ตอนที่ 1

ร่างบางเดินผ่านด้านหน้าเรือนของตนที่ประดับไปด้วยดอกไม้นานาพรรณที่เจ้าของเรือนเป็นคนปลูกเองจนถูกผู้เป็นมารดากล่าวตักเตือนไปหลายรอบ แต่ที่เป็นเอกลักษณ์และที่เจ้าของเรือนชอบมากที่สุดเห็นจะเป็นต้นเหมยต้นใหญ่ที่ท่านพ่อของนางลงทุนปลูกเพื่อเอาใจท่านแม่เมื่อวันครบเดือนของท่านพี่ไป๋เทียนพี่ชายคนเดียวของนาง เมื่อนางเกิดมาพอรู้ความนางก็ขอให้ท่านพ่อสร้างเรือนของนางใกล้กับต้นเหมยต้นนี้

มารดาของไป๋เฟิ่งเป็นอดีตองค์หญิงแคว้นอ้ายที่ได้รับมอบหมายให้มาอภิเษกสมรสเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีระหว่างสองแคว้น โดยครานั้นมารดาของนางแอบหนีเหล่าองครักษ์ที่เสด็จตานางมอบให้ดูแลมารดาไปเที่ยวที่ตลาดในเมืองหลวงกับนางกำนัลรับใช้เพียงสองคนก่อนวันเข้าเฝ้าจ้าวเหวินหลงฮ่องเต้ (ฮ่องเต้รัชกาลก่อน) มารดานางถูกโจรล้วงถุงเงิน ทำให้ไม่มีเงินจ่ายค่าอาหารจนเกือบจะโดนเจ้าของร้านเรียกคนของทางการมาจัดการ ท่านพ่อของนางตอนนั้นมีตำแหน่งเป็นขุนนางขั้นสองไปจัดการตรวจตรากิจการโรงเตี๊ยมของตระกูลเยี่ยเห็นเหตุการณ์ดังกล่าวจึงเข้าไปชวนเหลืออย่างสุภาพโดยไม่ทราบว่าเป็นมารดานางเป็นถึงองค์หญิง จึงทำให้มารดาของนางประทับใจและรักปักใจตั้งแต่แรกพบ

จวบจนถึงวันที่เข้าเฝ้าจ้าวเหวินหลงฮ่องเต้มารดานางทูลเรื่องที่เกิดขึ้นต่อฮ่องเต้และร้องขอเลือกบิดานางเป็นคู่สมรส ฮ่องเต้จ้าวเหวินหลงเห็นว่าทั้งสองมีวาสนาต่อกันก็ไม่อยากขัดแต่ติดตรงที่จะให้ผู้เป็นถึงองค์หญิงขั้นหนึ่งของต่างแคว้นสมรสกับขุนนางธรรมดาสามัญนั้นย่อมไม่เหมาะสม จึงได้ส่งสารไปทางฮ่องเต้แคว้นอ้ายให้ได้รับทราบถึงความปรารถนาขององค์หญิงอ้ายเหม่ยหลิน ก่อนที่จะส่งสารไปอ้ายเหม่ยหลินได้มอบจดหมายของตนอีกหนึ่งฉบับแนบไปด้วย

เมื่อทางแคว้นอ้ายได้อ่านจดหมายของฮ่องเต้แคว้นจ้าวในคราแรกก็ออกจะไม่เชื่อสิ่งที่ได้รับรู้อีกทั้งยังรู้สึกกริ้วไม่น้อยที่อีกฝ่ายจะให้ธิดาตนสมรสกับขุนนางเล็กๆของแคว้นจนได้อ่านจดหมายที่แนบมาอีกฉบับที่เขียนด้วยลายมือที่คุ้นเคย สิ่งที่ได้รับรู้คือธิดาตนเป็นผู้ร้องขอเรื่องนี้ด้วยตนเองตามที่ฮ่องเต้แคว้นจ้าวได้ระบุไว้ในจดหมายฉบับแรก แม้จะหายกริ้วไปบ้างแต่ก็ยังไม่อาจตัดสินใจได้สุดท้ายจึงได้ส่งคนไปสืบความเรื่องขุนนางที่ธิดาตนเกิดรักปักใจถึงขั้นยอมทิ้งบรรดาศักดิ์องค์หญิงไปเป็นเพียงฮูหยินของคนผู้หนึ่ง สืบสาวเรื่องราวจนเป็นที่พอใจก็รู้สึกพึงพอใจในตระกูลของคนที่กำลังจะได้มาเป็นราชบุตรเขยไม่น้อยจึงได้ตอบตกลงในการสมรสครั้งนั้น แต่นั่นก็เป็นการตัดสินใจที่ไม่ผิดนักเพราะบิดานางรักเพียงมารดาไม่มีหญิงอื่นใดอย่างบุรุษผู้อื่น

“อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะท่านแม่” ไป๋เฟิ่งทักทายมารดาที่นั่งรอนางที่ห้องโถงใหญ่ของจวน

“อรุณสวัสดิ์เฟิ่งเอ๋อร์  ใยเจ้าถึงช้านัก” อ้ายเหม่ยหลินเอ่ย พร้อมมองบุตรีของนางที่งามล้ำนางไปหลายส่วนด้วยแววตารักใคร่ นางรู้ว่าบุตรสาวตนเองนั้นไม่อยากออกนอกจวนไปไหนนักเนื่องจากข่าวลือที่ล่ำลือถึงความงามของนางที่กระจายไปทั่วเมืองหลวงหลังจากตอนที่นางาบุตรสาวไปร่วมงานชมดอกไม้ของฮูหยินจวนขุนนางท่านหนึ่งจนมีฮูหยินขุนนางหลายท่านเอ่ยทาบทามบุตรสาวนางให้บุตรชายตนเอง

พอผู้เป็นสามีของนางทราบก็ออกอาการหวงบุตรสาวอย่างหนัก สั่งปิดประตูจวนไม่ต้อนรับแม่สื่อจากจวนใดทั้งสิ้น  ไม่เคยคิดจะให้บุตรสาวออกนอกจวนแต่อย่างใด ตามใจบุตรสาวด้วยการให้ฝึกวรยุทธแลกกับการไม่ออกไปนอกจวนหรือหากจะไปก็ต้องมีเหตุจำเป็นจริงๆเท่านั้น  จนบัดนี้บุตรสาวนางอายุสิบหกเลยวัยปักปิ่นมาปีกว่าแล้ว ยังไม่มีแม่สื่อจากที่ใดที่สามารถเข้ามาในเขตจวนเพื่อเป็นตัวแทนสู่ขอบุตรสาวนางซักที

“ขออภัยท่านแม่ด้วยเจ้าค่ะ  เฟิ่งเอ๋อร์อ่านตำราดึกไปหน่อย ลืมไปว่าวันนี้พี่ใหญ่กลับมาจากชายแดน แต่ถึงจะรีบไปพี่ใหญ่ก็ยังมาไม่หรอกเจ้าค่ะ” นางพูดพร้อมหาวเล็กน้อย จนมารดานางเห็นกิริยาไม่งามของนางยื่นมือมาตีแขนเรียวบาง

 เพี๊ยะ!

“โอ๊ย!  ท่านแม่ข้าเจ็บนะเจ้าคะ” ไป๋เฟิ่งสะดุ้งจากแรงฝ่ามือของมารดาร้องออกมา

“ก็ตีให้เจ้าเจ็บ เป็นถึงคุณหนูจวนเสนาบดี ทำกิริยาแบบนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน” เหม่ยหลินเอ็ดบุตรสาวเบาๆ บุตรสาวนางเวลาออกไปข้างนอกก็กิริยาเรียบร้อย สงบเยือกเย็น สมกับเป็นคุณหนูจวนเสนาบดีอยู่หรอก แต่พอกลับมาจวนก็กลายเป็นซะแบบนี้จะไม่ให้นางกังวลได้อย่างไร  แต่งออกไปกลัวจะโดนทางบ้านสามีว่าเอาได้ ตัวตนที่แท้จริงของบุตรสาวนางเป็นอย่างไรนางย่อมรู้ดี

“ไปกันเถิดเจ้าค่ะ ขบวนกองทัพพี่ใหญ่คงใกล้ถึงประตูเมืองแล้ว” ไป๋เฟิ่งรีบกล่าวก่อนที่มารดานางจะเริ่มอบรมนางยาวไปมากกว่านี้

ทั้งสองคนพากันนั่งรถม้าของจวนเสนาบดีมาถึงโรงเตี๊ยมตระกูลเยี่ยที่ใกล้กับประตูเมืองมากที่สุดเพื่อรอกองทัพหลวงที่กำลังเดินทางมาถึง