ตอนที่ 8

ไป๋เทียนเหลือบสายตาไปมองทางฮ่องเต้และชินอ๋อง แต่ทั้งสองก็ทำเป็นไม่รับรู้ใดๆทั้งสิ้น ทำไมข้าต้องเป็นคนตอบคำถามนี้ด้วย ไป๋เทียนยิ้มเจื่อนให้น้องสาวตน

“เอาล่ะๆ แล้วค่อยสนทนากันทานอาหารกันก่อนเถิดประเดี๋ยวอาหารจะเย็นชืดเสียรสหมด” อ้ายเหม่ยหลินเห็นบุตรชายออกอาการน้ำท่วมปากจึงเอ่ยปากช่วย

“เจ้าค่ะ” ไป๋เฟิ่งเลิกซักไซ้พี่ชายพร้อมกับถอดผ้าคลุมหน้าออก บรรยากาศในห้องเกิดความเงียบชั่วขณะ ไป๋เฟิ่งจึงเงยหน้าขึ้นมามองทุกคนที่นิ่งเงียบกัน

จ้าวหมิงหลงและจ้าวเฟยหลงที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับไป๋เฟิ่งเห็นนางที่กำลังจะถอดผ้าคลุมหน้าออกจึงเผลอมองอย่างห้ามความอยากรู้ไม่ไหว ทันทีที่ผ้าคลุมหน้าถูกถอดออกไปพวกเขาถึงกับนิ่งงัน ใบหน้ารูปไข่ขาวนวลดั่งดวงจันทร์ ดวงตาหงส์ตวัดเชิดขึ้นดูสูงส่ง คิ้วโก่งได้รูปรับกับจมูกโด่งเรียวปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางอวบอิ่มสีสด ตบท้ายด้วยแก้มของเจ้าตัวที่ออกจะป่องน้อยๆชวนให้หยิก ใบหน้าที่สามารถกระชากลมหายใจของผู้พบเห็นได้ไม่ยาก ยามนางจ้องมองตาเหมือนดั่งอยู่ในมนต์สะกดของนางจิ้งจอกนับว่าเป็นสตรีที่มีรูปโฉมเป็นอันตรายต่อใจผู้คนนัก

จ้าวหมิงหลงคิดว่าน้องสาวคนใหม่ของพระองค์ผู้นี้งดงามกว่าสตรีใดในวังหลังของพระองค์เสียอีก ชักเริ่มเสียดายที่พระองค์เอ่ยปากขอเป็นเพียงน้องสาวเสียแล้วสิ

ไป๋เทียนกระแอมไอเรียกสติทุกคนรวมถึงบังอาจส่งสายตาไปยังฮ่องเต้และท่านแม่ทัพให้เลิกมองน้องสาวตน

เมื่อทานอาหารและพูดคุยกันเสร็จ ฝ่ายฮ่องเต้ละชินอ๋องก็แยกตัวออกไปก่อนพร้อมพี่ชายนาง ซึ่งนางคาดว่าคงไปปรึกษาหารือเรื่องสงครามที่พึ่งจบลงไป นางได้ยินข่าวจากชาวเมืองที่พูดคุยกันระหว่างเดินไปร้านขนม คาดว่าเผ่านอกด่านจะเดินทางมาถวายของบรรณาการแด่จ้าวหมิงหลงฮ่องเต้ในอีกสองเดือนข้างหน้า

ไป๋เฟิ่งและมารดาเมื่อกลับมาถึงจวน พ่อบ้านหม่าพ่อบ้านของจวนเสนาบดีก็เร่งมาพบฮูหยินของจวนทันที

“นายท่านกลับมาแล้วขอรับ รอฮูหยินและคุณหนูที่ห้องโถงใหญ่”

“อย่างงั้นหรือดีจริงข้าอยากพบท่านพี่อยู่พอดี” นางมีเรื่องที่จะปรึกษากับสามีถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้

“เฟิ่งเอ๋อร์ เจ้าจะไปพบท่านพ่อกับแม่หรือไม่”

“ไม่ดีกว่าเจ้าค่ะ ข้าอ่านตำราค้างไว้คิดว่าจะกลับไปอ่านต่อ” ไป๋เฟิ่งตอบมารดา

“งั้นแม่ฝากดูแลเรื่องอาหารยามโหย่ว⁷ด้วยล่ะ”

“ได้เจ้าค่ะ” ไป๋เฟิ่งตอบรับคำมารดาแล้วเดินกลับเรือนของตน ขณะเดินกลับเรือนนางก็คิดเรื่องที่เกิดขึ้นที่โรงเตี๊ยมวันนี้หวังว่าวันรุ่งขึ้นคงไม่มีราชโองการสั่งประหารครอบครัวนางหรอกนะที่บังอาจไปปฏิเสธฮ่องเต้

ย้อนกลับไปเหตุการณ์ที่โรงเตี๊ยม

เมื่อรับทานอาหารกันเสร็จแล้ว จ้าวหมิงหลงชวนไป๋เฟิ่งคุยเสียหลายเรื่องจึงได้รู้ว่าไป๋เฟิ่งชอบอ่านตำราเป็นอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นตำราใดนางล้วนอ่านได้ ถึงแม้ว่าการคุยพูดส่วนใหญ่จะเป็นของบุรุษผู้ครองแคว้นก็ตาม

“ที่ห้องหนังสือบ้านข้ามีตำราหายากมากมายล้วนแต่เก่าแก่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ หากเฟิ่งเอ๋อร์อยากอ่านข้าจะส่งพ่อบ้านนำมามอบให้ดีหรือไม่?"

“ขอบคุณเจ้าค่ะ แต่ตำราเหล่านั้นล้วนแต่หายากแถมเป็นสมบัติตกทอดของตระกูลของท่าน คงมีเพียงคนในตระกูลที่เข้าใจมัน ข้าคงไม่สามารถ” ไป๋เฟิ่งตอบอีกฝ่ายที่เรียกนางว่าเฟิ่งเอ๋อร์สนิทสนมอย่างคล่องปาก

จ้าวหมิงหลงมองคนที่ปากบอกว่าไม่มีความสามารถ แล้วเหตุใดถึงสามารถอ่านตำราการศึกของบุรุษเช่นพระองค์เข้าใจได้เล่า ถามสิ่งใดล้วนล่วงรู้อย่างแจ่มแจ้ง ไหนจะตำราต่างๆอีก อาหารที่โรงเตี๊ยมนางก็เป็นคนคิดสูตรทั้งนั้น นี่แหละหนาที่เขาว่าบิดามารดาเป็นพยัคฆ์เป็นหงส์ลูกจะออกมาเป็นสุนัขได้อย่างไร

“แล้วเสื้อผ้า เครื่องประดับเล่า เจ้าอยากได้หรือไม่ ถือเสียว่าข้าต้อนรับน้องสาว” จ้าวหมิงหลงเอ่ยเสนอข้าวของมากมายหากแต่น้องสาวคนใหม่ของพระองค์ปฏิเสธเสียทุกสิ่งที่พระองค์เสนอให้

ไป๋เฟิ่งมองบุรุษสูงศักดิ์ที่ทึกทักเอาเองว่าเป็นพี่ชายคนใหม่ของนางอย่างเหนื่อยใจดูท่าเขาจะเห่อน้องสาวนอกไส้อย่างนางไม่น้อยนั่งคุยกันมาตั้งนานเสนอนั่นนี่ให้นางไม่หยุด

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าไม่ชอบใส่เครื่องประดับเท่าไหร่” นางเอ่ยปฏิเสธไปอีกรอบดูอีกคนจะเริ่มไม่พอใจ ดูได้จากสีหน้าที่เริ่มบูดบึ้งเล็กน้อยของเจ้าตัว

“ไม่ได้ห้ามปฏิเสธ เพราะข้าเป็น..!” เจ้าหมิงหลงเกือบจะเผลอตัวหลุดปากเพราะไป๋เฟิ่งเอาแต่ปฏิเสธพระองค์

“เป็นฮ่องเต้น่ะหรือเพคะ?” ไป๋เฟิ่งเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์น้อยๆ ที่ทำให้อีกฝ่ายหลุดออกมาจนได้

ทุกคนบนโต๊ะนิ่งเงียบไปไม่นึกว่านางจะกล่าวออกมาเช่นนี้ อีกอย่างหนึ่งคือเผลอจ้องมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของไป๋เฟิ่ง

จ้าวเฟยหลงที่นั่งมองสตรีตรงหน้าและพี่ชายตนเองสนทนากันหลังทานอาหารเสร็จ ฟังนางเอ่ยปากปฏิเสธสิ่งที่พี่ชายพระองค์ผู้เป็นฮ่องเต้เสนอให้ถึงหลายครั้งอย่างมีมารยาท จนพี่ชายตนทนไม่ไหวเกือบจะหลุดปากกล่าวว่าตนเองเป็นใคร แต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อนางเอ่ยออกมาคล้ายจะรู้ตั้งนานแล้ว แต่พระองค์ก็ไม่คิดว่านางจะเอ่ยออกมาตรงๆ ยิ่งเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั้นทำให้พระองค์รู้สึกมันเขี้ยวอยากเอื้อมมือไปหยิกแก้มนางยิ่งนัก หากแต่ภายนอกก็แสดงท่าทีปกติ

“เจ้า..เจ้าทราบหรือ” จ้าวหมิงหลงทำหน้าสีหน้าไม่ถูกเมื่อโดนจับได้

“เพคะ” ไป๋เฟิ่งตอบรับด้วยรอยยิ้ม

“หึ่ยย ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ห้ามปฏิเสธไม่งั้นข้าจะถือว่าขัดราชโองการ” จ้าวหมิงหลงส่งเสียงฮึดฮัดพร้อมออกคำสั่ง ในเมื่อทราบแล้วว่าพระองค์เป็นใคร พระองค์ก็ไม่จำเป็นต้องเอ่ยถามความพึงพอใจ พระองค์จะให้ใครจะทำไม ข้าเป็นฮ่องเต้นะ!! ข้ารวย!!

“ขอบพระทัยเพคะ ฝ่าบาท”

“ฝ่าบาทอะไรเล่า หากอยู่กันตามลำพังให้เรียกว่าพี่หมิงหลง” จ้าวหมิงหลงยังกล่าวเอาแต่ใจ

ไป๋เฟิ่งนึกแล้วก็ส่ายหน้ากับตัวเองเมื่อนึกถึงเรื่องราว สุดท้ายนางก็ต้องรับสิ่งที่พี่ชายคนใหม่มอบให้อย่างเลี่ยงไม่ได้

ณ ห้องโถงจวนเสนาบดี

บุรุษผู้หนึ่งกำลังนั่งจิบชาที่บุตรสาวของตนเป็นผู้คิดค้นขึ้นพร้อมอ่านตำราไปด้วย วันนี้เขาไปร่วมประชุมขุนนางที่นัดหมายกันไว้ เรื่องปัญหาการปลูกพืชพรรณของทางเมืองกู่ฮั่นซึ่งเป็นเมืองประจำทางด้านทิศบูรพาที่มีสภาพภูมิอากาศที่หนาวเย็น แต่ในปีนี้ประสบสภาพอากาศหนาวเย็นกว่าทุกปีทำให้ปลูกพืชพรรณใดๆไม่ขึ้น ชาวบ้านร้องเรียนทางการให้เร่งช่วยแก้ไขปัญหา ทำให้วันนี้การประชุมขุนนางตึงเครียดอย่างมาก

อ้ายเหม่ยหลินที่เดินเข้ามาในห้องโถงมองเห็นสามีกำลังจิบชารอนางอยู่ อดีตองค์หญิงแคว้นอ้ายก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย สามีนางเข้าสู่วัยสี่สิบกว่าแล้วยังคงรูปงาม ร่างสูงกำยำอย่างที่บุรุษผู้หนึ่งควรจะมีเนื่องจากฝึกยุทธอย่างสม่ำเสมอ วรยุทธขั้นหกเทียบเท่าแม่ทัพหลายคน มิได้ด้อยไปกว่าผู้ใด สีผิวเข้มใบหน้าหล่อเหลาคมคายตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน เรือนผมสีดำสนิทแซมด้วยสีขาวเล็กน้อยไม่ได้ทำให้ดูแก่ ความสามารถรึก็เป็นที่ไว้ใจแก่ฮ่องเต้ให้ดูแลงานน้อยใหญ่ไม่ขาด ทำให้สามีนางยังคงเป็นที่หมายปองของบรรดาหญิงสาวน้อยใหญ่ทั่วไป หากที่นางภูมิใจที่สุดก็คงจะเป็นใจที่ยึดมั่นรักและมีเพียงนางคนเดียว หาได้มีภรรยาสามอนุสี่อย่างจวนอื่นทำให้นางไม่นึกเสียดายที่ได้แต่งงานกับเขา

“กำลังทำอะไรอยู่หรือเจ้าคะท่านพี่” อ้ายเหม่ยหลินเอ่ยถามสามีเมื่อเข้ามาถึง

“เหม่ยหลินเจ้ากลับมาแล้วหรือ” เยี่ยไป๋เจี้ยนหันมาหาภรรยาตนเองที่เข้ามานั่งข้างตน

“เป็นอย่างไรบ้างพบไป๋เทียนหรือไม่”

“พบเจ้าค่ะ แต่.....” อ้ายเหม่ยหลินกล่าวแล้วหยุดไป

“แต่อันใดหรือ?” ไป๋เจี้ยนมองหน้าฮูหยินตนที่กล่าวออกมาแล้วหยุดไป

“ไม่เพียงพบเทียนเอ๋อร์แต่ยังคงได้พบฮ่องเต้และชินอ๋องด้วยเจ้าค่ะ”

“ว่าอย่างไรนะ” ไป๋เจี้ยนกล่าวด้วยสีหน้าอ่านยาก จากนั้นฮูหยินตนก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ตนฟัง

เมื่อฟังเรื่องทั้งหมดแล้วไป๋เจี้ยนก็ถอนหายใจออกมา เขาหรือก็พยายามหลีกเลี่ยงยามฮ่องเต้เอ่ยเย้าเรื่องบุตรสาว ไม่คาดว่าทั้งสองจะได้พบกัน แต่ถึงอย่างไรการที่ฮ่องเต้เอ่ยขอบุตรสาวเขาเป็นเพียงน้องสาวก็ยังดีกว่าเป็นฮองเฮากระมัง ส่วนชินอ๋องเขาได้ข่าวว่าพระองค์ไม่สนใจสตรีนางใดคงไม่สนใจบุตรสาวของเขาหรอก

⁷ยามโหย่ว (酉：yǒu) คือ 17.00 - 18.59 น.