ตอนที่ 9

ณ ห้องทรงพระอักษร วังหลวง

“ผลของสงครามเป็นอย่างไรบ้าง” จ้าวหมิงหลงถามทันทีเมื่อเข้ามาในห้อง

“เลอมั่วกู่ ผู้นำของเผ่าเลอมั่วยอมเป็นเมืองหน้าด่านของเราพ่ะย่ะค่ะ อีกสองเดือนจะนำเครื่องบรรณาการและสารสัญญามาถวาย” จ้าวเฟยหลงเอ่ยอย่างเป็นทางการเมื่อถวายรายงานร่วมกับแม่ทัพประจำแต่ละทิศ ได้แก่ หลี่เว่ยฉางแม่ทัพประจำทิศอุดร ตงชิงหลางแม่ทัพประจำทิศทักษิณ อู๋ป๋าไห่แม่ทัพประจำทิศบูรพา และไป๋จิ่งหลิวแม่ทัพประจำทิศประจิมซึ่งเป็นเมืองที่ติดชายแดน

“ทางแคว้นหลางปกติดีพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพประจำทิศอุดรเอ่ยรายงานแคว้นที่ตนได้รับมอบหมายให้สอดส่องความเป็นไป

“ส่วนทางแคว้นอ้าย ก็มีการแลกเปลี่ยนสินค้าบางส่วนที่ทางเราและทางแคว้นอ้ายต้องการพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพประจำทิศทักษิณ ตงชิงหลางเอ่ยรายงาน

“แคว้นเย่ว ส่งสารมาถวายแก่ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ” อู่ป๋าไห่แม่ทัพประจำทิศบูรพายื่นสารที่ทางแคว้นเย่วส่งมายังเมืองกู่ฮั่นที่เขาประจำอยู่

จ้าวหมิงหลงหยิบสารขึ้นมาอ่าน พออ่านจบก็สีหน้าเปลี่ยนไปชั่วครู่ แล้วเก็บสารนั้นไว้

“ฝ่าบาท นางกำนัลจากตำหนักหม่าเต๋อเฟยขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ” เสียงขันทีซ่งหน้าห้องเอ่ยขึ้น

“มีอันใด ไม่ทราบหรือว่าข้าหารือราชการอยู่” จ้าวหมิงหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก

“ไม่ทราบว่าเป็นเรื่องใดพ่ะย่ะค่ะ แจ้งว่าเป็นเรื่องด่วน”

“พวกท่านกลับไปก่อนแล้วเขียนรายงานรายละเอียดทั้งหมดมาให้ข้า” จ้าวหมิงหลงเอ่ยให้ทั้งหมดกลับไปก่อนเมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรแล้ว

“ทูลลาพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” ทั้งหมดกล่าวทูลลาแล้วออกจากห้องไป

“เข้ามา”

“ถวายพระพรเพคะฝ่าบาท” นางกำนัลรีบเข้ามาถวายความเคารพ

“มีเรื่องด่วนอะไร”

“เต๋อเฟยทรงเป็นลมหมดสติเพคะ” นางกำนัลรีบกล่าวอย่างรวดเร็ว

“เป็นลมหมดสติ แล้วทำไมไม่ตามหมอหลวงเหตุใดจึงมาแจ้งข้า” จ้าวหมิหลงกล่าวด้วยความสงสัย เขาเป็นฮ่องเต้นะไม่ใช่หมอหลวง

“หมอหลวงทั้งหมดอยู่ที่ตำหนักเฉินกุ้ยเฟยเพคะ” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงอดกลั้น เหนียงเหนี่ยงของนางเป็นลมหมดสติหากแต่แจ้งเรื่องไปที่สำนักหมอหลวงกลับได้รับคำตอบมาว่าหมอหลวงทั้งหมดได้รับคำสั่งให้ไปตรวจอาการของเฉินกุ้ยเฟย หากไม่ใช่การกลั่นแกล้งแล้วจะเป็นอะไรได้

“ทั้งหมดเลยหรือ”

“เพคะ”

“เอาเถอะเดี๋ยวข้าจัดการเอง เจ้ากลับไปรอที่ตำหนักเถอะ” จ้าวหมิงหลงถอนหายใจบรรดาสนมของพระองค์วันๆ สร้างแต่เรื่องให้ปวดหัวเรียกร้องความสนใจอยากให้พระองค์โปรดปราน

“ขันทีซ่งไปบอกหมอหลวงจู บอกว่าข้าให้ไปตรวจอาการที่ตำหนักเต๋อเฟย” จ้าวเฟยหลงเอ่ยถึงหมอหลวงประจำพระองค์ที่ไม่มีผู้ใดสามารถเรียกใช้งานได้นอกจากพระมารดาตน

“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท / ขอพระทัยเพคะฝ่าบาท” ขันทีซ่งและนางกำนัลที่มาแจ้งเรื่องรับคำสั่งและออกไปทันที

บริเวณตำหนักใหญ่ที่มีบรรดาดอกไม้สีสวยงดงามมากมาย ที่ผู้เป็นใหญ่ของคนทั้งแคว้นสั่งปลูกตามคำร้องขอของเจ้าของตำหนัก ตัวตำหนักทำด้วยไม้ซ่งชู่⁸ ไม้มงคลที่สามารถใช้สร้างที่พำนักอาศัยของเชื้อพระวงศ์เท่านั้น รอบๆ ทั้งในและนอกตำหนักประดับประดาด้วยสิ่งของล้ำค่ามากมายที่ประเมินค่าไม่ได้

เจ้าของตำหนักกำลังนั่งจิบชาอย่างไม่ทุกข์ร้อน บรรดาหมอหลวงที่ถูกเรียกมา ยืนมองหน้ากันไปมาอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรหากแต่ก็ไม่สามารถทักท้วงอันใดได้

“ฝ่าบาทเสด็จจจจ” เสียงขันทีหน้าตำหนักดังขึ้นโดยไม่มีสัญญาณเตือนก่อน

ร่างระหงเจ้าของตำหนักลุกขึ้นมารับเสด็จของบุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็นสวามีนางและสตรีอีกหลายนาง

“ถวายพระพรเพคะฝ่าบาท เสด็จมาถึงที่นี่มีอะไรให้เฉินเซีย⁹รับใช้หรือเพคะ” เฉินซิ่วอิงหรือเฉินกุ้ยเฟยเอ่ยมองอีกฝ่ายที่เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย

“มิมีอันใด ข้าเพียงได้ยินข่าวว่าสนมรักเรียกหมอหลวงมาตำหนักมากมาย กลัวว่าสนมรักจะป่วยไข้จึงได้มาเยี่ยมเยียน” จ้าวหมิงหลงกล่าวพลางมองเฉินกุ้ยเฟยของพระองค์ ใบหน้าได้รูปงดงาม ขาวนวลเนียน คิ้วโก่ง ดวงตากลมโตแฝงไปด้วยความเย่อยิ่งของอัครเทวีผู้สูงศักดิ์ตามตำแหน่งกุ้ยเฟย ริมฝีปากบางได้รูปยามแย้มยิ้มเล็กน้อยกลับดูเย้ายวน รูปร่างอรชรอ้อนแอ้นตามแบบฉบับคุณหนูในห้องหอทั่วไป

“ขอบพระทัยที่ทรงห่วงใยหม่อมฉันเพคะ เพียงป่วยเล็กน้อยมิเป็นอันใดมาก” เฉินซิ่วอิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“มิเป็นอันใดมาก็ดีแล้ว หากสนมรักป่วยไข้ก็เรียกหาหมอหลวงมาตรวจเพียงคนสองคนก็พอให้ที่เหลือทำหน้าที่อื่นไป จะได้ไม่มาเกะกะที่ตำหนักสนมรักให้รำคาญสายตา”

“เพคะ” เฉินซิวอิ่งลอบกำกระโปรงแน่น ทำไมนางจะไม่ทราบความนัยที่ฝ่าบาททรงกล่าวกับนาง คำพูดอาจเหมือนเป็นห่วงนางนัก แต่แท้จริงแล้วกลับกล่าวว่านางกะเกณฑ์เอาหมอหลวงมามากมายโดยใช่เหตุ ต้องมีคนนำเรื่องที่นางเรียกหมอหลวงทั้งหมดมาตำหนักขัดขวางไม่ให้มีหมอจากสำนักหมอหลวงไปตรวจหม่าเย่วอิงไปฟ้องฝ่าบาทแน่ นางทราบข่าวมาว่าพระองค์ทรงหารือราชการกับแม่ทัพทั้งหลายจึงฉวยโอกาสหาทางกลั่นแกล้งหม่าเย่วอิงที่เป็นลมที่หน้าตำหนักตัวเอง

“หากมิมีอันใดแล้ว ข้าขอตัวไปตรวจฎีกาก่อน ยังมีอีกมากมายนัก ขอสนมรักรักษาตัวด้วย” จ้าวหมิงหลงเมื่อกล่าวจบก็หันหน้าเตรียมตัวเสด็จออกจากตำหนักไป

“ช้าก่อนเพคะฝ่าบาท”

“มีอันใดหรือสนมรัก” จ้าวหมิงหลงหันหน้ากลับมามองอีกฝ่ายที่เรียกรั้งพระองค์ไว้

“หม่อมฉันได้ยินข่าวว่าหม่าเต๋อเฟยทรงเป็นลมหมดสติอย่างไรเสีย ให้หมอหลวงที่ตำหนักหม่อมฉันสักคนเร่งไปตรวจดีหรือไม่เพคะ” เฉินซิ่วอิงเอ่ยเพื่อให้ฝ่าบาททรงเห็นว่านางมีจิตใจเอื้อเฟื้อ โอบอ้อมอารีต่อบรรดาสนมต่างๆ หวังจะแก้ตัวที่นางไปกลั่นแกล้งสนมคนโปรด

“ไม่เป็นไร ข้าได้ส่งหมอหลวงจูไปแล้ว หากมิมีอะไรแล้วข้าขอตัวก่อน” ว่าแล้วจ้าวหมิงหลงก็เสด็จออกจากตำหนักทันที

“เฉินเซียน้อมส่งเสด็จ” เฉินซิ่งอิงกัดฟันเหมือนโดนตบหน้ารอบที่สอง ถึงกับส่งหมอหลวงประจำพระองค์ไปเชียวหรือ มือที่กำกระโปรงแน่นจนมือบางรู้สึกเจ็บไปหมด พ้นขบวนเสด็จไปนางก็กรีดร้องอย่างเจ็บใจ

“ทำไม!! ทำไมต้องคอยปกป้องนังเย่วอิงตลอด ทำไมไม่เป็นข้า!! ทั้งๆ ที่ข้ามาก่อนนางด้วยซ้ำ!!” นางรำพึงรำพันกับตัวเอง ตัวนางที่รักเขาปักใจตั้งแต่ยังเยาว์วัย ฐานะหรือชาติตระกูลต่างเหมาะสม บิดาของนางก็เป็นถึงราชครู จนกระทั่งนางได้หมั้นหมายกับเขาในวัยสิบหนาว ตามความเห็นของผู้ใหญ่แต่นางก็หาได้เสียใจไม่เพราะนางรักเขา รักเขาเพียงคนเดียวมาตลอด ถึงแม้เขาจะแต่งนางเข้าเป็นเพียงเหลียงตี้พร้อมกับสตรีอีกคน จนกระทั่งเขาขึ้นครองราชย์ตัวนางก็หวังว่าจะได้นั่งบัลลังก์หงส์เคียงข้างเป็นมารดาของแผ่นดินคู่กับเขา หากแต่สวรรค์ก็เล่นตลกเขาแต่งตั้งนางเป็นเพียงกุ้ยเฟย เว้นว่างตำแหน่งฮองเฮามาเนิ่นนานจนถึงปัจจุบัน