บทนำ

แคว้นจ้าว ปกครองโดยราชวงศ์จ้าวมาหลายสมัยตั้งแต่ปฐมราชวงศ์จ้าวเจี้ยนหลงฮ่องเต้ผู้รวบรวมแคว้นจ้าวให้เป็นปึกแผ่น แคว้นนี้พร้อมพรั่งไปด้วยทุกสิ่งไม่ว่าจะเป็น พืชพรรณ เหมืองแร่ แหล่งน้ำทุกแห่งล้วนอุดมสมบูรณ์ทำให้แคว้นจ้าวเป็นที่ที่หลายแคว้นอยากเชื่อมสัมพันธไมตรีด้วย

ปัจจุบันแคว้นจ้าวปกครองโดยจ้าวหมิงหลงฮ่องเต้  ซึ่งเป็นฮ่องเต้ที่ผู้คนขนานนามว่าเป็นฮ่องเต้หน้าหยก เนื่องจากพระองค์มีใบหน้างามเทียบเคียงอิสตรีที่ได้มาจากพระมารดาที่เป็นถึงอดีตหญิงงามล่มแคว้นที่ปัจจุบันคือหวงไท่โฮ่ว  ผิดกับผู้เป็นพระอนุชาชินอ๋องจ้าวเฟยหลง  ผู้ดำรงตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ของแคว้น ที่มีใบหน้าคมเข้มของบิดาผสมกับความงามเป็นเอกของมารดาที่เป็นถึงหวงกุ้ยเฟยในรัชสมัยก่อน ทำให้คุณหนูชั้นสูงทั่วแคว้นหรือแม้แต่องค์หญิงต่างแคว้นหมายปอง แต่เนื่องด้วยนิสัยดุดัน เคร่งขรึม เย็นชา คลุกอยู่แต่กับกองทัพจึงไม่มีสตรีนางใดกล้าเข้าใกล้จนมีข่าวลือลับๆว่าพระองค์รังเกียจสตรี

ณ จวนเสนาบดี

“คุณหนูเจ้าคะได้เวลาตื่นแล้วเจ้าค่ะ ปลายยามเหม่า¹แล้วเดี๋ยวจะไม่ทันไปรับท่านรองแม่ทัพนะเจ้าคะคุณหนู” เสี่ยวจูสาวใช้ตัวน้อยรีบเร่งปลุกคุณหนูของตัวเองตามคำสั่งนายหญิงของจวน

“ขออีกครึ่งเค่อได้หรือไม่เสี่ยวจู”  ไป๋เฟิ่งหรือเยี่ยไป๋เฟิ่ง คุณหนูแห่งจวนเสนาบดีบอกสาวใช้ตัวน้อยอย่างเกียจคร้าน นางลืมตามาครู่เดียวแล้วทำท่าจะหลับต่อ

“ไม่ได้เจ้าค่ะ ฮูหยินสั่งมาว่าคุณหนูต้องไปที่โรงเตี๊ยมหน้าประตูเมืองหลวงยามซื่อ²” เสี่ยวจูรีบเอ่ยก่อนคุณหนูของนางจะหลับไปอีกรอบ

“อืมมมม  ข้าจะลุกแล้วเจ้าไปเตรียมตัวเถอะ” ดวงตาหงส์ลืมขึ้นอย่างเกียจคร้านกระพริบตาอยู่หลายทีกว่าจะตื่นเต็มตา แล้วค่อยๆลุกจากที่นอนไปยังอ่างอาบน้ำหลังฉากกั้นที่ถูกเตรียมโดยบ่าวรับใช้ 

กลิ่นหอมของดอกเหมยที่เจ้าตัวชื่นชอบลอยขึ้นมาจากผิวน้ำที่มีความอุ่นในระดับที่พอดีทำให้ไป๋เฟิ่งรู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้าง

บรรดาคุณหนูทั่วไปที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีสันสดใสสมกับเป็นสตรีวัยแรกแย้ม แต่นั่นไม่ใช่สำหรับคุณหนูแห่งจวนเสนาบดีที่เลือกสวมชุดสีสันค่อยข้างราบเรียบ

 “คุณหนูให้บ่าวช่วยประทินโฉมให้นะเจ้าคะ” เสี่ยวจูเอ่ยเมื่อคุณหนูแต่งกายเสร็จเรียบร้อยแล้ว นางอยากให้คุณหนูของนางประทินโฉมบ้าง เพราะคุณหนูของนางวันๆนอกจากเรียนศาสตร์ทั้งสี่แล้ว ก็มีแค่การนั่งอ่านตำราการศึก ตำราฝึกวรยุทธ ตำราบัณฑิตในห้องหนังสือของนายท่าน ซึ่งไม่มีคุณหนูจวนใดเขาทำกัน คุณหนูของนางไม่สนใจบำรุงความงามของตนเอง แต่ถึงอย่างไรคุณหนูของนางก็งามมากอยู่ แต่นางอยากให้คุณหนูของนางงดงามไม่มีที่ติใดๆ

“ไม่ล่ะ แค่ทำผมให้ข้าก็พอ” ไป๋เฟิ่งบอกปัดอย่างรวดเร็ว เนื่องจากนางไม่ชอบกลิ่นเครื่องแป้งใดๆทั้งสิ้น 

เสี่ยวจูแทบจะร่ำไห้เมื่อไม่มีโอกาสที่จะทำอย่างที่หวัง นางมองไป๋เฟิ่งอย่างตัดพ้อ เพราะนางพยายามจะประทินโฉมให้คุณหนูของนางทุกครั้งเมื่อมีเหตุให้ออกไปข้างนอกจวนแต่คุณหนูของนางก็ไม่ให้ความร่วมมือสักครั้ง

เมื่อไป๋เฟิ่งเห็นสายตาของสาวใช้ตัวน้อยก็ถอนหายใจพร้อมเอ่ยปากให้สาวใช้ตัวน้อยทำตามใจซักครั้งโดยไม่ได้ไม่พอใจอันใด

“เอาเถอะๆ แค่นิดเดียวเท่านั้นนะ ข้าไม่ชอบกลิ่นแป้ง”

“ได้เจ้าค่ะ คุณหนูเชื่อมือเสี่ยวจูได้เลย” เสี่ยวจูเอ่ยอย่างยินดีในที่สุดคุณหนูของนางก็ยอมให้นางประทินโฉมให้เสียที ถึงจะแค่นิดเดียวก็เถอะ แค่นี้เหล่าคุณชายที่ได้ยินถึงความล่ำลือในความงามก็หมายตาคุณหนูของนางกันทั่วแคว้นแล้ว นางบรรจงวาดคิ้วอย่างเบามือพร้อมทั้งพินิจมองใบหน้าของคุณหนูของนางอย่างชื่นชม  ใบหน้ารูปไข่ขาวนวลดั่งดวงจันทร์ยามราตรี คิ้วโก่งเหมือนกิ่งหลิว ดวงตาหงส์ตวัดโค้งขึ้น นัยน์ตาสีนิลสนิทเป็นประกายเจิดจ้าเหมือนดวงดารา จมูกเรียวยาวปลายเชิดขึ้น ริมฝีปากเล็กสีสดเหมือนผลอิงเถา รูปร่างสูงโปร่งระหงเอวคอดกิ่ว ผิวพรรณขาวราวหิมะ ผมสีดำสนิทเช่นเดียวกันนัยน์ตา งามแม้ยามที่ไม่ประทินโฉม ชายใดได้สบตาคู่งามต่างกล่าวว่าราวกับได้ตกไปในบ่วงลึกที่ยากแก่การถอนตัว สิ่งที่พรรณนามานั้นล้วนเป็นผู้คนที่เล่าลือถึงหาใช่ตัวคุณหนูของนางเยินยอตนเอง

“เสร็จหรือยังเสี่ยวจู” ไป๋เฟิ่งเอ่ยถามพร้อมลืมตาขึ้นเมื่อรู้สึกว่าสาวใช้ของนางหยุดนิ่งไป

“สะ..เสร็จแล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวจูสะดุ้งเมื่อคุณหนูของนาง

 “ไปกันเถิด ท่านแม่คงรอนานแล้ว” ไป๋เฟิ่งบอกพร้อมหยิบผ้าคลุมหน้าขึ้นมาใส่แล้วเดินนำสาวใช้ออกไปจากเรือนของตนเพื่อไปหามารดาที่รออยู่ เหตุที่ว่ามีเพียงท่านแม่ที่รอนางนั้นเพราะว่าท่านพ่อของนางติดราชการในวังยังไม่กลับมา จึงเหลือแค่นางและท่านแม่ที่ไปรอรับพี่ชายที่เป็นถึงรองแม่ทัพของแคว้นที่กลับมาจากชายแดนพร้อมชัยชนะสงครามระหว่างแคว้นจ้าวและเผ่านอกด่าน

¹ยามเหม่า คือ 05.00 - 06.59 น.