้ข้าขอออกไปข้างนอกนะเจ้าคะ” ไป๋เฟิ่งเอ่ยบอกบิดาเมื่อเห็นว่าบิดากับพี่ชายคุยกันเสร็จแล้ว

“ได้”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ” ไป๋เฟิ่งยิ้มอย่างยินดีก่อนที่จะหุบยิ้มอย่างรวดเร็วเมื่อบิดาเอ่ยขึ้น

“แต่เจ้าต้องมีผู้ติดตาม” ไป๋เจี้ยนยื่นคำขาด สถานการณ์ตอนนี้ไม่ปกติ สายข่าวของเขาพึ่งได้ข่าวบางอย่างมาแต่ยังไม่แน่ชัดนัก ถึงบุตรสาวเขาจะเอาตัวรอดได้บ้างอย่างไรก็ต้องป้องกันไว้ก่อน

ไป๋เฟิ่งหน้าง้ำงอเมื่อได้ยินบิดายื่นคำขาด ไป๋เทียนที่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจึงเอ่ยเสนอทางออกที่ดีต่อทั้งสองฝ่าย

“เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ เจ้ารออยู่ที่จวนให้พี่เข้าเฝ้าฝ่าบาทที่ท้องพระโรงเสร็จกลับมาแล้วจะพาเจ้าไปเอง”

ไป๋เฟิ่งคิดตามที่พี่ชายตน ไปกับพี่ใหญ่ก็ดีกว่ามีผู้ติดตามละนะ

“เอาอย่างนั้นก็ได้เจ้าค่ะ”

“ถ้าตกลงกันได้แล้วก็รีบไปกันเถอะประเดี๋ยวจะเข้าวังสาย” อ้ายเหม่ยหลินเอ่ยเตือน